Poniedziałki zakochują się jesienią

Czym jest prawdziwa miłość?

Czy jest to pożądanie, którego nie jesteśmy w stanie utrzymać w ryzach?

A może jest to uzależniająca przyjaźń, dzięki której możemy odnaleźć samego siebie? Zmartwiona ucieczką ukochanego psa, udaje się do najlepszego przyjaciela – Henrego. Niestety, tam również czekają na nią złe wieści: starszy mężczyzna wylądował w szpitalu.

To właśnie tam poznaje tajemniczego Oliwiera, który wprowadza do jej życia powiew świeżości. Zmienia perspektywę i ukazuje El to, czego sama nie była w stanie dostrzec.

Jednak czy relacja zbudowana na tajemnicach, ma prawo przetrwać?

Zdaje sobie sprawę z tego, że moja recenzja będzie stronnicza.

Po pierwsze – to mój patronat.

Po drugie – ta książka jest jedną z najbardziej poruszających lektur, jakie czytałam.

Kiedy czytałam ich historię, nie wiedziałam, że tak bardzo zmieni moje życie. To dzięki tej książce wyjrzałam poza ramy doczesnych wartości, przenosząc własną granicę horyzontalną.

Postacie zostały wykreowane w taki sposób, że czytelnik jest przekonany, iż cała fabuła miała miejsce w życiu realnym. Autorka posiada niesamowitą zdolność przenikania do serc czytelników, a następnie rozrywania go na drobne kawałki.

Nie jest to kolejna opowieść, która zostanie przeczytana i rzucona w kąt do zapomnienia.

Droga autorko,

Dziękuję Ci za możliwość objęcia patronatem historii Anieli i Oliwiera. I choć moje serducho wciąż krwawi, to wiedz, że już na zawsze pozostanę wierna Twoim książkom. Jestem niesamowicie dumna z tego, że stworzyłaś tak piękną historię i postanowiłaś podzielić się z nią ze światem.

Dziękuję również wydawnictwo Dlaczemu za zaufanie i współpracę, z której inni śmiało mogą brać przykład.

A Wy, drodzy czytelnicy, nie wahajcie się ani chwili, przed sięgnięciem po tę książkę. Uwierzcie, że nie będziecie zawiedzeni.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌺 "Poniedziałki zakochują się jesienią" to powieść obyczajowa spod pióra Marty Zielińskiej. Jest to debiut autorki i chciałbym podziękować zarówno jej jak i wydawnictwu za możliwość objęcia tej książki patronatem.

🌺 Aniela jest młodą, samotną kobietą, która wiedzie spokojne życie, i pracuje w korporacji jako asystentka. Jej jedynym towarzyszem jest Pysia pies rasy amstaff, a przyjacielem i powiernikiem emerytowany nauczyciel Henry. Gdy pewnego dnia Henry trafia do szpitala, a Pysia ucieka, jej życie wywraca się do góry nogami. Na dodatek poznaje tajemniczego chłopaka Oliwiera, który wprowadza do jej monotonnego życia powiew świeżości. Ich znajomość z dnia na dzień się rozwija, ale dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, że chłopak coś przed nią ukrywa. Gdy Oliwier nagle znika i nie daje znaku życia Aniela robi wszystko, aby go odnaleźć.

Kim jest Oliwier i jaką tajemnicę ukrywa?

W jaki sposób chłopak zmieni jej życie?

Czy tych dwoje ma szansę być razem?

🌺 Jest to lekka i spokojna książka, która jest jednocześnie niezwykle życiowa i wiarygodna.

Aniela jest zwyczajną dziewczyną, taką, z którą każda z nas może się z nią utożsamiać, i to sprawiło, że bardzo ją polubiłam i zżyłam się z jej historią. Oliwier natomiast to wolny duch, robi to co chce i jest nieprzewidywalny, i właśnie kogoś takiego potrzebowała Aniela.

Jej nudne życie za sprawą nowo poznanego chłopaka zaczyna się zmieniać, i dziewczyna zaczyna wychodzić ze swojej strefy komfortu, oraz dostrzegać barwy otaczającego ją świata.

Spędziłam z tą pozycją miły wieczór, i choć nie spodziewałam się takiego zakończenia, to uważam, że takie właśnie powinno być, choć nie ukrywam, że złamało mi serce.

Jeśli lubicie książki obyczajowe o przyjaźni, miłości, problemach, odwadze, odkrywaniu siebie na nowo oraz zmuszające do refleksji, to polecam przeczytać.

El to 23-letnia korporacyjna asystentka, wiodącą nudne życie. Jedynymi przyjaciółmi dziewczyny są jej amstaff Pysia oraz emerytowany nauczyciel Henry który jest również jej sąsiadem. No i jest jeszcze muzyka która towarzyszy nam na każdej stronie książki.😘

Życie dziewczyny wywraca się do góry nogami kiedy ucieka jej pies a sąsiad trafia do szpitala. To właśnie tu w szpitalnych murach poznaje tajemniczego Oliwiera który rozjaśnia jej szare życie.

Znajomość z dnia na dzień rozwija się coraz bardziej, gdy dziewczyna myśli że mogłaby spróbować ułożyć sobie życie z chłopakiem on nagle znika.😱

Tylko co się z nim stało?

Czy El będzie miała jeszcze szansę na miłość?

Na początek dziękuję autorce że mogłam przygarnąć książkę pod swoje patronackie skrzydła.

,,Poniedziałki zakochują się jesienią " to świetna, lekka książka na zimowe wieczory. Autorka pokazuje nam jak ważna jest przyjaźń, nieważna jest różnica wieku.

Historia zawiera wiele emocji. Strach, ból, miłość, przyjaźń i wzruszenie.

Styl autorki lekki jak piórko, książkę czyta się w mig i cudownie się przy niej odpoczywa. Bohaterka jest naprawdę super osoba nie sposób jej nie polubić.

Momentami książka przysparza nam łez ale nie tylko tych ze wzruszenia ale również tych śmiechu.

Znajdziecie tu też zaskoczenie 🙈 ale żeby je poznać to wiecie co trzeba zrobić😁

Polecam dajcie się ponieść wspaniałej historii ❣️

Dzisiaj przychodzę do was z recenzją książki, która urzekła mnie nie tylko piękną okładką, ale również głęboką skłaniającą do refleksji treścią.

„Poniedziałki zakochują się jesienią” autorstwa Marty Zielińskiej to genialna w swojej prostocie i niezwykle realistyczna historia, która napełni wasze serca ciepłem.

23-letnia Aniela wiedzie dość spokojne, monotonne życie. Pracuje w korporacji i choć nie przepada za swoim zajęciem to nie może w tej chwili pozwolić sobie na utratę jedynego dochodu. Nieśmiała i nieco wycofana unika ludzi, a jej jedynymi przyjaciółmi są : amstaffka Pysia oraz Henry uroczy, starszy sąsiad.

Przytrafił się wam kiedyś dzień, w którym mieliście wrażenie, że pech nie opuszcza was na krok? W którym jedno nieszczęście ciągnęło kolejne zupełnie, jakby ktoś trącił ułożone kostki domina, które teraz spadają jedna na drugą. Taki właśnie dzień dopadł Anielę. Najpierw uciekła jej ukochana sunia, a kiedy zmęczona poszukiwaniami wróciła sama do domu czekała tam na nią kolejna zła wiadomość. Jej ulubiony sąsiad i przyjaciel trafił do szpitala.

Przerażona i zrozpaczona marzy, by ten okropny dzień już się skończył.

Kolejne dni upływają Anieli na odwiedzinach pana Henryka w szpitalu. To właśnie tam dziewczyna poznaje też pewnego tajemniczego chłopaka, który nieoczekiwanie wniesie w jej życie powiew świeżości i sprawi, że spojrzy ona na siebie i otaczający ją świat nieco inaczej niż dotychczas.

Kim jest Olivier i jakie tajemnice skrywa? Jaka połączy ich relacja? Co jeszcze dzięki tej znajomości uświadomi sobie Aniela?

„Ogarnęły mnie uczucia, których nie potrafiłam nazwać, kiedy niemal każdego dnia przyglądałam się znieczulicy i cierpieniu, jakie bezduszny świat zdawał się zbywać machnięciem ręki…”.

Szczera, prawdziwa, wiarygodna. Takie synonimy pojawiają mi się w głowie, kiedy pomyślę o tej książce.

„Poniedziałki…” to historia tak realistycznie przedstawiona, że czytając ją będziecie mieli wrażenie, iż oparta jest na faktach. Marta Zielińska stworzyła niesamowicie autentycznych bohaterów. Podczas lektury zapominałam, że mam do czynienia z postaciami fikcyjnymi. Z Anielą poczułam jakąś trudną do opisania więź, wydała mi się bardzo znajoma, zobaczyłam w niej własne odbicie.

Dałam się całkowicie wciągnąć w tę historię. Pozwoliłam sobie przez chwilę żyć życiem Anieli i dzielić z nią wszystkie emocje będące wynikiem zarówno przykrych i bolesnych sytuacji, jak i tych szczęśliwych chwil.

Marta Zielińska opowieścią o skromnej, wycofanej dziewczynie, która gdzieś po drodze utraciła poczucie własnej wartości, która uciekała przed otoczeniem, zamykając się w świecie muzyki, wdarła się w moje serce i wywołała w nim istny huragan. Ta książka to studnia emocji, która nie ma dna.

Z jednej strony jest to powieść niezwykle ciepła dająca nadzieję i będąca swego rodzaju drogowskazem dla każdego, kto zatracił się w codzienności i zapomniał co tak naprawdę jest w życiu najważniejsze, z drugiej zaś strony autorka w dość dosadny sposób uświadamia nam jak ulotne są chwile i jak kruche jest życie.

Czytając końcówkę książki gardło ściskało mi się ze wzruszenia, a pierwsza myśl, jaka pojawiła się w głowie po odłożeniu tej powieści była taka, że muszę nauczyć się doceniać drobne rzeczy, bo choć małe i osobno wydają się nie mieć znaczenia to razem tworzą coś wielkiego, istotnego, bez czego życie byłoby puste, pozbawione barw.

Gorąco zachęcam was do lektury w każdą porę roku i o każdej porze dnia. Gwarantuję, że bez względu na czas i miejsce ta książka skradnie wasze serce.