Pojedynek z Syberią

Przekomarzał się z Jakutem, pił z celnikami na kazachskiej granicy, posilał się słuchając historii budowniczego Kanału Białomorskiego. Uczestniczył w święcie w Askiz, podziwiał niekonwencjonalny urok Jeziora Bajkał i ucztował z mafiosami. Na lądzie, ale i wodzie, szczęśliwie, chociaż w towarzystwie trudności, które potrafiły dawać się we znaki. Podziwiając nietknięte ludzką ręką cuda przyrody czy doświadczając gościnności osób, które wcale go nie znały. Jako Polak, turysta… czy znajomy samego Jelcyna. Brzmi interesująco? W czasie tej podróży wydarzyło się naprawdę wiele.

Autor książki zabiera czytelnika do swojego land rovera i oferuje bezpieczną, a zarazem pełną czyhających za rogiem niebezpieczeństw przejażdżkę, podczas której niepewność chwili wiąże się z pewnością bezpieczeństwa. Wszak dzięki literaturze tego gatunku można zwiedzać wyobraźnią siedząc w ciepłym domu i czerpiąc korzyści z opisywanych wrażeń, pod warunkiem, że są one interesujące i przekazywane z zaangażowaniem oraz pasją. W tym wypadku właśnie tak jest.

„Pojedynek z Syberią” to relacja, która pokazuje odbytą krok po kroku podróż w nieznane. Chronologiczność wydarzeń, szczegółowe opisy konkretnych sytuacji oraz krajobrazów, przy jednoczesnym zachowaniu należytego umiaru słowa sprawiają, że opowieść Romualda Koperskiego chłonie się z czystą przyjemnością, bez wkradającej się nudy czy powszechnie znanych faktów. Autor rzadko kiedy odnosi się do wiedzy historycznej, skupiając się raczej na własnych doświadczeniach, przytaczając co jakiś czas anegdoty zasłyszane od napotkanych mieszkańców. A rozmaitych i egzotycznych ludów tutaj nie brakuje. Przekrój wykonywanych przez nich zawodów, zamieszkiwanych obszarów czy statusów społecznych staje się świetnym dowodem na to, jak zróżnicowana potrafi być jedna Syberia i jak wiele tradycji mieści się w jednej przecież Rosji.

I wszystko mi się tutaj podoba, przy czym ubolewam nad tym, że nie pojawiło się więcej zdjęć. Publikacja oczywiście została w nie wyposażona, jednak z przyjemnością nacieszyłabym oczy pokaźniejszą galerią, która byłaby idealnym zwieńczeniem tej ciekawie przekazanej przygody.

Wiernie odwzorowane rozmowy, w skład których wchodzą konwersacje z pijanymi, zwierzającymi się ze swoich grzeszków celnikami, wywiad z grą aktorską, którego przypadkiem przyszło podróżnikowi udzielać podczas pobytu w Rosji czy opowieści o prastarych kurhanach związanych z klątwą pozbawiającą życia. Wszystko jest tutaj interesujące, oprócz docelowej Ameryki. Dlaczego? O tym możecie przekonać się sami…

Dlaczego turysta w Krasnojarsku wzbudza taką sensację? Czemu dla mieszkańców tajgi dzielenie się ogniem ma tak ogromne znaczenie? Jak zakończyła się wiejąca grozą przygoda z napotkanym po drodze niemową? Jeżeli odpowiedzi na te pytania choć odrobinę Was nurtują, a literatura podróżnicza leży w obrębie Waszego czytelniczego gustu – polecam.