Podróżni

Książka Reginy Porter to polifoniczna i międzypokoleniowa podróż przez życie opowiedziana z humorem i ciepłą ironią. I jedna z tych historii, które wrzucają czytelnika w sam środek nieprzewidywalnych ludzkich losów i dotykają z wrażliwością ważnych, fundamentalnych kwestii - miłości, rodzinnych więzi, seksualności i tożsamości. "Podróżni" zachwycili mnie swoim "amerykańskim" klimatem - autorka uchwyciła ewolucję amerykańskiego społeczeństwa i zakotwiczyła życie swoich bohaterów w konkretnych momentach historii, relacjach i upływającym czasie.

"Podróżni" to idealna powieść do stopniowego, uważnego odkrywania. Udany literacki debiut, warto.

Trzymasz w rękach książkę i zastanawiasz się w jaką podróż Cię zabierze. Czy będziesz dobrze się bawił? A może sprawi, że wylejesz morze łez. Nigdy nie wiadomo. Są też książki, które poruszają trudne tematy. Dzięki temu stają się ważne. Sprawiają, że nie można przejść obok nich obojętnie. Jedną z takich książek miałam właśnie okazję czytać. Nowość od wydawnictwa literackiego, „Podróżni”, to książka która od pierwszych stron pokazuje jak jest ważna i potrzebna w obecnej rzeczywistości. Skłania do dyskusji nad ludzkimi relacjami, nad życiem. To książka, która zachwyciła krytyków i wiem dlaczego. To widać na pierwszy rzut oka.

Na przestrzeni ostatnich dekad i wydarzeń z nich autorka stworzyła szereg bohaterów, którzy pojawiają się w książce. Jest historia kobiety, która musi żyć z traumą sprzed lat. Weteran wojny w Wietnamie, lesbijka, która szuka swojego miejsca w świecie i w miłości czy przyrodni bracia, którzy spotkali się dopiero będąc dorosłymi. Te wszystkie postaci nie miały łatwo. Ich losy wzbudzają współczucie, niezgodę na obecną rzeczywistość.

Jednak to co podobało mi się w tej książce najbardziej to forma w jakiej jest napisana. Mamy wrażenie, że początkowo czytamy dramat (poza tym mamy tu liczne nawiązania do Szekspira). Potem przechodzimy w powieść, ale z różnymi innymi elementami. Konstrukcja tej książki to jej zaleta. To powiew świeżości. Widać jak autorka bawi się formą. Drugą rzeczą, na którą zwróciłam uwagę jest jej język. Nie ma tu zbędnych opisów, rozwodzenia się nad portretem psychologicznym bohaterów. Ma się wrażenie, że czyta się relację. Język jest prosty, ale dosadny, przez to książka nabiera surowości. Nie jest delikatna i ckliwa jak romans ani straszna jak horror. Ma się wrażenie, że chce przekazać, takie są fakty. Tak wygląda prawdziwe, nie cukierkowe, życie. Zmagania bohaterów są nieraz jak walka z wiatrakami, jednak je podejmują, prą przez życie i godzą się na to co ich spotyka.

To książka, o której powinno się mówić. Może wydać się niektórym nudna, jednak tak naprawdę ma ona do przekazania naprawdę wiele.