Pocztówki. Czas na zmiany. Tom 1

„Pocztówki” to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Agnieszki Lis. Dotychczas słyszałam opinie, że książki są specyficzne i nie wszystkim wpisują się w gusta. Tym bardziej byłam więc ciekawa co powiem ja. I faktycznie, w tej specyfice coś jest ,aczkolwiek nie umiem sprecyzować w czym ta „inność” jest widoczna, być może chodzi o to, że pani Lis nie pisze rzewnych historyjek o miłości, a raczej tworzy na wskroś prawdziwe i przepełnione naturalizmem portrety bohaterów.

Na pierwszy rzut oka „Pocztówki” wydają się nudne i nijakie. Fabuła nie zaskakuje, akcji wręcz nie ma. A co jest? Mnóstwo dialogów i myśli różnych osób, które spotykają się na jednej wycieczce na Kanary. Tu styka się kilka totalnie różnych od siebie światów: samotna matka, pracownica korpo, starsza pani szukająca miłości, nastolatek zamknięty w świecie smartfonów i internetu, małżeństwa pozornie udane. I nagle, w całej tej nijakości powieści, dochodzi do kulminacji. Co dzieje się, gdy zderzają się tak różne światy i pękają wszelkie zahamowania? Na jaw wychodzą kłamstwa. Pękają tamy i wylewają się pozory. Wreszcie ludzie zaczynają się otwierać i wręcz wyrzucają z siebie ukryte emocje i pragnienia, bóle i irytacje. Oj dzieje się, dzieje. I ta kulminacja - była fenomenalna!

To nie jest lekka książka na leżak przy drinku z palemką. To książka z mądrym tłem psychologicznym. To powieść o naszych przywarach. I w końcu to obraz typowego Polaka na wakacjach - zero radości, uśmiechu, ciągle sztorcowanie innych, krytyka i obgadywanie. Przy czytaniu towarzyszyła mi myśl o świetnym filmie „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie”. Polecam obejrzeć! Książka jest w podobnej tonacji. Mimo trudnego początku uważam, że to jedna z mądrzejszych książek jakie czytałam. Zdecydowanie to obyczajówka z górnej półki.

W Polsce trwa zima.

Grono obcych sobie osób postanawia wyjechać na odpoczynek w to samo miejsce - na Wyspy Kanaryjskie.

Piękne i gorące okolice skrzyżują ich drogi, ale czy będzie to udany wypad?

Moje drugie spotkanie z piórem autorki, która z pewnością przeniosła mnie w bardzo piękne miejsce, z którego wręcz "biła" idealna pogoda, dzięki czemu chwilami czułam się jakbym była na wakacjach wraz z bohaterami.

Autorka starała się utworzyć pewnego rodzaju obraz psychologiczny bohaterów, który moim zdaniem naprawdę jej wyszedł. Każdy z nich był inny i borykał się z innymi problemami, czy rozterkami dzięki - nie ważne, czy byli rodziną, czy zupełnie obcymi sobie ludźmi. Jednak chwilami miałam wrażenie, że poweiść ta jest mało emocjonująca i chwilami się przy niej nudziłam. Pomimo iż była to dość ciekawa lektura, to wydaje mi się, że pióro autorki nie należy do moich ulubionych.

Uciekam czytać drugi tom, gdzie poznam dalsze losy bohaterów, a za razem mam nadzieję, że ostatecznie określę się co do jej książek. Choć wydaje mi się, że nie są one dla mnie.

Powieść „Pocztówki” to relacja z urlopu na Lanzarote trzech rodzin: małżeństwa Julity i Zbyszka, rodziny Agaty, Darka i ich syna Kacpra oraz dwóch kobiet: Luizy, jej córki Sandry oraz małej Patrycji. Wakacje zapowiadają się wspaniale, jest ciepło, słonecznie, w hotelu serwowane jest pyszne jedzenie. Turyści są zadowoleni, wydają się szczęśliwi i spełnieni w życiu, odpoczywają, aż pewnego dnia postanawiają wspólnie wybrać się na wycieczkę objazdową po wyspie. Niestety splot wydarzeń sprawia, że zostają zmuszeni spędzić wspólną noc na odludziu, z dala od hotelowych wygód. Te okoliczności sprzyjają ujawnieniu się w nich najgłębiej skrywanych sekretów, żali i pretensji gromadzonych przez lata wobec najbliższych... Czy szokująca prawda oczyści ich samych, czy nie wpłynie negatywnie na ich związki, układy rodzinne? Tego dowiecie się czytając „Pocztówki”. Mnie się bardzo podobały, a przy okazji ułatwiły mi wspomnienia moich tegorocznych wakacji.

Nie ma co ukrywać - nie tego się spodziewałam. Ale czy patrząc na tę wakacyją okładkę, czy czytając opis, w którym mowa o urlopie na Wyspach Kanaryjskich nie narzuca się skojarzenie, że to będzie przyjemna, lekka książka obyczajowa? No może z elementami "Pamiętników z wakacji". Ja byłam nastawiona właśnie na taką odprężającą lekturę, ale rzeczywistość okazała się inna.

Poznajmy trzy rodziny, których wspólnym mianownikiem okażą się wakacje na Wyspach Kanaryjskich. Kiedy u nas w styczniu panują syberyjskie temperatury, na hiszpańskich wyspach zima oznacza 20 stopni. Marzenie. Ale jak to w życiu, wyjazd nie obejdzie się bez sprzeczek i wzajemnych "dogryzań". Jednak pewnej nocy, niby przypadkiem, okaże się, co jest źródłem problemów i co zrobić gdy na drodze do szczęścia stoimy... my sami?

Chwilę trwało zanim się wciągłam i przywykłam do stylu, który na początku wydawał mi się toporny. Wiadomo, początek jest od tego by nas wprowadzić, dlatego nie zrażajcie się. Autorka pod pretekstem wakacyjnej przygody pokazuje nam studium psychologiczne bohaterów. Różnorodność postaci jest trochę stereotypowa i mimo że każdy bohater jest inny i ma inne problemy, to łatwo nam "odnaleźć" odpowiednik w realnym życiu. Rodzinne tajemnice i zawirowania wynikające z braku rozmów to tylko wierzchołek góry. Wszystko to w otoczce ze wspaniałych krajobrazów Lanzarote.

Ta powieść to nie lekkie "czytadełko", chociaż napisana przystępnym językiem. To powieść o zmianach, które trzeba wprowadzać zaczynając od siebie, a dopiero potem u innych. Refleksyjna, emocjonalna i wakacyjna.

Agnieszka Lis jest pisarką wszechstronną. Tworzy powieści obyczajowe, opowiadania i bajki dla dzieci.

Wycieczka na Lanzarote dla jednych miała być tylko sposobem na spędzenie wakacji, dla innych podróżą życia. Bohaterowie z różnych środowisk mieli spotkać się w jednym hotelu i niejako wspólnie spędzić wakacje. Czy coś dobrego miało z tego wyniknąć?

Do tej pory miałam okazję zapoznać się tylko z krótkimi formami tej autorki. Korzystając jednak z okazji, że w Łodzi było organizowane spotkanie z nią i akurat byłam tam tego dnia, postanowiłam zapoznać się z jej najnowszą publikacją.

W tej pozycji przekrój cech bohaterów jest naprawdę ogromny. Mamy babcię, córkę i wnuczkę, żonę i męża, który się jąka, rodzinę z nastoletnim synem. Do tego wszystkiego wkradają się myśli z prozy Bułhakowa. Książkę czyta się naprawdę ekspresowo. Jest to pierwszy tom serii, mniej więcej za rok ma ukazać się kontynuacja.

,,Pocztówki" Agnieszki Lis to niejako wakacyjna lektura z głębszym przesłaniem. Myślę, że warto się z nią zapoznać nie tylko w tym urlopowym okresie.

Jest to dopiero druga książka Agnieszki Lis jaka wpadła mi w ręce. Co prawda poprzednia znacznie różniła się od tej. Ale trzeba przyznać, że styl pisania Agnieszki Lis jest bardzo specyficzny i oryginalny.

Ogólnie nawet sama tematyka na początku średnio mnie przekonywała, bo Autorka opisuje nam wyjazdy Polaków na wakcje. W tej historii mamy przedstawione trzy różne rodziny, trzy różne historie i fabuły, ale łączą te rodziny właśnie wakacje.

O dziwo ta książka jest napisana w bardzo lekki i przyjemny sposób. Czyta się ją bardzo szybko, bo praktycznie w kilka godzin.

Ta książka nie jest jednak taka o jakiej myślimy. Okey, są tutaj wakacje i czas relaksu, ale nie do końca. Mamy tutaj naprawdę wiele przygód jakie przydażą się naszym bohaterom, to dla nich również czas szczerości, prawdziwych rozmów, rozmyślań o uczuciach, prawdzie życia. Bo prawda jest taka, że wakacje zazwyczaj są udane, ale każdy człowiek jedzie wypoczywać. Z drugiej strony zawsze tam gdzieś w głębi duszy rozmyśla o codziennych problemach, o tym po prostu nie da się zapomnieć.

A tymczasem u naszych bohaterów właśnie czas wakacyjny jest wręcz idealnym czasem do rozmyślania nad swoim życiem, nad decyzjami i zmianami.

I z jednej strony jest to zabawna i ciekawa książka, ale warto pamiętać, że porusza też naprawdę wiele życiowych i trudnych kwestii.

Postacie pokochałam od razu i to każdego z osobna. Wiecie dlaczego? Bo byli normalni, tacy jak my, z wadami, nieidealni, nieperfekcyjni, a takich ludzi lubię właśnie najbardziej. Nie lubię, kiedy w książce są ukazani jedynie superbohaterowie, których tak naprawdę w prawdziwym życiu nie ma!

I myślę, że na koniec warto jest wspomnieć o samej okładce. No jest przepiękna, od razu rzuca się w oczy i czaruje. Kojarzy się z wakacjami i tą piękną letnią porą.

Opis fabuły

Możnaby pomyśleć, że styczeń nie jest ideaną porą na wakacje, ale jeżeli w grę wchodzą wyspy Kanaryjskie, to wiemy o tym, iż jest to wręcz najlepszy czas na takie wakacje.

No cóż może być piękniejszego od słońca, które delikatnie opala naszą skórę? Dodaje jej uroku i opaleniezny, dodatkowo hotele all inclusive, z pełnym wyżywieniem, z basenem, siłownią, strefą gier i zabaw! Ah, każdy człowiek marzy o czymś takim.

Jak się jednak okazuje, nie zawsze w takich miejscach może być idealnie i pięknie. Na dodatek różni są ludzie, jedni zbyt afiszują się na takich plażach ze swoim ciałem ( i to niekoniecznie wyportowanym), a drudzy praktycznie osiemdziesiąt procent czasu spędzają w hotelowym bufecie objadając się.

Jeden z turystów wymyśla sobie nową trasę wycieczki, całkiem nieznaną, przez co niestety nasi wczasowiczowie bardzo się nudzą i właśnie wtedy dochodzi do tego wszystkiego. Skrywane tajemnice i sekrety, kłamstwa, niedopowiedzenia, związki, które nic dobrego nie wróżą... W te wakacje wydarzyć się może wszystko, lecz najważniejsze jest to, aby wszyscy doszli do porozumienia i wyjaśnili sobie wszystkie niejasności.