Porwane. Boko Haram i terror w sercu Afryki

Boko Haram to najkrócej mówiąc powstała w Nigerii sekta, domagająca się wprowadzenia w kraju szariatu i zakazania zachodniej oświaty. Do osiągnięcia swych celów chętnie wykorzystuje broń, terror i różnego rodzaju przemoc, w tym porwania i morderstwa. Znęcają się i pastwią nad uprowadzonymi kobietami, ale w przeciwieństwie do mężczyzn, rzadko padają one ofiarą zabójstw.

„Terrorystyczna sekta wyrosła na obszarze, który należy do najbiedniejszych na świecie. Większość ludności żyje za mniej niż dolara dziennie. Prawie trzy czwarte ludności to analfabeci. Nigeria ma największy na świecie odsetek dzieci nieuczęszczających do szkoły”.

Nigdy nie słyszałam o tej grupie. Co ciekawe, na liście organizacji terrorystycznych figuruje ona obok tak znanych ugrupowań jak choćby Al-Kaida. Przejmująca sytuacja kobiet w Nigerii i związki z terroryzmem sprawiły, że tytuł ten był dla mnie obowiązkowy, odkąd ujrzałam go w zapowiedziach. Fakt, że na ten temat niczego wcześniej nie słyszałam, dodatkowo pogłębiał moją ciekawość.

Najbardziej podoba mi się forma, z jakiej autor skorzystał przy realizacji tematu. Rozmowy z ocalonymi kobietami pozwalają nam zrozumieć powagę sytuacji, poznać fakty, a także zrozumieć nieco koszmar przez jaki przeszły. A bohaterki dzielą się z nami chętnie swoimi doświadczeniami. Naprzemienne wypowiedzi kobiet bardzo dobrze się uzupełniają, nie powodując przy tym zbędnego chaosu, wprowadzając nas w świat, jakiego istnienia nie podejrzewaliśmy nawet w koszmarach. Dlaczego? Bo tak niewiele się mówi na ten temat.

„Zostawili mi tylko imię. Wszystko inne zabrali. Jestem teraz kimś innym. Czuję to. Jestem kimś, kogo nie znam”.

Reportaż czyta się szybko i lekko, mimo trudnego tematu i niewesołego przesłania. Naprzemienne wypowiedzi, stosunkowo krótkie rozdziały, pojawiające się zdjęcia i cytaty sprawiają, że kolejne strony upływają nam niepostrzeżenie, angażując nas w lekturę i wprawiając w zdumienie nieuchronnie nadchodzącym zakończeniem.

Dla bohaterek książki tabu nie istnieje. Szczegółowo dzielą się z nami swoimi przeżyciami, wspominając nawet największe okropieństwa, które spotkały je ze strony oprawców. Wśród ich relacji pojawiają się porwania, gwałty, zamachy, morderstwa, a to jedynie fragment niegodnej pozazdroszczenia rzeczywistości. Codzienność, w jakiej przyszło im żyć przeraża, szokuje, napawa niepokojem i niepewnością. A emocje te czuje się w takcie czytania bardzo intensywnie.

Z pewnością nie jest to temat, o którym czyta się przyjemnie. Niemniej jednak nie zniknie ON mimo naszej niewiedzy czy obojętności. A obojętnym pozostać nie możemy. Patrząc na zamieszczone w publikacji fotografie widziałam kobiety młode a jednak zniszczone życiem, poturbowane przez los. Nie potrafię im pomóc, ale chcę lepiej poznać ich historie.

To jedna z tych książek, z którymi niełatwo się rozstać, choć czytelnik robi to z pewną ulgą. Niełatwo pozbyć się ciężaru, który przyjmujemy na siebie wraz z tą lekturą. Ta niewielka objętościowo książka przygniata i zapada w pamięć, a także wyczerpuje temat. Na więcej stron nie miałabym już siły, a może odwagi. Nie jestem tak dzielna jak One.

Pisanie o kobietach i wojnie nigdy nie jest łatwe. Świat zwrócił się ku Nigerii, gdy w 2014 roku ponad 250 dziewczynek zostało porwanych przez nieznaną nam jeszcze wówczas organizację - sektę - Boko Haram. Wtedy właśnie dowiedzieliśmy się strasznej prawdy o roli kobiet w wojnie w Nigerii. Jak czytamy w książce Wolfganga Bauera "Porwane", kobiety grają w tym starciu najgorszą z ról - uważane są za naczynia - pojemniki do rodzenia kolejnych pokoleń wojowników. Prawie wszystkie z bohaterek książki - kobiet, które były porwane przez Boko Haram i którym udało się uciec - zostały wydane za swoich oprawców i prawie wszystkie mają z nimi dzieci. Przez to już nigdy nie bedą szanowane w swoich społecznościach, do których udało im się wrócić. "Porwane" to historie kobiet - opowiedziane przez nie same - i komentarze autora, dopowiedzenia i zarys historyczny. Ta niewielka objętościowo książka, to jedyny na polskim rynku reportaż o tym co dzieje się w Nigerii w ostatnich latach. O Boko Haram wiemy mniej niż o Korei Północnej, a ilość jego ofiar jest o wiele większa, niż ofiar liczba Państwa Islamskiego. Czy to, że ofiary Boko Haram są daleko od nas umniejsza ich cierpienie ? Czy nigeryjskie kobiety nie zasługują na bycie wysłuchanymi ? Uważam, że każdy, komu nie jest obojętna sytuacja kobiet i każdy, kto interesuje się bieżącymi sprawami powinien przeczytać tę książkę. Link to recenzji na youtubie : [Adres usunięty]