Pokój 706

„Pokój 706” Ellie Levenson to historia, która od pierwszych stron intryguje i skłania do refleksji. Poznajemy Kate, kobietę, która z pozoru ma wszystko, czego mogłaby pragnąć. Kochający mąż, dzieci i życie wypełnione obowiązkami. Jednak pod warstwą idealnej codzienności kryje się zmęczenie, frustracja i potrzeba odnalezienia choć odrobiny przestrzeni tylko dla siebie.

Autorka porusza trudne i niejednoznaczne tematy, nie oceniając swoich bohaterów. Kate uwikłana jest w romans, który staje się dla niej formą ucieczki od rzeczywistości. Wszystko zmienia się podczas kolejnego spotkania z kochankiem, gdy hotel zostaje przejęty przez terrorystów. Zamknięta w pokoju 706 kobieta zaczyna analizować swoje decyzje, małżeństwo i drogę, która doprowadziła ją do tego miejsca.

To właśnie psychologiczny aspekt tej historii zrobił na mnie największe wrażenie. Nie jest to jedynie opowieść o zdradzie czy niebezpiecznych wydarzeniach, ale przede wszystkim o ludzkich wyborach, samotności i poszukiwaniu własnej tożsamości. Autorka umiejętnie buduje napięcie, przeplatając teraźniejsze wydarzenia wspomnieniami i przemyśleniami bohaterki.

„Pokój 706” to książka, która potrafi zaskoczyć i wywołać wiele emocji. Skłania do zadawania pytań o granice moralności, o potrzeby, które często spychamy na dalszy plan, oraz o konsekwencje podejmowanych decyzji. To lektura, która zostaje w głowie na dłużej i zachęca do własnych przemyśleń.

Kate ma męża i dzieci. Z jednej strony uwielbia swoje rodzinne życie. Z drugiej zaś czegoś jej brakuje. Nawiązuje romans z James'em, który również ma żonę. Spotykają się co jakiś czas w tym samym hotelu, w tym samym pokoju. Spędzają upojne chwilę i każde wraca do swojego życia. Pewnego razu jednak kiedy są w hotelu, budynek przejmują terroryści. Kate i James ukrywają się w pokoju i z niego nie wychodzą. Ta sytuacja sprawia, że kobieta zaczyna intensywnie analizować swoje życie, swój związek z mężem.

✨

Na początku myślałam, że ten romans z James'em będzie jakiś pikantny. Zawiodłam się, bo kiedy ich poznajemy to oni już spotykają się od dłuższego czasu. Później mamy wspomnienia Kate o tym, jak się w ogóle poznali i czemu to kontynuują. Później pomyślałam, że może Ci terroryści jakoś zrobią taką akcję, że będę wciągnięta. Znów zawód bo oni jakby byli ale w sumie to nie odczuło się tego.

Relacja Kate z James'em oparta była głównie na se*sie. Zero jakichś uczuć. Analizując swoje życie, Kate na końcu dochodzi do wniosku, że jednak kocha męża nad życie.

Nie przemawia do mnie ta historia. Kate zdradza regularnie męża stawiając na szali małżeństwo i dzieci. Jednak podczas zamknięcia w pokoju 706 pisze z nim ciągle wiadomości i rozmawia jakby nigdy nic. Nie miała nawet odwagi mu powiedzieć jak się znalazła w tym hotelu, bo przecież nie miało jej tam być. Bo i po co? Nawet tutaj posunęła się do kłamstwa. Nie wierzę, że można zdradzać i jednocześnie wracać do męża i żyć jakby nigdy nic.

Szczerze? Do głównej bohaterki czuję wstręt. Jej zachowanie... Jakby była nie do końca zrównoważona. Męczyłam się czytając tę książkę. Nie było w niej nic zaskakującego, prócz tego, że była taka słaba. Bo tego się naprawdę nie spodziewałam. Zakończenie jakby otwarte, choć nie wiem co by mogło znaleźć się w ewentualnej kontynuacji. Ani tu emocji nie było, ani dreszczyku...

RECENZJA

„Pokój 706”

Autor: Ellie Levenson

Wydawnictwo: Muza

Jak wiele można poświęcić dla innych, zanim całkowicie zgubi się samego siebie?

To pytanie nie opuszczało mnie przez całą lekturę „Pokoju 706”. Ellie Levenson stworzyła powieść, która nie daje prostych odpowiedzi i nie prowadzi czytelnika utartymi ścieżkami. To historia, która prowokuje do myślenia, wywołuje emocje i zmusza do spojrzenia na ludzkie wybory z większą empatią.

Kate z pozoru ma wszystko, czego można pragnąć. Kochającego męża, dzieci, dom i życie, które dla wielu mogłoby być definicją spełnienia. Jest kobietą, która pamięta o szkolnych przedstawieniach, ulubionych bułkach swoich dzieci i wszystkich drobiazgach składających się na codzienność rodziny. Jednak pod tą starannie zbudowaną rzeczywistością kryje się coś znacznie bardziej skomplikowanego, zmęczenie, samotność i coraz silniejsze poczucie, że gdzieś po drodze zgubiła samą siebie.

Jej sekretne spotkania z Jamesem w hotelowym pokoju 706 nie są historią wielkiej miłości ani romantycznej namiętności. To raczej desperacka próba złapania oddechu. Chwila, w której nie musi być matką, żoną, organizatorką rodzinnego życia ani osobą odpowiedzialną za wszystkich wokół. Może po prostu istnieć.

Wszystko zmienia się w chwili, gdy londyński hotel zostaje przejęty przez terrorystów. Nagle to, co miało być kolejną ucieczką od rzeczywistości, zamienia się w walkę o życie. Paradoksalnie jednak największe zagrożenie nie pochodzi z zewnątrz. Prawdziwa konfrontacja rozgrywa się we wnętrzu Kate. Zamknięta w hotelowym pokoju bohaterka zostaje sam na sam z własnymi decyzjami, wspomnieniami i pytaniami, od których przez lata próbowała uciekać.

Czy jest szczęśliwa?

Czy gdyby mogła cofnąć czas, wybrałaby inaczej?

I czy można kochać swoją rodzinę, a jednocześnie czuć się więźniem własnego życia?

Ellie Levenson stworzyła bohaterkę niezwykle autentyczną. Kate nie jest ani idealna, ani jednoznaczna. Popełnia błędy, podejmuje kontrowersyjne decyzje i nieustannie balansuje pomiędzy poczuciem winy a potrzebą odnalezienia własnej tożsamości. Jej sekretne wizyty w hotelowym Pokoju 706 nie są historią wielkiej miłości ani romantycznej przygody.

To próba odnalezienia przestrzeni w życiu, które coraz bardziej przestaje należeć do niej samej.

Największą siłą tej powieści jest psychologiczna głębia. Autorka nie moralizuje, nie ocenia i nie próbuje przekonać czytelnika do jednej interpretacji wydarzeń. Zamiast tego pozwala nam wejść do głowy bohaterki i obserwować jej lęki, rozczarowania, pragnienia oraz wewnętrzne konflikty. Dzięki temu Kate staje się postacią niezwykle autentyczną, nieidealną, zagubioną, czasami irytującą, ale przede wszystkim bardzo ludzką.

Pokój 706 staje się symbolem tej potrzeby. Miejscem, gdzie bohaterka na moment zdejmuje z siebie ciężar codzienności i próbuje przypomnieć sobie, kim była, zanim świat zaczął definiować ją wyłącznie przez role, które pełni.

Ogromne wrażenie zrobił na mnie również klimat tej książki. Z jednej strony mamy ciepło rodzinnej codzienności, dziecięcy śmiech, obowiązki i pozornie bezpieczny świat domu. Z drugiej chłodne, anonimowe wnętrza hotelu, które stają się symbolem wolności, ale także samotności. Ten kontrast został pokazany w sposób niezwykle sugestywny. W powietrzu niemal nieustannie unosi się napięcie, poczucie niepokoju i świadomość, że każda decyzja niesie za sobą konsekwencje.

To nie jest typowy romans. Nie jest to również klasyczny thriller, mimo obecności dramatycznych wydarzeń.

To dojrzała, momentami niewygodna opowieść o kobiecie próbującej odnaleźć siebie pośród ról, które narzuciło jej życie.

„Pokój 706” jest przede wszystkim opowieścią o kobiecości, tożsamości i potrzebie odnalezienia własnego miejsca w świecie. O marzeniach schowanych pod warstwą codziennych obowiązków. O samotności, która potrafi istnieć nawet pośród ludzi, których kochamy najbardziej.

Nie zmienia to jednak faktu, że „Pokój 706” pozostawił mnie z refleksjami, które nie zniknęły wraz z zamknięciem książki.

Bo tak naprawdę nie jest to historia o zdradzie.

To historia o samotności.

O zmęczeniu.

O wyborach, których konsekwencje nosimy przez całe życie.

O kobietach, które przez lata troszczą się o wszystkich wokół, zapominając o własnych potrzebach.

I o tym, jak łatwo zatracić siebie, gdy każdego dnia stawia się innych na pierwszym miejscu.

Ellie Levenson napisała powieść odważną, inteligentną i pełną emocjonalnej szczerości. To książka, która nie oferuje prostych rozwiązań, ale zadaje pytania, które zostają z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

A właśnie takie historie pamięta się najdłużej.

Okładka książki przedstawia front jakiegoś mieszkania, a w przypadku naszej książki może to być jeden z hoteli. Dominują ciemne kolory, a w jednym z okien widzimy obejmującą się parę. W dotyku jest matowa z wybiciami i wytłuszczeniami. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o autorce, a na drugim fragment książki. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, bo jakby miało być inaczej... Skoro to debiut. :) Zaintrygowana opisem, postanowiłam wziąć udział w naborze recenzenckim i się udało. Zabrałam się za nią stosunkowo szybko i też szybko się z nią zapoznałam. Ma niewiele ponad trzysta stron, no, niecałe trzysta pięćdziesiąt. Rozdziały nie są ani długie, ani zbyt krótkie. Jeśli chodzi o pióro autorki, czyta się przyjemnie. Nie miałam jakichś blokad podczas czytania, oporów, wręcz przeciwnie. Pochłaniałam kolejne strony z zaciekawieniem. Chciałam się dowiedzieć, jak to wszystko się zakończy. To, co warto wspomnieć, że nie jest to typowy thriller czy romans. To coś pomiędzy. Trochę obyczajówka, trochę romans, trochę erotyk i trochę thriller. Ale zdecydowanie warto dać tej książce szansę. Dlaczego? Po pierwsze czyta się szybko, bez oporów i przyjemnie.

Po drugie to bohaterowie. Są z krwi i kości. Popełniają błędy tak jak my i nie ma tu nic nadzwyczajnego. Lubię, gdy w powieściach występują osoby, które mierzą się z podobnymi do naszych problemów, dzięki temu czasami w niektórych sytuacjach może nam pomóc chociażby zrozumieć pewne aspekty i nie mówię tutaj tylko i wyłącznie o tej pozycji, ale i o każdej książce. Może nie było tutaj postaci, która przypadłaby mi do gustu bardzo, na tyle, bym obdarzyła ją zaufaniem, ale dobrze mi się o nich czytało.

Po trzecie autorka skupia się na psychice postaci. Psychice, która nie jest taka banalna, jakby się mogło wydawać. Pisarka na czynniki pierwsze rozkłada myślenie głównej bohaterki, która posuwa się do zdrady. Zdrady męża, którego wciąż mocno kocha. A więc po co? W jakim celu? Sama początkowo tego nie rozumie... To nie jest taka zwykła książka. To opowieść, która mogła spotkać nas wszystkich, ale jest to temat tabu, który omija się szerokim łukiem. A po drugiej stronie szali mamy miłość. Miłość, która jest prawdziwa, trwa, ale nie z przymusu a z własnej woli. Jest też sieć kłamstw i ryzyko, że to już koniec...

Po czwarte... Droga pisarko, tak się NIE ROBI! Nie zostawia się czytelnika w takim momencie! Mamy tutaj otwarte zakończenie, a ja takich od dziś (dzień skończenia książki) przestanę je lubić. Tak bardzo byłam ciekawa i co? Guzik. Ale emocje były, nawet nie chcecie wiedzieć, jaka byłam wściekła i sflustrowana, że nie znam końca. Akcja przeważnie jest dosyć dynamiczna, nasze postacie podejmują duże ryzyko, ale musicie mi wierzyć, że to ich poniekąd uzależnienie prowadzi samo. Do zguby...

Reasumując uważam, że jest to naprawdę bardzo dobry debiut. Podobało mi się, tym bardziej przez przemyślenia głównej bohaterki, jej rozdarciu, emocjach, przeszłości. To wszystko łączy się w jedno i powoduje naprawdę bardzo intrygującą powieść. Nie każdy lubi czytać o przemyśleniach bohaterów, o ich zdradach, miłości, co czasami aż zakrawa o hipokryzję, ale... W tym przypadku warto. Trochę nie rozumiem, skąd takie niskie oceny widziałam na lubimy czytać... Mam nadzieję, że w dniu publikacji recenzji będzie tylko i wyłącznie lepiej. Polecam.

O czym byście myśleli, gdyby się okazało, że za chwilę możecie umrzeć?

Właśnie w takiej sytuacji jest Kate, która utknęła w pokoju hotelowym ze swoim kochankiem. Hotel opanowali terroryści, nie wiadomo więc czy ujdzie z życiem.

I tu poznajemy życie Kate, jej spotkanie z mężem. Trudy dorastania, przeżywanie żałoby po bliskich, spotkanie z kochankiem, opowieści o jej dzieciach. W sumie z pewnością w takiej sytuacji myśli się o bliskich i o tym co chciałoby się im przekazać.

Jednak nie ma tu nic więcej, myślałam, że ta historia mnie czymś zaskoczy.

Ogólnie okazuje się że Kate ma dobre życie, wyrozumiałego męża, który chwiałby jej przychylić nieba. Rozumieją się bez słów, zawsze wiedzą co zrobić by poprawić sobie wzajemne humor. Ma dwójkę fajnych dzieci, oraz przyjemną pracę. Same opisy życia były naprawdę przyjemne, autorka pisze w sposób, który czyta się szybko. Bardzo ładnie opisuje wzajemne relacje i związek Kate i jej męża, łącznie z pomysłami na wspólne spędzanie czau.

Z jakiego powodu ona znajduje sobie kochanka, ja jakoś nie mogę tego zrozumieć, chyba dla adrenaliny. Moim zdaniem takie przedmiotowe traktowanie kochanka jako odskocznia i chwila relaksu jest niefajne, szczególnie gdy jest się szczęśliwą żoną i matką.

To czego nie lubię w książkach to też brak konkretnego zakończenia. Nie lubię takiego pozostawienia w zawieszeniu. Mam poczucie, że to było jedynym co mnie trzymało przy tej historii, chciałam się dowiedzieć co z tego wyniknie. Koniec więc też mnie sfrustrował.

Moja ocena 6/10