Pojedynek na słowa

Czy zaręczyny są już passé?

„Na początku było Słowo…” – czytamy w Ewangelii Św. Jana, a roli słowa nie można nie doceniać. Nawet dziś, mimo rozwoju różnorodnych form komunikacji, wciąż w pewnych sytuacjach to słowo jest najlepszą formą przekazu. Szczególnie w obliczu rozmowy o uczuciach, najlepiej jest wyrażać je w pierwszej kolejności słowami, z którymi w parze muszą iść gesty, czyny.

Jak jednak wyglądałby świat, gdyby ludzie nie musieli zapewniać się o swojej miłości? Gdyby zaręczyny dawno odeszły do lamusa, a najtrwalszą i najbardziej pożądaną formą bycia razem i usankcjonowania swojej miłości była… operacja mózgu? Celem takiej ingerencji jest wszczepienie specjalnego urządzenia, dzięki któremu poprawia się zdolność emocjonalnego kontaktu pomiędzy partnerami. Zabieg EED, bo o nim mowa, wzmacnia zdolność wyczuwania emocji drugiej osoby – wówczas nie potrzebne są jakiekolwiek deklaracje – po prostu wiemy, że ktoś nas kocha. Co jednak, kiedy para, która rzekomo ma wysoki współczynnik dopasowania, po zabiegu wciąż nie jest w stanie nawiązać ze sobą więzi? Co więcej – co w sytuacji, kiedy zabieg EED spowoduje skutki uboczne?

Na te pytania odpowiedzieć może Connie Willis, w swojej adresowanej do młodzieży, najnowszej książce z gatunku science fiction. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros pozycja, to dość osobliwa wizja świata przyszłości, w której komunikacja za pośrednictwem zdobyczy nowych technologii dawno wyparła rozmowę, a w miłość nie trzeba już wierzyć, ponieważ o jej sile można po prostu wiedzieć. Wymagana jest jednak pewna ingerencja chirurgiczna, chociaż … czego się nie robi, dla prawdziwego uczucia.

Briddey Flannigan powinna być zachwycona, kiedy jej chłopak, Tent, proponuje jej zamiast niemodnego już pierścionka zaręczynowego zabieg, który wzmocnić ma ich związek. Tyle tylko, że najwyraźniej dochodzi do nieprzewidzianych komplikacji, bowiem kobieta, nie dość że po przebudzeniu nie wyczuwa tej niezwykłej więzi, jaka rzekomo ma pomiędzy nimi istnieć, to jeszcze zyskuje pewną niezwykłą umiejętność. Zaczyna bowiem słyszeć w głowie głos kolegi z Commspamu, firmy, w której pracują również ona i Trent. To osobliwe połączenie z C.B. nie jest zupełnie tym, czego Briddey oczekiwała. Również mężczyzna jest zaskoczony, bo choć od trzynastego roku życia słyszy różne głosy, to Briddey jest pierwszą osobą, z którą jest w stanie porozmawiać telepatycznie.

I choć ta historia w tym momencie mogłaby zmierzać już ku końcowi, to akcja dopiero teraz zaczyna nabierać tempa. Czy Briddey skorzysta z pomocy C.B. w okiełznaniu kolejnych głosów? Co tak naprawdę się wydarzyło? Czy i kiedy Trent się zorientuje, że coś jest nie w porządku? Na te pytania odpowiemy sobie podczas lektury książki „Pojedynek na słowa”. Książki oryginalnej, obfitującej w nagłe zwroty akcji i wiele zaskakujących wydarzeń, choć równocześnie dość chaotycznej i niedopracowanej. Mimo iż bohaterowie są już dorośli, pracują w korporacji, to tak naprawdę określając odbiorcę książki, na myśl przychodzą tylko nastoletni czytelnicy. Autorka do wielu kwestii podchodzi dość lekko, sama Briddey wydaje się dość infantylna, a my nieustannie czytamy o rzeczach i wydarzeniach, które w żaden sposób nie wpływają na rozwój akcji, które nic ze sobą nie niosą, które nie mają żadnego wpływu na atmosferę powieści. Co więcej, nadmierna drobiazgowość Willis i koncentracja na szczegółach, czynią lekturę w wielu miejscach nużącą.

Jednocześnie, autorka poruszyła kwestię, na którą coraz więcej psychologów czy znawców mediów zwraca uwagę – chodzi o uzależnienie od technologii, od social media, o zatarcie się granicy pomiędzy światem wirtualnym a rzeczywistym. Być może, po takiej lekturze, poważnie zastanowimy się nad tym, jak wygląda nasza aktywność w tym względzie i czy rzeczywiście chcemy pozwolić, by o związku czy sile miłości decydował (poza stanem konta) również zabieg?

Justyna Gul

Qultura słowa

Najlepsze zastosowanie: Ostatni wynalazek medycyny. Po zabiegu są takie pary, jak Kate i William, Beyonce i Jay Z, a nawet Kim Kardashian! (Choć tej ostatniej, coś nie za bardzo wyszło). Ale o co w nim chodzi? Czym jest EED? Jest to prosty zabieg, który pozwala na głębsze zrozumienie drugiej osoby, swojej drugiej połówki. Dzięki temu pary nie mają przed sobą tajemnic, czują miłość, wiedzą, że mogą liczyć na swojego ukochanego. Briddey zostaje poproszona przez swojego chłopaka o wzięcie udziału w tym zabiegu. Jest ona niezwykle uradowana tą perspektywą. Czuje, że dzięki temu będzie bliżej z Trentem. Jednak ten pomysł zupełnie nie podoba się jej rodzinie. Nie pomaga temu fakt, że spotykają się dopiero od sześciu tygodni. Jednak Briddey jest przekonana o swoich uczuciach, a także o uczuciach Trenta. Nawet kolega z pracy, C.B. nie jest w stanie wybić jej z głowy EED. Dlatego dość szybko ląduje w szpitalu, gdzie zostaje przeprowadzony zabieg. Na początku wszystko zdaje się być w porządku, ale nie jest to prawda. Niespodziewanie Briddey słyszy głos C.B., zamiast więzi z Trentem. Teraz będzie musiała uwierzyć w telepatię. A później zrozumieć więcej nieprawdopodobnych sytuacji i zjawisk.

Bohaterowie: Akcja skupia się przede wszystkim na Briddey. Może i nie przedstawia nam wydarzeń w narracji pierwszoosobowej, ale nie mamy wglądu w inne sytuacje niż te z jej udziałem. Poznajemy ją dość dobrze. Jednak ja nie do końca czuję się przekonana do jej osoby. Na początku zachowywała się nieco jak małe dziecko, a już jest kobietą na dość wysokim stanowisku w firmie, więc powinna być nieco bardziej dorosła. Ponadto nie było widać jej miłości do Trenta. Chodzą ze sobą dopiero sześć tygodni i mówią do siebie milion zapewnień miłości, ale w sumie to nie dowodzi, że się kochają. Nie czułam, żeby Briddey w jakiś sposób była związana emocjonalnie z Trentem, jednak inne jej emocje zostały przedstawione dość dobrze. Można było trochę je dopracować, ale na pewno już mocniej było je czuć niż tę miłość. Wydawali się być dobrani nieco na siłę, po prostu, aby coś takiego mogło pojawić się w książce.

Całość: [Adres usunięty]

Czy marzyliście kiedyś o tym, żeby posiadać zdolności telepatyczne? Żeby komunikować się z kimś tylko za pomocą myśli? Żeby móc słyszeć myśli innych ludzi? Pewnie każdy w którymś momencie życia o tym pomyślał. Na pierwszy rzut oka wydaje się to być czymś świetnym, ale jak większość świetnych rzeczy, ma też swoją ciemną stronę. Przekonała się o tym główna bohaterka powieści autorstwa Connie Willis, Pojedynek na słowa.

Przenosimy się do niezbyt dalekiej przyszłości, w której social media zdominowały świat. Teraz niczego już nie można ukryć przed innymi, a ludzie tak pragną wchodzić w życie innych i wiedzieć o nich wszystko, że plotki rozchodzą się z prędkością światła. Niesamowity rozwój medycyny i technologii sprawił, że nawet uczuć nie trzeba już wyrażać! Dzięki szybkiemu zabiegowi neurochirurgicznemu EED można je po prostu przekazać ukochanej osobie. Ta drobna operacja pogłębia więź pomiędzy partnerami. To lepsze niż zaręczyny! Nie trzeba wierzyć w uczucia drugiej osoby, tutaj jest to kwestia wiedzy. Briddey Flanningan jest zachwycona, gdy jej chłopak Trent proponuje jej wspólne EED. I nigdy by nie przypuszczała, że ta decyzja tak diametralnie odmieni jej życie.

Nie jestem do końca pewna, czy coś takiego jak EED mogłoby zaistnieć w rzeczywistości, ale zapewne dlatego ta książka jest zaliczana do gatunku science-fiction. Choć EED nie powinno doprowadzać do tego, że słyszy się myśli innych ludzi, a co dopiero pobudzać w człowieku zdolności telepatyczne, tak najwyraźniej najsłynniejszy na świecie lekarz przeprowadzający te zabiegi nie zdaje sobie sprawy, że coś takiego może mieć miejsce. Czyżby był to zwykły skutek uboczny? Czy może sam protokół operacji jest niedopracowany i coś może pójść nie tak? Czyżby doktor Verrick nie do końca był ekspertem w swoim fachu? A może to wszystko to jeden wielki spisek i potajemna intryga, w pełni przemyślana? To Ci dopiero pytania!

Briddey po operacji musi się zmierzyć z poważnym problemem. Nie dość, że pomiędzy nią i Trentem nie wywiązała się żadna emocjonalna więź, to kobieta zaczyna słyszeć w głowie głos kolegi z pracy, C.B., którego wszyscy mają za czubka. Obawia się, że gdy tylko ta sprawa wyjdzie na jaw, to Trent posądzi ją o romans, a to byłaby dla niej tragedia. Jednak okazuje się, że to tylko początek jej problemów! Telepatia zaczyna się rozszerzać, a ona traci zmysły. Choć nie należy do osób, z którymi mogłabym się zaprzyjaźnić, to chwilami szczerze jej współczułam. Tak głęboko wierzyła w EED, w miłość do Trenta, aż tu nagle zawalił jej się cały świat. Przyznaję, bohaterka ta nie należy do zbyt rozgarniętych, dlatego też nie zyskała mojej sympatii, ale myślę, że dobrze spisała się w roli, którą przewidziała dla niej Connie Willis.

Motyw telepatii jest tutaj zdecydowanie siłą napędową. Bohaterowie wykorzystują ją na każdym kroku, czasem nawet nieświadomie, co potrafi ich przytłoczyć. Próba ujarzmienia nowych zdolności jest dla nich bardzo istotna. Podobnie jak chęć odkrycia prawdy. Skąd ta umiejętność pochodzi? Czy to na pewno sprawka doktora Verricka? Czy ktoś jeszcze maczał w tym palce? Pojawia się nawet delikatny motyw związany z genetyką, ale to bardziej sam zarys niż odpowiednia jego realizacja. Książka jest napisana dojrzałym i barwnym językiem, jest dopracowana, ale też nie do końca tego się po niej spodziewałam. Autorka zadbała o złożoność swojej historii, tam gdzie było to potrzebne, to nie stroniła od szczegółów, ale nie jestem w stanie napisać, że mamy tutaj do czynienia z czymś niezwykle porywającym, co ma niesamowite tempo akcji. Całość jest faktycznie dobrze zaprezentowana, każda sytuacja jest dokładnie opisana, mamy tutaj logiczny ciąg wydarzeń, ale niestety nie było mi dane zżyć się z żadnym z bohaterów, dlatego też stałam gdzieś z boku, zamiast stać się częścią tej opowieści.

Pojedynek na słowa to książka dobrze zrealizowana, z ciekawym pomysłem na fabułę, raczej jednowątkowa. Skupiamy się przede wszystkim na postaci Briddey, jej próbie odnalezienia siebie w nowej sytuacji. Bohaterowie są moim zdaniem wykreowani nie za dobrze, ale historia ta z pewnością ma w sobie coś ciekawego, co może zainteresować nie jednego czytelnika. To takie połączenie science-fiction i romansu, gdzie pojawiają się pewne rozterki życiowe, ale i sytuacje humorystyczne, rozluźniające napiętą atmosferę, wynikającą z ogólnej problematyki powieści. Telepatia ma swoje dobre i złe strony, o czym przekonali się już bohaterowie Connie Willis. A Wy? Jesteście na to gotowi?

[Adres usunięty]