Początek. Kroniki tej jedynej. Tom 1

Zaczęło się dosyć niewinnie. Od rodzinnego spotkania na starej szkockiej farmie. Rodzina MacLeodów jak co roku świętowała tam koniec starego roku i początek nowego. Tym razem jednak podczas zwyczajowego polowania na bażanty stało się coś więcej. Coś mrocznego znalazło drogę do ludzkiego świata. Wystarczyła jedna kropla krwi, aby zamknąć krąg. Wraz z nim pośród ludzi pojawiła się tajemnicza choroba, nazwana później Zagładą. Wirus, raz uwolniony, zaczął rozprzestrzeniać się w zastraszającym tempie. Zabija bez litości, jednak w tajemniczy sposób niektórych ludzi omija całokowicie. Ci, którzy wykazują naturalną odporność na niezidentyfikowaną chorobę bardzo często zaczynają również odkrywać w sobie nowe umiejętności. Magiczne umiejętności. Część tych Niesamowitych wiedziała o swoich zdolnościach jeszcze przed Zagładą i w nowym świecie musi radzić sobie z gwałtownym napływem mocy. Niektórzy z nich postanawiają wykorzystać ją, by pomagać innym. Inni w dokładnie przeciwnym celu.

Całość recenzji pod adresem: [Adres usunięty]

"Potężne, poważne kryzysy wydobywają z nas to, co najlepsze lub najgorsze, niekiedy jedno i drugie."

Niewątpliwie wakacje sprzyjają lekkim, sympatycznym i relaksującym przygodom czytelniczym, nie oczekujemy od nich mocno refleksyjnych nut, ale przystępnej zabawy z domieszką dreszczyku, nastrojowości, tajemniczości, humoru. Powieść "Początek" należy do klimatów, w których obyczajowe wątki wplecione zostały w konwencję delikatnej fantasy. Świat dotyka pandemia rozprzestrzeniająca się z niespotykaną prędkością, ofiary w ludziach szacuje się w miliardach, uaktywnia się jasna i mroczna strona magii, ci, którym udało się przeżyć wydają się być obdarzeni osobliwymi zdolnościami. Nie jest to odkrywczy pomysł na fabułę, ale autorka skupiła się zarówno na wydarzeniach, jak i na zmianach dokonujących się w osobowościach ludzi, jedni opowiadają się za stroną dobra, inni służą złu. Katastrofę wywołała niezauważalnie zainfekowana kropla krwi, jej śmiercionośny ładunek dotarł do każdego zakątku globu.

Sporo przygód, wielu bohaterów, dynamiczne rytmy przeplatają się z pozornym spokojem. Koncentrujemy się na losach Lana i Maksa, nowojorskiej pary, wiodącej wcześniej szczęśliwe życie, a teraz zmuszonej do ucieczki z metropolii. Świadkowie niewyobrażalnych krzywd i cierpienia przemierzają kraj w poszukiwaniu miejsca, które choć w części okaże się azylem bezpieczeństwa. Stopniowo przyłączają się do nich inni, przerażeni, zagubieni i zdezorientowani. Książkę czyta się szybko, nie wymaga większego skupienia, porcja przygody akurat na jedno popołudnie. Pozytywny odbiór powieści zakłócają zbyt często pojawiające się nieścisłości w akcji, nie do końca zrozumiałe zachowania bohaterów, bynajmniej niespowodowane kataklizmem, a dawką irracjonalności w nich drzemiącą. Na plus zaliczam odczuwalny duch tajemnicy otulającej kluczowe postaci, wiąże się ona z bezlitosną walką prawości i szlachetności z diabelskimi siłami. Spodziewałam się mocniejszych wrażeń, głębszego ujęcia tematu, ciekawi mnie rozwinięcie scenariusza zdarzeń w drugiej odsłonie cyklu, lecz liczę na przenikliwsze przeżycia.

[Adres usunięty]

Czasem przed początkiem nastaje koniec, to od niego wszystko się zaczyna i jednocześnie coś kończy. Z jednego i drugiego nie zawsze ludzie zdają sobie sprawę, kiedy już uświadomią sobie powagę sytuacji ich życie zmieni się bezpowrotnie, nic będzie już takie samo i przede wszystkim nikt nie będzie taki jak chwilę wcześniej. Rewolucja zamiast ewolucji … Wojna i pokój … Koniec i początek …

Nic nie zapowiadało Zagłady, grudniowy czas świąteczno-sylwestrowy przyniósł dla większości radość i spokój. Prawdziwa cisza przed swoistą „burzą”, zmiatającą dotychczasowy porządek i wprowadzającą chaos, unicestwienie, zwłaszcza hekatombę ludzkości. Lana miała plany, Max odgrywał w nich ważną rolę, zresztą ON także miał podobne zamiary wobec niej. W ciągu ułamku sekundy wszystko uległo zmianie, a oni wraz z innymi ocalałymi muszą stawić czoła okrutnej prawdzie – świat jaki znali już nie istnieje i by przeżyć muszą zdać się na siebie i instynkt, który podpowiada za to co jeszcze niedawno uchodziło za nierealne. Kiedy wszystko się wali trzeba szukać sprzymierzeńców i czasem zdać się na innych, lecz nie zawsze dobro wraca w takiej samej postaci, bywa i tak, że zamiast niego pojawia się zło. Gdzieś może znajdzie się miejsce, dające bezpieczne schronienie przed nowym porządkiem świata, brutalnością i przed prześladowaniami. Gdzie zaczyna się i kończy człowieczeństwo? Czym w ogóle jest i czy ma stara definicja ma jeszcze rację bytu? Magia, armagedon, śmierć i narodziny, w samym środku tego chaosu Lana, Max i ludzie pełni nadziei, iż jeszcze nie wszystko stracone, ale tuż obok nich zaczyna rozrastać się mroczna strona, żądna krwi i ciemności. Odwieczna walka stała się widoczna, ofiary zostały złożone, ale także zaczyna się wypełniać starożytna przepowiednia …

Najnowsza książka Nory Roberts była dla mnie lekturą z cyklu tych „tylko jeszcze jeden rozdział, no może dwa” i skończyła się tak jak zawsze w takich przypadkach – dotarciem do ostatniego zdania i zbyt szybką pobudką. „Kroniki tej jedynej. Początek” są z gatunku fantastyki, nie brakuje im też swoistej bajkowo-mitycznej otoczki oraz magicznych nut. Nie jestem może zbyt obiektywna ponieważ książki pisarki już od jakiegoś czasu powiększają moje czytelnicze zbiory, a najnowsza książka zajęła wśród jedno z czołowych miejsc. Tym razem czytelnicy zostają zabrani do świata dobrze nam znanego, lecz stojącego na krawędzi apokalipsy, czasem wydaje się, że nawet ludzkość już spada w otchłań zagłady. Jednak tam gdzie dostrzega się wpierw koniec rodzi się początek, w którym jest źródło czegoś całkiem nowego i to prawie w każdym aspekcie dotychczasowej rzeczywistości. Nora Roberts na tych samych prawach wprowadza wątki realne i fantastyczne, co daje w efekcie fabułę obfitującą w niespodzianki oraz oczywisto-nieoczywisty ciąg wydarzeń. „Kroniki tej jedynej” sięgają do bardzo bliskiej przyszłości, lecz również do szkocko-irlandzkich korzeni oraz różnorodnych mitów, z tak bogatej mieszanki wyłania się dopiero zarys opowieści, stanowiący przedsmak tego co ma lub może wydarzyć się. Bardzo oszczędnie zdradzany jest dalszy ciąg serii, Nora Roberts stawia na tajemnice i zagadki, dając jednocześnie pole do popisu dla wyobraźni czytających. Apokalipsa i początek łączą się w jeden motyw, miejscami brutalny i obnażający najgorsze cechy ludzi, z drugiej pokazujący to co w nas najlepsze. Gra kontrastów jest widoczna na każdym kroku, podobnie jak walka dobra i zła, chociaż to ostatnie przybiera iluzoryczne maski. I tom nowej serii zapowiada, że kolejne części zaskoczą niejednokrotnie, a akcja będzie sięgała do wielu motywów.