Pokłosie przekleństwa. Grzechy młodości. Tom 5

Uwaga, recenzja przedpremierowa:

Cisną mi się na usta słowa piosenki Elektrycznych Gitar: „to już jest koniec, nie ma już nic…”. Tak, Pokłosie Przekleństwa to ostatni tom serii Grzechy Młodości i musimy się rozstać z rodziną Trzeciaków. Nie wiem jak Wy, ale ja ostatni rok spędziłam właśnie z tą rodziną, w Bydgoszczy. I nie mogę uwierzyć że nie dowiem się co dalej u Maryśki, Manueli, Piotra oraz Joli. Zżyłam się z tą rodziną. A po Bydgoszczy, mimo że w niej nigdy nie byłam, spaceruję jak po dobrze znanym mieście.

Jest rok 1995, przemiany gospodarcze mają spory wpływ na życie rodziny Trzeciaków. Nie każdemu z nich dobrze się powodzi. Justyna wraz z synem Michałem rozwija swoje niewielkie przedsiębiorstwo. Kazimierz nawet na emeryturze musi dorabiać. Agata odchodzi ze szkoły, a jej syn zostaje redaktorem muzycznym. Nawet przedsiębiorczy Tymoteusz ma kłopoty w swojej firmie, a Mirella robi wszystko aby przejąć kontrolę nad firmą ojca. Jola robi zdumiewającą karierę w korporacji ale czy jest szczęśliwa?

„A ty dasz sobie radę? – zapytał. – Nie będziesz miała nieprzyjemności z powodu niespodziewanego urlopu?

- Zobaczymy. Pracę zawsze można zmienić – odparła bez większej wiary, gdyż w dobie kryzysu nie było to takie proste.

- Nie łam się. Jakby co, zawsze znajdziesz u nas coś do roboty. Tym bardziej teraz, gdy mama potrzebuje czasu na rekonwalescencję.

- Będę to miała na uwadze – rzuciła lekko.

Miała wsiadać do samochodu, gdy impuls pchnął ją w stronę brata. Objęła Michała ręką za szyję i mocno przywarła do jego boku.

- Dziękuję. – Wypowiedziane przez Jolę słowo przeszło w szloch.

Mężczyzna przytulił ją i poklepał po plecach.

- Będzie dobrze, młoda. Niczym się nie przejmuj. I nie zapominaj, że zawsze masz do czego wrócić – powiedział z rozbierającą szczerością, bez żadnego robienia łaski i poczucia wyższości. – Jesteśmy rodziną. Kocham cię bardzo, wiesz?

- Ja też cię kocham, braciszku. – Rozkleiła się na dobre.

W końcu przyszedł czas, by wyruszyć do Warszawy. Kobieta otarła łzy i wsiadła do samochodu. Płakała niemalże przez całą drogę powrotną. To nie był pełen rozpaczy szloch ani żadne zawodzenie. Po prostu pozwoliła łozom, by spokojnie spływały po jej policzkach. Czuła ogromną ulgę. Miała najwspanialszą rodzinę na świecie.”

Cała saga Grzechy młodości była wspaniałą przygodą. Co mnie tak zachwyca w książkach Edyty Świętek? Barwnie i plastycznie opisane codzienne troski, zmartwienia, popełnione błędy i wyrządzone krzywdy. Ale też miłość, przywiązanie, wzajemnie wsparcie, pojednanie i co najważniejsze - więzy rodzinne. W książkach zawarta jest cała gama emocji, tych dobrych oraz wyniszczających. Dodatkowo czytając książki Pani Edyty na kanwie opisanej historii, obserwujemy przemiany gospodarcze jakie zachodziły w naszym kraju. To taka lekcja historii ale podana w ludzki, zwyczajny sposób. To wszystko sprawia, że polecam i będę polecała te książki.

Za zaufanie i możliwość objęcia patronatem medialnym książki Pani Edyty Świętek bardzo dziękuję Wydawnictwu Replika. To dla mnie nieustający powód do dumy. Zdecydowanie polecam ten tom jak i całą sagę. Zapraszam na stronę Wydawnictwa: [Adres usunięty]

Wydawnictwo: Replika

Ilość stron: 448

Data premiery: 1 września 2020

Jestem zadowolona z zakończenia, szczególnie jeśli chodzi o postać Marysi. To była najbardziej infantylna, a zarazem najciekawsza bohaterka. Druga po niej była Justyna, którą pokochałam od samego początku. Mojemu sercu bliska była również Ela, która była mądrą, kochającą kobietą, choć opinia rodziny była zdecydowanie odwrotna. Grzechy młodości to cykl, z którego śmiało można by stworzyć ciekawy serial na podobiznę Klanu. Z pewnością nie spodoba się wszystkim. Fabuła jest dość powolna, z czasem postaci jest tak dużo, że wiele osób mogłoby się pogubić, kto jest kim. Doświadczamy w nich nie tylko problemów Trzeciaków, ale także zmian ustrojowych w Polsce. To pozycje dla wytrawnego czytelnika.

Przeczytanie całości zajęło mi ponad rok. Muszę się wam przyznać, że pierwszy tom był świetny, zakochałam się w piórze autorki. Od tego czasu jednak mój gust czytelniczy uległ powolnej metamorfozie. Bardzo chciałam przeczytać całość i udało się. Będę długo pamiętać wydarzenia i bohaterów. Nie jest to jednak pozycja must read. Na ten moment myślę, że cała seria jest bardzo przyjemna, ale im dalej, tym mój zapał i emocje były mniejsze. Mój umysł potrzebuje trochę szoku i mocnych wrażeń i w ostatnim czasie tylko takie mocne książki dają mi pełną radość. Mimo to polecam, spróbujcie sami. Do samych książek i pióra autorki nie mam żadnych zarzutów. Chętnie przeczytam jakąś pozycję niezależną, która dostarczy mi większych wrażeń.