| Oprawa: | Miękka |
| Wydawnictwo: | W.A.B. |
| Rok wydania: | 2016 |
| Ilość stron: | 320 |
Światowy bestseller, jedna z najważniejszych książek 2015 roku „New York Timesa”
Dla autora, neurochirurga, lekarska przysięga „nie szkodzić” to gorzka ironia, wszak operacje mózgu niosą poważne zagrożenia. Jak to jest być neurochirurgiem? Jakie to uczucie kroić mózg, źródło myśli, uczuć i inteligencji? Jak żyć z konsekwencjami operacji, która miała uratować życie, a wszystko poszło nie tak? Porywające wspomnienia.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura faktu
"Po pierwsze nie szkodzić" to wyznania neurochirurga z długim stażem i doświadczeniem, który dzieli się swoimi doświadczeniami w tym jakże trudnym zawodzie. Opisując przypadki medyczne, autor wplata opowieści ze swojego życia, opowiada o swoich doświadczeniach w pracy i poza nią, trochę wspomina też o swojej rodzinie. Dzięki temu nie jest to sucha, popularnonaukowa książka, ale taka życiowa opowieść, trochę pamiętnik, trochę autobiografia, trochę literatura faktu.
Jako doświadczony lekarz, doktor Marsh ma ON na koncie wiele sukcesów, wiele udanych operacji, ale też sporo nieudanych, o których nie boi się mówić. Nie ukrywa ON swoich zawodowych porażek, nie udaje, że jest nieomylny, dzieli się z czytelnikami opowieściami o swoich błędach i pomyłkach, czasami wynikających z arogancji, czasami z niedopatrzenia, ze zdenerwowania czy zmęczenia. Powoduje to, że opowieść jest pełna, prawdziwa, bardzo szczera i życiowa, nieudawana czy na pokaz.
Poza opowieściami z Wielkiej Brytanii, gdzie żyje i pracuje, autor dzieli się również doświadczeniami z operacji wykonywanych na Ukrainie, gdzie bywa od czasu do czasu. Można dzięki temu zauważyć znaczną różnicę między opieką medyczną na Zachodzie, a warunkami w szpitalach na biednym, postkomunistycznym Wschodzie. Chociaż my, jako Polacy, zdajemy sobie sprawę z tej różnicy, mimo, że i tak od lat się sytuacja odrobinę poprawia.
Jeśli chodzi o język tej książki, to nie jest ON najłatwiejszy dla czytelnika, autor bowiem często posługuje się medycznym żargonem i chociaż najczęściej od razu tłumaczy trudne słowa, to jednak wpływa to na tempo czytania. Nie jest to powieścidło, które połyka się bez zastanowienia, tu trzeba się nieco skupić. Autor nie szczędzi opisów trudnych, czasem wręcz dramatycznych sytuacji, ale dzieli się też z czytelnikiem swoimi przemyśleniami i wnioskami, do których doszedł w trakcie kariery medycznej, które przyszły wraz z doświadczeniami.
Podoba mi się wydźwięk tej książki, który nie jest, wbrew pozorom negatywny, czy jakiś dołujący. Podoba mi się również podejście dr Marsha do życia, do pacjentów, które, czego nie ukrywa, wypracował sobie w ciągu tych wielu lat pracy. Gdyby mi się zdarzyło kiedyś zachorować (a mam nadzieję, że jednak tak się nie stanie), chciałabym trafić na takiego lekarza - rzeczowego, empatycznego, umiejącego wczuć się w sytuację pacjenta.
Pełna recenzja na blogu: [Adres usunięty]
