Podróż do krainy umarłych. Zanim nadejdzie jutro. Tom 1

Twórczość Joanny Jax to powieści pełne afektywnych, wzruszających wątków, fabuły przeplatającej odmienne społecznie i kulturowo rzeczywistości. Spotkanie z prozą autorki to niezapomniane wrażenia. Jax pokazuje kunsztowność swojej pasji i ogrom włożonej do każdej z historii pracy. „Podróż do krainy umarłych” otwiera trzytomowy cykl poświęcony trochę zapomnianych przez literaturę losów ludzi z Kresów Wschodnich, na przedsionku drugiej wojny światowej, gdzie mamy okazję poznać licznych bohaterów, barwnie wykreowanych, którzy wzbudzają w nas wiele emocji. Zestawiając ich ze współczesnym życiem, autorka daje nam jasny sygnał – pamiętajmy i nie zapominajmy.

Powieść niezwykle klimatyczna, barwna, sensualna. Wszystkimi zmysłami jesteśmy w stanie wysupłać ze świata otaczającego postacie, zarówno dźwięki podwórkowego handlu, charakterystyczny zapach knajp, kawiarni, czy smak biedy, wtopionej w tło poboczne, ale istotnej i autentycznej. Dodatkowego kształtu i wartości fabule dodają intensywne biografie bohaterów z całym pakietem uczuć, marzeń, planów, emocji i co najważniejsze, autorka nikogo nie ubarwia i nie oszczędza, nawet miłości, która z wypiekami na twarzy zaczyna przybierać widoczne kształty. Rozwidla ich życiowe ścieżki, przeplata trudnymi wyborami, podkreślając wagę tajemnic z przeszłości. Poszczególne elementy zaczynają się rozpadać. Już nie ważne będą waśnie rodzinne, czy przerwana kariera. W pewnym momencie priorytetem stanie się po prostu życie.

Każdy z nas jest świadomy ogromnego zła, jakie wyrządziła i wyrządza cały czas wojna i konflikty zbrojne ludziom. Joanna Jax pokazała swoich bohaterów od podszewki. Pozwoliła, by wojna zabrała im wszystko, postawiła ich przed brutalną rzeczywistością i obserwuje zachowania, wzajemne relacje.

W tej opowieści aż kipi od afektów i niezwykle swoistego klimatu, jaki Joanna Jax stworzyła od pierwszych wersów. Tu jest swojsko, prosto, prawdziwie. Jak zawsze wciągająco, wzruszająco, emocjonująco. Powieść, która zostanie w Was na długo, która zostawia przestrzeń na nasze refleksje i sentymentalne podróże wspomnień. Ta powieść to rodzaj stempla, by ocalić od zapomnienia! Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Joanna Jax potwierdziła swój fenomenalny talent. Książka doskonała. Postacie żyją naprawdę, a ich losy angażują czytelnika do granic możliwości. Akcja od początku wartka, wciągająca, nie pozwala spokojnie odłożyć książki z jakichś prozaicznych powodów. Od razu chce się wracać, i wiedzieć co dalej? To co się działo na Kresach podczas wojny jest porażające w swoich statystykach, ale pani Joanna ubrała to w ludzkie historie, które mrożą krew w żyłach, które nakazują nam- ludziom z pokolenia, które nie zna gwałtu wojny, zatrzymać się na chwilę w tym pędzie życiowym i docenić pokój i pewne jutro. Dla mnie mistrzostwo. Niecierpliwie czekam na kolejny tom. I każdemu szczerze polecam, uczta dla czytelnika

Początek wojny to dla Kresów Wschodnich czas wywózek w odległe i złowrogie rejony Związku Radzieckiego. Wywózka w nieznane, do świata, w którym jedynie śmierci jest pod dostatkiem, a życie staje się już tylko walką o przetrwanie. Czy poradzą sobie na tej nieludzkiej ziemi, nie tracąc swojego człowieczeństwa? A może w staraniach, by dotrwać do następnego dnia, wygrają zwierzęce instynkty?

„Podróż do krainy umarłych” to książka, która z pewnością zostanie w czytelniku na dłużej. Bohaterami są ludzie zupełnie zwyczajni, bardziej lub mniej zamożni. Jest ich kilkoro — min. początkująca aktorka Nina, Kuba, który w poszukiwaniu lepszych perspektyw przybył do Wilna, siostry bliźniaczki Gabriela i Klara, studentki o skrajnie różnych osobowościach. Każdy z nich zajmuje się swoimi codziennymi sprawami. Plany, marzenia, pierwsze prawdziwe miłości i dobrze zapowiadająca się kariera — wszystko to przerywa wieść o wojnie. Zaczyna się mobilizacja, a wraz z nią strach, niepewność, choć i iskierka nadziei, że konflikt zbrojny nie potrwa długo, że wkrótce wszystko wróci do normy. Jednak i ona szybko gaśnie, wraz ze wkraczającymi wojskami Sowieckimi wkraczają nowe porządki. Łapanki, wywózki, wszechobecny strach. Jak bohaterowie poradzą sobie w nowej rzeczywistości?

Książka od pierwszego zdania po prostu porywa. Każda rozgrywająca się na jej kartach scena, ma odzwierciedlenie w głowie czytelnika, a wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Plastyczne obrazy, realistyczne opisy, wszystko to sprawia, że czujemy się uczestnikami wydarzeń. Joanna Jax doskonale potrafi przekazać emocje, nie tylko te związane z wojenną tułaczką, ale i „zwykłe” ludzkie. W książce zajdziemy ich całą gamę od szczęścia, przez gniew, zazdrość, prawdziwą miłość i strach o bliskich. Niepewność jutra, bo czy w ogóle można marzyć o jutrze, kiedy kolejna godzina jest wielką niewiadomą?

„Podróż do krainy umarłych” ma bardzo sugestywny tytuł i okładkę, to książka o trudnych czasach, o historii, która długie lata była wypierana, o ludziach, o których los zapomniał. Warto poświęcić jej czas, na pewno nie będziecie uważali go za zmarnowany. Szczerze polecam i z niecierpliwością oczekuję dalszego ciągu.

Czytając książkę oczekuję dobrego relaksu, ale też poszerzenia swojej wiedzy historycznej, wątku zaskakującego, wciągającego, skłaniającego do refleksji. Książka Pani Joanny Jax spełniła moje oczekiwania a wręcz zachwyciła. Bardzo ciekawie napisana, wielowątkowa z osnową historyczną. Czytając można poczuć klimat przedwojennego Wilna i okolic - od ubogiej chaty po zamożną posiadłość. Poznajemy głównych bohaterów - ich marzenia, problemy, codzienność. W książce nie brakuje też barwnych opisów, niekiedy z nutą humoru ( momentami odkładałam książkę i śmiałam się głośno "sama do siebie" 😂). Zakończenie I tomu rozbudza apetyt na kolejne... Polecam! 👍📚☕

Czasem lubię sięgnąć po książkę, w której można znaleźć wątek historyczny, a szczególnie ten związany z wojną. Tym razem mój wybór padł na powieść Joanny Jax. Było to również moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, więc mam jeszcze większą chęć opowiedzieć o swoich wrażeniach.

Najpierw może po krótce opowiem Wam, o czym jest ta książka. Otóż poznajemy tutaj losy kilku bohaterów i ich rodzin. Jest Błażej, który mieszka z chorym dziadkiem i ciągle łapie się nowej pracy, żeby zarobić na utrzymanie. Choć jednym może wydać się ON okropnym łobuzem, który tylko kombinuje jak koń pod górę, we mnie ten chłopak wzbudził cały pokład litości i współczucia. Nie wyobrażam sobie, jak ciężko jest opiekować się chorym krewnym, który jednocześnie jest jedyną spokrewnioną osobą, a jednocześnie zarabiać na chleb. Jest to jedna z tych bardziej pozytywnych bohaterów.

Jakub Staśko jest muzykantem, ale niestety nie potrafi znaleźć sobie roboty w tym fachu. Starał się o możliwość grania w knajpie o nazwie Zacisze, jednak jakimś cudem został w niej kelnerem. Lepsze to niż nic, prawda? Powiem szczerze, że w przypadku tego bohatera, nie potrafię określić, jaki ON jest. We mnie wzbudził dość pozytywne uczucia, ale niestety nie umiem powiedzieć nic poza tym.

Nina Korcz to początkująca aktorka. Mimo tego, że jej matka ciągle ją krytykuje i wmawia brak talentu, to młoda kobieta uparcie dąży do celu. Za ten upór ogromnie ją podziwiam i zdecydowanie jest to moja ulubiona bohaterka w tej powieści. Dziewczyna robi to, co kocha najbardziej na świecie, ale nawet na deskach teatru znajdzie się taka jedna harpia, która chce wszystko zniszczyć. Pani Apolonia to największa zołza, jaką spotkałam i absolutnie nie chciałabym mieć takiej osoby w znajomych. Nie, nie i jeszcze raz nie.

Gabriela i Klara Kąckie są siostrami, które niekoniecznie przepadają za swoim towarzystwem. Jedna uważana jest za pannę lekkich obyczajów i zwyczajną rozpustnicę, a druga za mądrą, oczytaną, inteligentną młodą kobietę. Choć docelowo to Gabrysia miała być tą gorszą z sióstr, to właśnie o Klarze nie byłam w stanie myśleć w pozytywach. Dla mnie jest to panna mądralińska, która z nie wiadomo jakich przyczyn chce podlizać się rodzicom i nadaje na siostrę, aż miło. W tym przypadku moją ogromną sympatię wzbudziła właśnie Gabriela, ponieważ mimo złej reputacji, jest to wrażliwa i naprawdę ciepła dziewczyna o dobrym sercu.

Pojawia się również rodzina Domosławskich: Fryderyk, Berenika i mała Nela. O rodzicach nie jestem w stanie powiedzieć nic więcej, jak to, że moim zdaniem bardzo dobrze zajmowali się córeczką. Musicie wiedzieć, że z tej Nelki to dopiero jest niezłe ziółko... Podejrzewam, że gdybym sama miała tak żywiołowe i niesforne dziecko, to nabawiłabym się nerwicy, depresji i Bóg wie, jakich jeszcze chorób.

Jak widzicie, tych bohaterów się trochę nazbierało, więc sama się sobie nie dziwię, że na początku nie mogłam się połapać, kto jest kim. Mieszały mi się imiona, miejsca zamieszkania oraz wszystko inne. Jednak po którymś rozdziale, nagle zaczęłam rozróżniać tych ludzi od siebie, a powieść zaczęło mi się czytać bardzo przyjemnie.

Podoba mi się to, jak Joanna Jax wykreowała swoich bohaterów oraz to, jak genialnie przedstawiła tę historię. Zawsze będę uważała, że pisanie powieści z wojną w tle jest cholernie ciężkie, a to jak zrobiła to autorka, zasługuje na złoty medal. Można znaleźć tutaj wiele emocji: złość, ogromną radość, smutek, zniesmaczenie. Wszystkie się ze sobą przeplatają, więc z pewnością nie można powiedzieć o tej książce, że jest nudna.

Podczas lektury, czułam również narastające napięcie. Nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać na końcu oraz jakie emocje to we mnie wzbudzi. Czytanie było dla mnie czymś ekscytującym, ale i napawającym strachem i bezsilnością. Zakończenie było... Po prostu wow. Jestem pod wrażeniem i naprawdę nie mogę się doczekać, aż poznam dalsze losy bohaterów.

Jeżeli przepadacie za powieściami z historią w tle, przykładowo za Słowikiem Kirstin Hannah, to zdecydowanie polecam Wam Podróż do krainy umarłych.