Połamany celibat

Jednym z moich czytelniczych postanowień noworocznych było sięganie po nowe gatunki literackie.

Tak trafiłam na reportaż Pani Moniki Białkowskiej. „Dziennikarka i teolożka oddaje głos nie tylko księżom, którzy odeszli z kościoła, ale przede wszystkim kobietom – ukrywanym kochankom, matkom wychowującym księżowskie dzieci i żonom byłych już duchownych. Tym wszystkim, których nikt dotąd o zdanie nie pytał”.

Monika Białkowska wydziera temat celibatu z kategorii plotek i domysłów. Łamie tabu pozwalające na demolowanie ludzi w imię kapłaństwa i wreszcie pokazuje kobiecą stronę tego dramatu. Już na pierwszych stronach wyjaśnia dlaczego powstała ta książka.

Kilkanaście historii i dramatów ludzkich. Opowieści księży, którzy odeszli od kapłaństwa, oraz kobiet których dotąd nikt nie chciał wysłuchać. Trudne wybory i poważne konsekwencje, bez względu na to co wybiorą. Bez owijania w bawełnę, czasami dosadnie.

Słuchajcie, to jest mocna lektura. Podejrzewałam, że to będzie szczera i wstrząsająca, ale nie spodziewałam się, że tak bardzo mnie poruszy. Bohaterowie mówią o wątpliwościach, braku wsparcia ze strony zwierzchników, ostracyzmie i emocjonalnej kastracji. Jednocześnie podkreślając, że wiara wciąż jest dla nich ogromnie ważna.

To co najbardziej mnie uderzyło i co moim zdaniem, najmocniej wybrzmiało, to ogromna samotność. Czy to właśnie ona jest przyczyną odejścia kapłanów z posługi? Pozostawieni sobie w trudnych chwilach, bez żądnego wsparcia, zagubieni.

Autorka jest bezstronna, obserwuje i analizuje ale nie ocenia. Zmusza nas do własnych przemyśleń i próby zrozumienia. W jednym z akapitów pisze: „Można wybrać celibat, byle być świadomym, że to będzie cierpienie nieugaszone”.

Czy celibat jest potrzebny? Szczerze w to wątpię. Po tej lekturze myślę, że wielu dramatów można by uniknąć, gdyby księża mogli zakładać rodziny i żyć jak większość swoich parafian. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że to naiwne myśleć, że to by rozwiązało wszystkie problemy.

Bardzo polecam tę książkę.

Czy prawo do miłości może być komukolwiek odebrane?

Książka, która otwiera drzwi do mrocznych korytarzy samotności i milczenia. Autorka z niezwykłą wrażliwością oddaje głos tym, którzy musieli wybierać pomiędzy pragnieniem bliskości a obowiązkiem wobec Kościoła. To nie są abstrakcyjne rozważania. To opowieść z krwi i kości. Historie, które bolą, bo dotyczą najgłębszej ludzkiej potrzeby.

Potrzeby miłości.

Na kartkach spotykamy mężczyzn, którzy przez lata składali swoje serce na ołtarzu powołania. Obok nich pojawiają się kobiety, które długo milczały i były pozbawione głosu. Partnerki, matki dzieci, żony byłych duchownych. Ich świadectwa brzmią niczym szept z ciemności, który domaga się wysłuchania i zrozumienia.

Autorka nie moralizuje. Nie rzuca oskarżeń. Zamiast tego pozwala czytelnikowi wejść w świat pełen tęsknoty, rozdarcia, ale i nadziei. Zderzymy się z pytaniami bez odpowiedzi. W cieniu pytań rodzi się refleksja. Człowiek pozostaje człowiekiem. Nawet, jeśli na jego ramionach spoczywa sutanna.

Reportaż, który nie pozwala o sobie zapomnieć. Mroczny, szczery i przeszywający. Przypomina, że każdy z nas, niezależnie od wyborów i przeszłości – zasługuje na bliskość i miłość. Samotność może być ciężarem większym niż jakiekolwiek wyrzeczenia, a miłość jedynym światłem, które rozprasza ciemność.

„Połamany celibat” to jedna z tych książek, które zostawiają po sobie więcej pytań niż odpowiedzi – i bardzo dobrze. Monika Białkowska, teolożka i doświadczona dziennikarka, podejmuje temat tabu, ktory jest od lat ukrywany za murami kościoła, ale rzadko kiedy poruszany publicznie.

Na kartkach lektury spotykamy konkretnych ludzi – księży, którzy przez lata zmagali się z życiem w rozdarciu, rozdartych między powołaniem a miłością. Nie są to historie „upadłych” duchownych, ale ludzi głęboko wierzących, którzy nierzadko płacili ogromną cenę za próbę bycia w zgodzie z własnym sumieniem.

Białkowska nie szuka sensacji. Jej rozmowy są subtelne, ale też bezkompromisowe. Pyta o samotność w kapłaństwie, o milczenie, brak wsparcia dla tych, którzy się pogubili lub po prostu zaczęli czuć.

Mocnym elementem książki jest perspektywa kobiet – przez lata niewidzialnych, traktowanych jako „zła pokusa” albo po prostu ukrywanych przed światem. Autorka rozmawia z kobietami, które były w związkach z księżmi, wychowywały z nimi dzieci, a czasem zostały porzucone, gdy duchowny wybrał powrót do posługi. Są też takie, które dziś są szczęśliwymi żonami byłych księży – i pokazują, że życie po drugiej stronie nie musi być klęską. Co ważne, Białkowska nie staje po żadnej ze stron, po prostu słucha i pozwala mówić bez oceniania.

Język książki jest przystępny, ale nie powierzchowny. To nie publicystyka, lecz reportaż w najlepszym wydaniu: rzetelny, empatyczny, przemyślany. „Połamany celibat” nie stara się naprawiać Kościoła, ale przypomina, że Kościół tworzą ludzie – z krwi, kości i serca.

"Połamany celibat" to lektura obowiązkowa nie tylko dla tych, którzy interesują się tematami kościelnymi, ale dla każdego fana reportaży, któremu bliskie są kwestie sumienia, miłości, wyboru i prawdy.

„Połamany celibat” to przejmujący reportaż Moniki Białkowskiej, który zagląda za mury Kościoła i ujawnia kulisy życia księży zmagających się z trudami celibatu. Autorka z niezwykłą empatią i wrażliwością oddaje głos tym, którzy dotąd byli niewysłuchani, przedstawiając ich dramatyczne wybory, rozterki, a także nadzieje i pragnienia.

Znajdziemy tu osobiste historie księży, którzy odeszli z kapłaństwa do stanu świeckiego, trudności, jakie przysporzyła im ta decyzja. Niektóre historie poznamy z perspektywy dwojga osób: eks księdza i jego wybranki (często już żony). Ale też pojawią się historie... tylko kobiet... tych, dla których wybranek nie zdecydował się odejść, które wciąż się łudzą i czekają oraz takich, które już tego nie robią...

Białkowska porusza trudne tematy, takie jak zdrada, podwójne życie i odwaga do zmiany. Pokazuje, że księża to ludzie z krwi i kości, którzy tak jak wszyscy, zmagają się z emocjami i pokusami.

Pojawiają się tu trudne pytania o sens celibatu i jego wpływ na życie duchownych. Książka prowokuje do refleksji i dyskusji na temat roli celibatu w Kościele.

Każdą z historii autorka ukazuje z perspektywy osoby opowiadającej, dlatego motywacje, przeżycia, doświadczenia bohaterów, niekiedy znacząco się od siebie różnią.

„Połamany celibat” to poruszająca książka, która rzuca nowe światło na problem celibatu w Kościele katolickim. Białkowska stworzyła reportaż, który zmusza do myślenia i prowokuje do dyskusji. Jednak polecam robić sobie przerwy po każdej z historii, ponieważ sama osobiście, czułam się przytłoczona ogromem samotności i rozterek bohaterów, czytając część opowieści jedna po drugiej...

Powołanie...w pewnym momencie naszego życia wydaje się nam,że wiemy co będziemy w życiu robić. Mamy plan, dążymy do celu jaki sobie postawiliśmy i pełni zapału - jeśli tylko uda nam się go osiągnąć - wkraczamy na zaplanowaną drogę.

Właśnie tutaj zaczynają się schody.

Zmienia się otoczenie w jakim żyliśmy, pojawiają się pokusy, o których wcześniej nawet nie pomyśleliśmy, jak nieproszony gość, z brudnymi buciorami wkraczają samotność, niezrozumienie, wątpliwości...

Specjalnie nie napisałam to z perspektywy księży, ale z perspektywy człowieka. Zwyczajnego, jak my. Bo ile razy słyszeliśmy,że ksiądz też człowiek...tylko czy o tym pamiętamy. Czy jednak wolimy szykanować, wydawać wyrok, czuć się zniesmaczeni pewnymi zachowaniami - nie mam tu na myśli zachowań całkowicie niezgodnych z moralnością. Nie widzimy,że tam jest człowiek, potrzebujący kogoś obok, kogoś z krwi i kości.

Autorka reportażu przedstawiła historie opowiedziane przez byłych księży, zakonników, którzy pełni werwy i zapału wkroczyli w życie, które wybrali...tylko coś było nie tak, czegoś im brakowało, nikt ich nie rozumiał, mieli dosyć samotności, nie byli przygotowani na to co znajduje się za murami seminarium. To też kilka historii kobiet będących w związkach z księżmi.

Reportaż jest ciekawy, rozmowy dają wiele do myślenia. Najbardziej podoba się mi fakt,że Pani Monika napisała go tak, iż nie pokazuje jednej strony, nie wyraża swojej opinii na ten temat ale pozwala czytelnikowi to zdanie samemu sobie wyrobić.

Niewątpliwie jest to bardzo ważna lektura, zwłaszcza dla osób pragnących wkroczyć na drogę kapłaństwa...to nie książki, wyuczone modlitwy sprawiają,że ktoś jest dobrym księdzem czy człowiekiem. To ludzie których spotykamy, emocje jakimi się kierujemy i czyny pokazują ile jesteśmy warci...ale tylko wtedy kiedy są szczere, prosto z serca...kiedy żyjemy w prawdzie z samym sobą.