Polowanie

Martwa kobieta z wytatuowanymi na stopach współrzędnymi, które prowadzą do jednego z licznych, choć równocześnie nietypowych znalezisk, to dopiero początek wielkiej gry z seryjnym mordercą, jaką podjęła dwójka śledczych z Salzburga. Beatrice i Florin trafiają do osobliwego świata geocachingu, próbując za wszelką cenę ograć przeciwnika. Jednak czy schwytanie groźnego przestępcy z jego wysublimowanym gustem do wybierania kolejnych ofiar, okaże się łatwą zagwozdką?

Przede wszystkim już na starcie dostajemy krótki prolog, po którym można spokojnie wnioskować, że historia przedstawiona w książce nie będzie szczędziła nam krwawych momentów. I rzeczywiście, z każdą następną stroną atmosfera robi się coraz bardziej niebezpieczna.

Oczywiście doza komplikującej się sytuacji zostaje skrupulatnie dawkowana, by jeszcze mocniej pobudzić naszą ciekawość. Ursula Poznanski zafundowała nam niemałą zabawę, której przebieg obserwujemy wraz z kolejnymi poczynaniami bohaterów. Z pewnością trzeba przyznać autorce dużą dbałość o szczegóły, gdyż w momentach, kiedy wydaje nam się, że fragmenty tekstu zaczynają się dłużyć, a akcja zbyt wolno porusza się do przodu, łatwo jest pominąć znaczące detale, które teoretycznie szybko mogłyby nas zaprowadzić do rozwiązania zagadki. Jednak w tym przypadku wrażenie przeciągania się fabuły powodowane jest nie poprzez niepotrzebnie dodane wątki, a naszą rosnącą ciekawość, kim okaże się tajemnicza postać. Dodatkowo, jakby tego było mało, tempo akcji przyspiesza w najmniej oczekiwanych momentach, budując u czytelnika spore napięcie i coraz gorzej utrudniając naszym policjantom sytuację.

Abstrahując od motywu zabójstwa, podoba mi się szersze przedstawienie głównych postaci oraz skupienie się na rzeczach równie ważnych co prowadzone śledztwo. Dzięki dokładniejszemu wprowadzeniu w życie Beatrice kobieta zyskała u mnie dużego plusa, co prawdę mówiąc zdarza się rzadko w przypadku żeńskich bohaterek. Nieprzerysowana, nieraz popełniająca błędy przez co bardziej autentyczna, a równocześnie trzymająca rezon, bystra i ponadprzeciętnie zaangażowana w swoją pracę. Miła odmiana na tle reszty policjantów w naszym świecie.

Ponadto cieszę się, że autorka wprowadziła także zalążki nieco bliższej relacji między Beatrice a Florinem, której mam nadzieję zobaczyć więcej w kolejnym tomie. Jest to naprawdę fajny dodatek pozwalający na powstanie większej zażyłości z bohaterami, zważając na fakt, że na tej jednej części przygoda z naszą parą śledczych nie dobiega końca.

Reasumując, każdy czytelnik wie, że dobry kryminał to taki, gdzie nie jesteśmy w stanie poprawnie wskazać głównego podejrzanego, aż do samego końca lektury. Dokładnie tak jest w przypadku ,,Polowania''. Sam pomysł na użycie motywu gry wykorzystującego geocatching, o którym swoją drogą słyszę pierwszy raz w życiu, okazał się oryginalny i z łatwością wprowadzający wszelkie utrudnienia do fabuły.

Zawiła, intrygująca i świetnie rozegrana historia, która zagwarantuje Wam godziny bezskutecznego oderwania się od książki. Niebezpieczna gra wciągnie każdego czytelnika do mrocznej zabawy, nie wypuszczając bez jej prawidłowego rozwiązania.

Blog: [Adres usunięty]

**********************************************************

Na pastwisku zostaje znaleziona młoda kobieta. Ma skrępowane na plecach ręce, a na podeszwach jej stóp ktoś wytatuował współrzędne geograficzne. - Podoba się? Oj mi się bardzo spodobało. Nie żebym była jakąś fetyszystką, ale jaką miazgę w głowie musi mieć osoba, która dokonała takiej zbrodni? A no ma, pytanie czy słyszy głosy, czy to tylko polowanie, w którym ofiar będzie więcej? Do rozwiązania sprawy zostają przydzieleni: Beatrice Kaspary oraz Florin Wenninger. Ona, niezwykle ambitna obdarzona analitycznym umysłem dzięki czemu jest niezwykle skuteczna. On zdystansowany, skrupulatny, nie ulegający emocjom. Tworzą doskonały zespół. Gdy odczytują pozostawione na miejscu zbrodni ślady rozpoczyna się polowanie. Zaskakująco szybko okazuje się, że kobieta nie jest jedyną ofiarą. Śledczy odnajdują bowiem skrytkę w miejscu podanych przez mordercę współrzędnych makabryczne znalezisko. To jednak nie wszystko, odnajdują tam również list, w którym ktoś dziękuje im za udział w poszukiwaniach oraz zostawia kolejną zagadkę. Policjanci podejmują grę gdyż przeczuwają, że stawką w niej będzie życie kolejnej osoby.

Wyśmienity kryminał. Autorka stopniowo wprowadza czytelnika w szczegóły okrutnej zbrodni. Kryminał powoli nabiera tempa. Jednak powoli wcale nie oznacza, że książka jest nużąca. Przeciwnie z każdą stroną wciąga coraz bardziej. Czytelnik jest świadkiem emocji, które w trakcie śledztwa targają policjantami. Początkowa determinacja w działaniu, czasochłonna analiza zebranych danych i bezustanne omawianie szczegółów dochodzenia stopniowo ulega miejsca zniecierpliwieniu i złości. Po żal i przytłaczające poczucie winy. Naciski ze strony przełożonych dodatkowo potęgują poziom stresu. To wszystko nieuchronnie prowadzi do ślepego zaułka. Impas, w którym znajdują się nasi bohaterowi doprowadza do sytuacji, w której zaczynają poddawać w wątpliwość tezę o tym, że w tym rozdaniu to oni są stroną polującą.

Fantastycznie wykorzystany temat geocachingu, o którym tak na marginesie nie miałam bladego pojęcia. Zagadki, poszukiwania skrytek i fantów, specyficzny język uczestników tej zabawy stanowi idealny trzon tej historii.

Fascynująca lektura, niemal do ostatnich stron trudno połapać się o co w tym wszystkim chodzi. Brak punktów zaczepienia, faktów które w jakikolwiek sposób mogłyby łączyć ofiary i przede wszystkim brak motywu, powoduje że zakończenie tej historii jest nieoczekiwanie i szokujące.

Znikoma warstwa obyczajowa z pewnością będzie stanowiła dodatkowy plus dla fanów tego gatunku. Co prawda Ursula Poznanski wprowadza kilka wątków, które można by uznać za poboczne, ale te idealnie dopełniają całość. Powodują, że postacie stają się barwne, a ich historie pełne.

Doskonały - w mojej ocenie - styl autorki, porywa odbiorcę i z czystą przyjemnością brnie się przez kolejne strony. Pełna błyskotliwych dialogów lektura trzyma w napięciu do ostatnich stron, czego chcieć więcej? No może kolejnej części, która czeka już na półce.

Żyjemy w świecie gdzie przestępstwa są niestety na porządku dziennym.

Zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem, kradzieże, a nawet ćwiartowanie i wysyłanie szczątków policjantom.

W każdym zakątku świata jest taki ktoś, kto planuje swoją zemstę na człowieczku, obmyślając powoli i ze szczegółami tortury. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że takie zachowanie cieszy potencjalnego zabójcę, a my nie możemy nic wskórać.

Sprawa dość niecodzienna, a właściwie rzadko zdarzająca się w karierze policjanta. Ciało około trzydziestoletniej kobiety, gnijące u podnóża pastwiska na oko niedoświadczonego człowieka, wygląda na samobójstwo.

Lecz, kiedy na miejsce zbrodni przybywa jednostka policji wraz z analitykami, okazuje się, że kobietę ktoś mocno torturował, a później zrzucił ze skalistej góry.

Najbardziej intrygujące, a zarazem tajemnicze są liczby wytatuowane na stopach kobiety. Po wnikliwych oględzinach liczby te zostały zrobione już pośmiertnie, a cyferki oznaczają długość i szerokość geograficzną.

Zadaniem dwojga policjantów – Beatrice i Florina jest znalezienie zabójcy, co okazuje się nie tak banalne na jakie wyglądało na początku.

Zabójca natomiast bawi się z policjantami w tak zwany geocaching, który w naszych czasach ostatnio stał się bardzo popularny.

Zadaje różne zagadki policjantom, bawi się z nimi, a na miejscu skrytki okazuje się znaleźć części ciała człowieka odcięte tępym narzędziem zapuszkowane szczelnie w pudełkach śniadaniowych.

Najlepsze jest we wszystkim to, że na ciele ofiary z pastwiska znaleziono krew poćwiartowanej osoby i odciski palców na kartkach dla policjantów.

Jednak istotne jest też to, że zamordowana kobieta była tylko pionkiem w grze psychopaty.

Pierwszy kryminał napisany przez kobietę, który szczerze mi się spodobał. Zagadki, historie z przeszłości i tajemnice – to wszystko kumuluje się w całość i powstaje ciekawa fabuła, którą czyta się jednym tchem.

A najlepsze było to, że zespół policyjny składał się z kobiety i mężczyzny, którzy powoli, ale skutecznie coraz bardziej byli bliscy sobie.

Kryminał doskonały sam w sobie, jest jak wisienka na torcie, który zjada się oczami.

Autorka nie szczędzi na zbytecznych opisach, lecz od razu rzuca nas na głęboką wodę krwawymi opisami.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Grając w geocaching z mordercą.

Geocaching to gra terenowa, podczas której użytkownicy odbiorników GPS za pomocą wytyczonych współrzędnych poszukują tzw. skrytek. Dlaczego o tym piszę? Ani dlatego, że z tym rodzajem zabawy została nierozerwalnie połączona fabuła powieści „Polowanie”, autorstwa Ursuli Poznanski. Tutaj jednak książkowi detektywi nie będą beztrosko natrafiać na kolejne wskazówki. Gra, w którą zostają wciągnięci, okazuje się krwawa i niebezpieczna, a ceną upływającego czasu może stać się kolejne życie… Wszystkich wielbicieli thrillerów i sensacji zapraszam na recenzję.

Beatrice Kaspary i Florin Wenninger zostają przydzieleni do rozwiązania sprawy zabójstwa zepchniętej ze skały kobiety. I być może w tej okrutnej egzekucji nie byłoby nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że na stopach denatki zostały wytatuowane współrzędne geograficzne prowadzące śledczych do ściśle określonego miejsca. To właśnie tam natrafiają na przerażające znalezisko – odciętą, męską dłoń oraz zagadkę wskazującą na to, że to początek gry. Zabawy w kotka i myszkę z nieobliczalnym mordercą, który pozostawiając ślady i będąc nieuchwytnym zarazem, zaprasza na krwawe polowanie.

Dobry motyw przewodni. Oczywiście nie mam tutaj na myśli morderstwa, bez którego powieści tego gatunku ciężko byłoby się obyć, a raczej o skomplikowaną grę, która wplata w treść kryminału kawał ambitnej przygody i łamigłówki. To raczej z typem ukrywającego się zabójcy mamy do czynienia najczęściej. Książkowi śledczy usilnie poszukują kolejnych wskazówek próbując natrafić na coś nie mając prawie nic. Tutaj szalony sprawca zbrodni nie pozwala policji się nudzić. Wyznacza tropy, sypie fantami, staje się groźniejszy i coraz bardziej aktywny. Czy aby jednak na pewno w ten sposób ułatwia sprawę? Niekoniecznie. Przed Beatrice i Florinem długa, krwawa droga.

Kolejni przesłuchiwani, dziesiątki hipotez, następne ofiary. Współpracująca ze sobą para śledczych na rzecz niebanalnej sprawy musi odsunąć prywatne życie na bok. To zaś wydaje się w szczególności trudne dla Beatrice, która zmaga się z konsekwencjami nieudanego związku i wyrzutami sumienia dotyczącymi zbyt małej ilości czasu poświęcanego dzieciom. Inteligentna kobieta, choć nie zapałałam do niej wybitną sympatią, została przez autorkę wyposażona w odpowiednią ilość cech tak, by można ją było sobie w pełni wyobrazić. Nie mogę także narzekać na kreację postaci Florina, toteż generalizując – bohaterowie powieści wypadają jak najbardziej przekonująco.

W książce przez cały czas coś się dzieje. Akcja nie nuży, wydaje się etapowo zaplanowana i choć początkowo niejasna, w końcowej fazie zaskakuje spajając ze sobą wszystkie elementy. Ursula Poznanski zadbała o szczegóły zapewniając zarazem, że podane przez nią współrzędne geograficzne oraz opis wyznaczonych przez nie miejsc odpowiadają rzeczywistości. Lubię, kiedy w fikcję wkrada się odrobina prawdy, toteż ów dodatek uważam za kolejny argument opowiadający się za atrakcyjnością tegoż tytułu.

Mimo wszystko, zabrakło mi tutaj adrenaliny. To jedyny kulejący element powieści, którego byłoby mi trzeba do wystawienia bardzo dobrej oceny. Nie nudziłam się, choć dałabym wiele, by móc poczuć te dreszcze i przerazić się w pozytywnym tego słowa znaczeniu. W efekcie całej tej historii przypatrywałam się jakby z boku, nie angażując się emocjonalnie, co prawda, w energiczne oraz intrygujące śledztwo.

Wiarygodna, z motywem odkrywczej i krwawej gry na czele, z nieosiadającą w jednym miejscu akcją i pełnowymiarowymi bohaterami, którzy pozostając realnymi poprzez przestawiony obraz ich prywatnego życia – nie przyćmili nim zarazem głównego tematu. Nie drżałam z emocji, nad czym ubolewam, niemniej dobrze się bawiłam przypatrując się nieco nietuzinkowym, jak dla mnie, tropom mordercy. Dobry styl autorki, dobre tłumaczenie (pozdrawiam Panią Anię :) ), mający potencjał pomysł - w efekcie udany debiut. Niedługo zabieram się za „Głosy” i jestem ciekawa, czym Ursula Poznanski zaskoczy mnie tym razem.

[Adres usunięty]

Znaleziona na pastwisku martwa kobieta ma wytatuowane na stopach współrzędne, które prowadzą policję do kolejnej zagadki. Sprawca rozpoczyna w ten sposób swą mroczną i chorą zabawę. Beatrice i Florin nie mają zbyt wiele czasu, by go odnaleźć, a kolejne łamigłówki stają się coraz bardziej skomplikowane.

Uwielbiam kryminały i przeczytałam ich sporo, dlatego też ich autorom zawsze stawiam bardzo wysoko poprzeczkę. I nie ma dla mnie znaczenia, czy to pisarz, którego dobrze znam, czy to twórca, jakiego spotykam po raz pierwszy. O Ursuli Poznanski nigdy nie słyszałam, jednak fabuła zaintrygowała mnie tak bardzo, że jej powieść chciałam przeczytać tu i teraz. Uwierzcie mi, nie mogłam trafić lepiej.

Poznanski zachwyca czytelnika od pierwszych stron. Intryguje, angażuje w akcję, zmusza do śledzenia fabuły z wielkim zapałem, sprawiając, że poszukiwania sprawcy traktujemy niemalże osobiście. Prowadzona przez nią opowieść jest dość skomplikowana, akcja momentalnie nabiera tempa, wiele się dzieje, a rozwój fabuły to kolejne morderstwa. Dużo krwi, brutalności, autorskiej odwagi w zawiązywaniu intrygi. Uwielbiam takie książki. Bo dla mnie kryminał musi być krwawy, mocny, przerażający ludzkim okrucieństwem. I te elementy w książce się znalazły.

Trup ściele się gęsto. I bardzo dobrze. Co jednak najważniejsze okropieństwa te świetnie wpisują się w zawiłą sprawę, której wyjaśnienie przychodzi policji z wielkim trudem. Autorka prowadząc nas przez kolejne rozdziały niewiele wyjaśnia. Bardzo powoli odsłania karty i choć wysilamy się z całych sił, ciężko nam zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi i jak związek zachodzi między ofiarami. Długo się zastanawiałam, próbując poskładać wszystkie elementy tej brutalnej układanki, ale Poznanski wciąż wodziła mnie za nos. Wydawało mi się, że wiem, o jaką stawkę toczy się gra i rozumiem, wokół czego, ale mordercę odkryłam właściwie na równi z nią. Bo nie dała mi na to wielkiej szansy. Czy mam o to do autorki żal? Absolutnie nie. Sztuką jest tak długo go ukrywać, nie wywołując jednocześnie u czytelnika zniecierpliwienia i znużenia powieścią.

Wartość tej książki wiąże się w dużym stopniu również z wykreowanymi przez pisarkę postaciami. Para detektywów, zaangażowanych w pracę, z wielkim zapałem próbujących dogonić sprawcę i nie zrażających się, że pozostają krok za nim. Odważni, pozwalający się lubić, podchodzący do pracy nieszablonowo. Prym w poszukiwaniu prawdy wiodła policjantka Beatrice. Po przejściach, dzieląca uwagę między pracę i dzieci, próbująca rozprawić się z przeszłością, która wraca w najmniej odpowiednim momencie. Jej osoba bardzo przypadła mi do gustu. Takie bohaterki zawsze są z mojej strony mile widziane.

Poznanski pisze lekko, sprawnie, na temat. Subtelnie wskazuje, że jej bohaterzy też mają życie prywatne, ale nie pochyla się nad nim przesadnie, nie nuży nas osobistymi tematami. Jak nikt inny potrafi zaangażować czytelnika, pociągnąć go za sobą w stronę mroku, skłonić do wspólnych poszukiwań i zespołowego polowania. A sam temat polowań to po prostu strzał w dziesiątkę.

Powieść mnie oczarowała. Chłonęłam ją całą sobą, poświęcając jej maksimum mojego czasu i uwagi, walcząc z sennością i obowiązkami. Bawiłam się wybornie. Gorąco Wam ją polecam. To jeden z tych tytułów, o których jest głośno, bo faktycznie na to zasługują.