Policjanci. Ulica

Bardzo dobra książka. Forma wywiadu, ale poprowadzonego w rewelacyjny sposób. Obraz pracy policjantów przedstawiony z każdej strony. Od spraw prywatnych, domowych, przez stosunki z ludźmi, współpracownikami i przełożonymi. Obowiązkowa lektura dla wszystkich,którzy chcieliby zasilić szeregi tej formacji. Odarte z cukierokowości, ale pokazane ważne, dobre aspekty tej pracy. Bardzo mi się podobało, że do wywiadu autorka wybrała ludzi z pasją, którzy dostrzegają błędy, ale radzą sobie z trudnościami i przeciwnościami. Zabrakło mi jeszcze jednego wywiadu z policjantką. Jest tylko jedna bohaterka, a przydałoby się jeszcze jedna, dla skonfrontowania poglądów. Czytałam z zaciekawieniem i polecam.

Książka pokazuje jaka ciężka praca jest w policji. Z jakimi ludźmi mamy styczność na co dzień. Jakim mocnym trzeba być psychicznie. Bardzo dobrze przeprowadzone wywiady.

Jak wrażenie? No dobrze się to czyta, szybko (dwa wieczory). Książka jest zbiorem kilku wywiadów z policjantami pionu prewencji. Czyli tych "na ulicy", tych wystawionych na największe niebezpieczeństwo, tych, którzy nie wiedzą czy i o której wrócą ze służby. Ludzie lubią takie historie, są ich ciekawi. Biorąc pod uwagę popularność seriali o policjantach, samych tych polskiej produkcji to jest szał. Ale też ludzie nie mają pojęcia, jak ta prawdziwa praca wygląda, policjanta teraz w większości się nie szanuje. Można uznać, że w większości, posiadana wiedza o tej służbie opiera się na medialnych przekazach, i to głównie takich, w których policja zrobi coś "po bandzie". Ja mam swoje, ugruntowane zdanie na temat pracy tej grupy zawodowej i z pewnością miejsca mi tu na rozprawy filozoficzne nie starczy. Kto szanuje, ten książkę zrozumie. Kto nie szanuje, ten do książki nie zajrzy. Wywiadom nie można odmówić jednego PRAWDZIWOŚCI. I myślę, że warto ją przeczytać, może ktoś pomyśli, może spojrzy na mundur inaczej. I jeszcze z jednego, bardzo istotnego powodu, mianowicie KU PRZESTRODZE, BO ŻYCIE MAMY TYLKO JEDNO.

"Jak się uratuje człowiekowi życie. To jest niesamowite...

Widzisz, że zmieniłeś czyjeś życie."

Co prawda nie poznałam jeszcze wszystkich tomów serii "Lipowo", ale już mam wyrobione dobre zdanie o twórczości Katarzyny Puzyńskiej. Detektywistyczne przygody Daniela Podgórskiego planuję sukcesywnie poznawać, teraz jednak z zainteresowaniem sięgnęłam także po kryminalne klimaty, ale z tej drugiej strony, niebazujące na fikcyjnych wydarzeniach, lecz opierające się na faktach. Tu już nie ma mowy o kreatywnym wykorzystywaniu wyobraźni do tworzenia wciągających powieści z detektywistycznym bohaterem w roli głównej, ale bezpośrednie przedstawienie doświadczeń, opinii i odczuć ludzi z krwi i kości. Świat policji, z jednej strony wyidealizowany oczekiwaniami podczas wstępowania do służby, a z drugiej widziany w rzeczywistym świetle po latach pracy.

Autorka przeprowadziła rozmowy z przedstawicielami policji, starając się jak najszczegółowiej przybliżyć prawdziwe realia, specyfikę pracy, sporą złożoność, służący charakter, narażanie się na niebezpieczeństwo, pozostawanie niejako w cieniu echa morderstw i przestępstw, jednak z wyraźnie wyznaczoną rolą przybliżania ku sprawiedliwości. Przysłuchujemy się wypowiedziom funkcjonariuszy oddziałów prewencji, ogniw patrolowo-interwencyjnych i wydziału ruchu drogowego. Dowiadujemy się, co zdecydowało o wyborze ścieżki zawodowej, powodach do zadowolenia i dumy, ale też uświadamiamy sobie konieczność bolesnych wyrzeczeń, choćby nieregularny tryb pracy, brak stabilizacji, nadszarpnięte życie rodzinne. Niewystarczające szkolenia, niedostosowane przepisy, nieadekwatne uzbrojenie. Radzenie sobie z traumatycznymi przeżyciami, szczególne podejście do dzieci jako ofiar, codzienne zmagania i wyzwania, ale też opisy poważnych przypadków czy zabawnych sytuacji. "Kiedy zaczynałem pracę w policji, myślałem, że wiem, gdzie jest granica absurdu. A takiej granicy nie ma."

Zapoznajemy się również z kobiecym głosem, reprezentantką przybliżanego środowiska, choć żałuję, że tylko z jednym. I jeszcze rzut oka na to, jak postrzegana jest policja, jaki jest jej wizerunek w oczach społeczeństwa i wśród jej pracowników, czym jest uwarunkowany. Publikacja pomaga dostrzec ludzi schowanych za policyjnymi etatami, funkcjami, mundurami i odznakami, jak różnie jako członkowie społeczeństwa potrafimy na nich reagować, jak sami odnajdują się w odniesieniu do nałogów czy łapówkarstwa, atmosferze różnorodnych osobowości, częstej rywalizacji, a może jednak więcej w tym zaufania, braterstwa i solidarności. Mini wywiady, z ciekawą konstrukcją merytoryczną, czyta się zajmująco, z różnych perspektyw, co pomaga dochodzić do zaskakujących podsumowań i konkluzji.

[Adres usunięty]

ZBIÓR WSPOMNIEŃ, CZYLI JAK WYGLĄDA PRACA STRÓŻÓW PRAWA

Katarzyna Puzyńska, jak przystało na autorkę podsuwającą pod nos swoim czytelnikom same wyborne treści, i tym razem nie mydli oczu nieistotnymi bzdurami. Zadaje konkretne pytania, na które otrzymuje konkretne odpowiedzi. Nieraz wzbogacone niebezpieczeństwem, grozą, ale i śmiechem. Są tematy ściśle związane z panującymi w szeregach policji zasadami, jak chociażby kwestia użycia broni czy wątek branych pod uwagę w drogówce statystyk związanych z nakładaniem kar pieniężnych. Są jednak także indywidualne wspomnienia, które zdecydowanie przeważają. Pościgi, kibole, wyławiane z rzeki ciało, wisielec czy kreatywne wymówki tych, którzy chcą uniknąć mandatu. Czytelnik ma szansę poznać bliżej ciążki kawałek chleba stróżów prawa, którzy nieraz ryzykują życiem, by wymierzyć sprawiedliwość czy bronić obywateli. A wszystko bez większego rozgłosu. Bo to codzienność. Bo tego wymaga ich praca.

MOJE OSOBISTE ODCZUCIA

Każda z rozmów jest inna, bo i każdy z policjantów niesie ze sobą inny bagaż doświadczeń. Można wychwycić odmienne punkty wiedzenia, chociażby dotyczące kwestii pracy kobiet w prewencji. Jest poświęcenie życia zawodowi, ale jest i troska o rodzinę, o bliskich, którzy nieraz muszą poczekać z ustalonymi planami. Bo służba lubi się przeciągać i rządzić swoimi prawami. Czy przez tą książkę będę miała inny pogląd na pracę funkcjonariuszy? Myślę, że nie do końca. Wielu z nich od dawna uważam za bohaterów, a Katarzyna Puzyńska tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że to słuszna opinia. Wiem jednak, że nie każdy przecież zasługuje na to miano. Bo przecież policjant też człowiek i nie wszyscy kierują się tymi zasadami, których powinni się trzymać.

SZCZYTNY CEL

Czytelnik decydujący się na zakup tej książki wspiera rodziny funkcjonariuszy, którzy służbie oddali swoje życie. Autorka, w dowód uznania, połowę swojego honorarium przekazuje na Fundację Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach.

[Adres usunięty]