Pokój z widokiem na miłość

Zuzanna wychodzi nocą na taras, gdy z tęsknoty za zmarłym mężem znów nie może zasnąć. Marek wygląda przez okno, by nabrać sił do nocnej pracy po całym dniu spędzonym na wychowywaniu trzyletnich synów. Spoglądając na siebie z oddali, nie dopuszczają do siebie myśli, że kiedyś mogliby patrzeć wspólnie w jednym kierunku… Napełniając płuca chłodnym nadmorskim powietrzem, czują, że zanim zaczną nowe życie, muszą się najpierw na nowo nauczyć oddychać.

Czy los, który otworzył ich okna, pozwoli im także otworzyć serca❓️

"Pokój z widokiem na miłość" to powieść pełna uroku, która zgrabnie łączy w sobie elementy romantyczne i obserwacje ludzkich relacji. Autorka w mistrzowski sposób ukazuje podróż głównej bohaterki przez labirynt uczuć, prowadząc czytelnika przez pełną niespodzianek historię.

Fabuła rozwija się w sposób przemyślany, a postaci są zaskakująco rzeczywiste w swoich działaniach i emocjach. Opisane miejsca i scenerie tworzą barwną kulisę dla romansu, co dodaje książce dodatkowego uroku.

Język użyty przez autora jest płynny i lekki, co sprawia, że lektura jest przyjemna. Dialogi są inteligentne i pełne emocji, co pozwala czytelnikowi identyfikować się z bohaterami.

"Pokój z widokiem na miłość" to pozycja godna polecenia dla miłośników romansów, którzy cenią sobie książki w których skrywa się tyle emocji.

Czułe historie

Jak ogromne było moje zdziwienie, kiedy wzięłam do rąk tę książkę jednego dnia, a ostatnią kropkę zobaczyłam już następnego. Nie czytam tak szybko. Aż tu niespodzianka. Nie mogę się oderwać.

Zuzanna wciąż tęskni za swoim zmarłym mężem. W przeżywaniu żałoby towarzyszy jej przyjaciółka i ukochany pies. Marek z kolei stracił żonę i samotnie wychowuje dzieci. Bliźniaki. Drogi tych dwojga krzyżują się w Kołobrzegu, gdzie Zuzanna opiekuje się schorowaną panią Różą. Relacja kobiet będzie miała ogromny wpływ na koleje losu tej młodszej. Dni mijają a Zuzannę i Marka coś do siebie ciągnie. Jak jednak otworzyć się na coś nowego, nową więź, jeśli tak mocno było się związanym z współmałżonkiem?

Co to jest za książka! Mistrzostwo świata! I to debiut! Jestem pod ogromnym wrażeniem. Piękna historia o ludziach, którzy byli szczęśliwi, ale los szybko przerwał ten stan. Teraz zaś chce na nowo rozłożyć dla Zuzy i Marka hojne karty. Tylko czy oni są tak naprawdę na to gotowi? Pani Ewa Ciwińska- Roszak ma pióro na wysokim poziomie. Ma również niewiarygodne wyczucie smaku oraz pokłady empatii. Swoich bohaterów kreuje bardzo delikatnie. Nie oszczędza ich- to prawda, ale też nie zrzuca na nich wszystkiego zła, jakie mogłoby spaść na człowieka.

Treść spisana ze smakiem, z poszanowaniem emocji i uczuć.

Nie wiem czy pisarze lubią jak porównuje się ich książki do innych, ale tutaj nie mogłam się wprost oprzeć wrażeniu, że dostałam opowieść podobną do ,,Alibi na szczęście" Pani Anny Ficner- Ogonowskiej.

Wracając jednak do ,,Pokoju..." bo to on gra tutaj pierwsze skrzypce, zapisuję go żeby wspomnieć w grudniu. Zdecydowanie na to zasługuje.

Tekst powstał we współpracy w Wydawnictwem Espe. Bardzo dziękuję.

“ Prawda jest taka, że zbyt łatwo przychodzi nam popełnianie błędów, które niestety bardzo trudno jest później naprawić. Z każdym kolejnym dniem idzie nam to oporniej...."

Zuzanna niedawno straciła męża, którego bardzo kochała. Jej tęsknota za nim jest ogromna, są chwile gdy brakuje jej tchu, czuje ogromną pustkę i niemoc. Jej jedyną radością i tym, co trzyma ją przy życiu, jest mały piesek o imieniu Kropka. Widząc pogarszający się stan, w jakim znajduje się Zuza, przyjaciółka Kasia proponuje jej wyjazd do Kołobrzegu. Tam młoda kobieta miałaby zająć się starszą, schorowaną panią Różą. Zuza szybko odnajduje się w nowym miejscu, a serdeczność pani Róży powoduje, że powoli, delikatnie wstępuję w nią nadzieja, że jeszcze będzie dobrze. Na jej drodze staje Marek, mężczyzna jest wdowcem i zmaga się z samotnym ojcostwem.

Dwoje nieufnych, mocno dotkniętych przez zły los ludzi, czy mają szanse na szczęście? Niespieszna, refleksyjna fabuła, wirujące emocje i bohaterowie z wyraźnie nakreślonymi osobowościami. Przyjemność z czytania ogromna!

Autorka pięknie pisze o emocjach i nie tylko. Ludzki los bywa bardzo przewrotny, nigdy nie wiemy jakie niespodzianki nam zgotuje. Ból po stracie bliskiej osoby, nowa rzeczywistość, trudy codzienności, szukanie sensu życia, strach, samotność. Miłość, która przychodzi niespodziewanie, niespiesznie, a obok życzliwi ludzie, przyjaciele, niesforne bliźniaki, no i przecudowna suczka Kropka.

Przyjemna, poruszająca, czuła, mądra opowieść. Daje do myślenia, ukazuje, że nadzieja jest zawsze. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Doskonale wiem,co autorka chciała przekazać w swojej książce, opisując losy bohaterów. Nie da się czytać tej książki, nie mając chusteczek pod ręką. "Pokój z widokiem na miłość" to piękna, ciepła i bardzo wzruszająca opowieść. Historia przesycona miłością, czułością i nadzieją. O tym, że po deszczu zawsze wychodzi słońce. Każda taka powieść o stracie zawsze porusza we mnie tę część duszy, która wciąż jeszcze mnie boli i zawsze mam problem z tym, co i w jaki sposób mam o książce napisać.

Zuzanna cierpi i to bardzo. Przeżywa żałobę po kimś bardzo bliskim, kto był obok, każdego dnia. Z kim dzieliła życie, radości i smutki. Jednego dnia był z nią, a kolejnego wszystko się zmieniło, bo jej ukochany mąż zginął w wypadku. Został śmiertelnie potrącony przez samochód prowadzony przez młodocianego ćpuna. Nie pozostało jej nic prócz pustego mieszkania i ukochanego pieska Kropka, który także poważnie ucierpiał w tym wypadku. Żal, rozpacz nie pozwala Zuzannie normalnie funkcjonować. Jej jedynym wsparciem jest oddana przyjaciółka Kasia, która ze wszystkich sił próbuje przywrócić Zuzannę do normalności, robi to nawet wtedy, gdy sama boryka się prywatnymi problemami.

Zuzanna cierpi, a dodatkowo katuje się oglądaniem zdjęć na ścianie, z których spoglądają na nią dwie radosne twarze. Znajduje się tam mnóstwo zdjęć z innych lepszych czasów. Dobrze wie, że nigdy nie wyjdzie z żałoby w tym miejscu, gdzie wszystko przypomina jej ukochanego męża, więc za radą przyjaciółki, postanawia coś zmienić i stąd wyjechać. Taka okazja się nadarza, gdy ciocia Kasi chora na SM potrzebuje kogoś do opieki. Po przyjeździe na miejsce Zuzanna czuje, że tu jest jej miejsce i od razu nawiązuje więź ze straszą panią, niezwykle sympatyczną i mądrą osobą. Mimo to ogarnia ją smutek, nie ma już męża ani swojego miejsca na ziemi. Straciła źródło bezpieczeństwa, swój punkt zaczepienia. Niestety nie wszystko układa się w życiu, tak jakbyśmy tego chcieli. Nie wszystko dzieje się po naszej myśli.

Bardzo podobały mi się wspaniale wykreowane postaci bohaterów. Zuza straciła męża w wypadku i wciąż przeżywa żałobę, Kasia, pomimo że żyje w szczęśliwym związku, to jednak podejrzewa swojego męża o zdradę i wciąż nie ustaje w staraniach o upragnione dziecko. Marek jest samotnym ojcem trzyletnich bliźniaków, po tym, jak tuż po porodzie zmarła jego żona. Mimo upływu czasu trudno pogodzić mu się z brakiem ukochanej kobiety wciąż tęskni i tkwi w żałobie, a całą swoją miłość przelał na synków. I wreszcie wspaniała i dobra Pani Róża, która wspiera mądrą radą zrozpaczoną dziewczynę i doskonale zna sytuację swojego sympatycznego sąsiada. Starsza pani widzi i czuje więcej niż sami zainteresowani. Obserwuje tę dwójkę, jak ze sobą rozmawiają i dochodzi do wniosku, że cudownie byłoby, gdyby ich drogi się zeszły. Człowiek, by rozkwitać, móc funkcjonować normalnie, potrzebuje miłości, czułości, jak rośliny światła i ciepłych promieni słońca. Każdy człowiek potrzebuje drugiego człowieka, by go wysłuchał, by zwyczajnie był.

"Pokój z widokiem na miłość" to przepiękna historia napisana z niezwykłą czułością i wrażliwością, która dotyka ważnego problemu. Żałoby po stracie kogoś bliskiego. Pokazuje jak ważne wtedy jest wsparcie bliskich osób, rozmowy z kimś, kto ma podobne doświadczenia, bo często zwykła rozmowa z kimś bliskim może nie być wystarczająca.

Autorka z niezwykłym wyczuciem i delikatnością opisuje zmaganie głównych bohaterów z żałobą, opowiada o tym, jak każdego dnia próbują poradzić sobie ze stratą. Mieli tyle marzeń, chcieli wieść życie przy boku swoich ukochanych osób, budzić się obok nich każdego dnia. Sądzili, że tak będzie zawsze, że będą się starzeć razem, dopóki śmierć ich nie rozłączy, lecz ona miała inny plan i rozłączyła ich drogi przedwcześnie. Stało się to wtedy, gdy w ogóle się tego nie spodziewali. Plany, marzenia wszystko runęło w jednej chwili, teraz muszą nauczyć się żyć na nowo, bez tych, których kochali nad życie. On dla swoich dzieci, a ona dla psa, bo tylko on jej pozostał, a teraz dodatkowo dla pełnej ciepła i dobroci pani Róży. Powoli odkrywają, że w ich poranionych sercach, być może znajdzie się jeszcze miejsce dla kogoś innego. Czują, jakby niewidzialna ręka kierowała ich na właściwy tor, chociaż tak bardzo tego nie chcą, bo wciąż tęsknią i cierpią. Ta dwójka rozbitków może stać się dla siebie deską ratunkową. Nie chodzi tu o jakąś szaloną miłość, gwałtowne porywy serca, ale o związek oparty na przyjaźni i szacunku. Oboje potrzebują zrozumienia, ciepła i bliskości drugiego człowieka. Życie tak bardzo ich skrzywdziło, za dużo w nim było bólu, cierpienia i łez. Nie liczą, że mogą się po raz drugi zakochać tak po prostu, potrzebują jedynie przyjaciela, powiernika, partnera życiowego. To, co rodzi się pomiędzy tą dwójką, jest niezwykłe i dojrzałe. Wiedzą, że mają przed sobą jeszcze życie, może nie takie jak pragnęli, ale najważniejsze, że będą mogli sobie nawzajem pomóc.

Okno jest dla mnie zawsze ważnym punktem całego pomieszczenia. Często na wakacjach wybieram takie z widokiem, żeby móc zatopić się w nostalgii. Dlaczego od tego zaczęłam? To nie tylko nawiązanie do tytułu ale przede wszystkim ta nostalgia i myśli, które towarzyszyły mi podczas czytania. Już na początku możemy się dowiedzieć, że okna i tarasy znaczą dla nad to samo. Główni bohaterowie też lubią na nich spędzać czas i patrzeć przez okno decydując się na chwilę rozmyślań. Piękna historia, która mnie porwała. Polecam wszystkim, którzy chcą przeczytać miłą historię.