Pies. Tom 2

Od kilku miesięcy, zafascynowałem się tematami związanymi z policją. Oglądam dokumenty, filmy i oczywiście czytam różnego rodzaju książki. Gdy byłem ostatnim razem w księgarni, miły sprzedawca zasugerował mi zakup tytułu "Pies. Tom 2" autorstwa Jakuba Gończyka. Pisarz sam jest policjantem, wiec w tej publikacji zebrane są autentyczne zapiski pracownika z oddziału prewencji. Przepełnione są one widocznym bólem, brutalnością oraz niewdzięcznością, czyli codziennością polskiego funkcjonariusza. Książkę czyta się z zapartym tchem, czując podziw dla ludzi pokroju autora, jednocześnie zastanawiając się, jak oni mogą opracować w takim stresie. Polecam.

Czy książka mi się spodobała? Tak. Przede wszystkim dlatego, że napisana jest normalnym stylem nico potocznym, którym autor chciał nam oddać te wszystkie emocje, które w sobie gromadził. Bez czarów, czy ozdobników, które byłyby śmieszne w porównaniu z tym, co pisał. Znajdziecie tutaj szczerość do bólu. Jego myśli na różne tematy, między innymi jak postrzega ludzi, którzy do niego przychodzą, co już o nich wie, co o nich mówią i co o tym wszystkim sądzi. Zaznaczam, że nie zawsze zgadza się z tym, co ON sam dostaje do wiadomości. Bywa, że ludzie zostają oceniani przez pryzmat tego jak wyglądają, czy poprzez roznoszone plotki. On sam otwiera się na nich na nowo, chcąc samemu ocenić co może myć prawdą, a co nie. Bardzo często podkreśla, że w plotkach nie znajduje ziarna prawdy. Często jest swoją pracą zmęczony, czy też znużony. Dobijają go prace papiórkowe, których bywa więcej, niż samego problemu sprawy. Do tego ciężko mu wykonywać polecenia przełożonych, którzy nie zawsze znają się na rzeczach, których sprawy dotyczą. Wydają rozkazy nawet nie zastanawiając się, czy jest możliwość ich wykonania. Do tego sami ludzie nie szanują ich wysiłku. Bywają upierdliwi, awanturują się o byle co nie rozumiejąc, że policjant to też człowiek. Bywa, że ma takie same problemy jak oni. Każde ich rozwiązanie wymaga od niego wielkich pokładów cierpliwości i opanowania. Czasem ciężko jest wytłumaczyć pijanemu człowiekowi, że robi coś źle. On sam nie może pokazać prawdziwych emocji, bo to by oznaczało, że nie nadaje się do swojej pracy. Zawsze musi być zwarty i gotowy o każdej porze dnia i nocy. Nie może sobie pozwolić na swobodę, bo jednak mundur policjanta do czegoś go zobowiązuje.

Co mogę dodać od siebie, to tyle, że przeczytanie tej książki uświadomiło mi, że nie jest to praca lekka. Jednak fakt, iż szybciej schodzą na emeryturę jest uargumentowany mocnymi do tego podstawami. Wielu policjantów nie wytrzymuje tego piętna psychicznego.

Polecam, bo czyta się naprawdę lekko. Wreszcie czułam, że policjant, to też człowiek:-)

Druga część reportaży z pracy policjanta prewencji. Pracuje w jakimś dużym mieście na Dolnym Śląsku. W tej części mocniej niż w pierwszej czuć zmęczenie, rozgoryczenie i czasem zniechęcenie autora. Zniechęcająca jest masa papierkowej roboty, polecenia wydawane przez niekompetentnych przełożonych, którzy nie znają pracy w terenie od podstaw, odprawy nie wnoszące nic nowego. Wyjazdy w teren na wezwania starszej pani szukającej pretekstu by z kimś porozmawiać, wezwania do awanturujący się pijaczków, innym razem spotkanie z facetem z siekierą. Każdy dzień przynosi nowe wyzwania co wymaga odporności psychicznej. Nie ułatwia pracy policjantom postawa ludzi, zwykle niechętna "psom".

Praca policjanta jest trudna, niewdzięczna i bywa niebezpieczna.

Czyta się szybko, rozdziały są krótkie, język bywa dosadny, ale jakoś mi to nie przeszkadzało. Obie części przeczytałam z przyjemnością, sporo się dowiedziałam, czasem się śmiałam, czasem denerwowałam na bezsensowne przepisy czy polecenia z góry.

Polecam 👍

Jakub Gończyk pisząc pierwszą część Psa wysoko zawiesił poprzeczkę i sam nie wiem czy udało mu się ją teraz przeskoczyć. Na pewno jak dla mnie ciut za dużo goryczy, zbyt marginalnie podszedł do tematu służby, która - jak mi się przynajmniej wydaje - ma blaski i cienie, a nie tylko te drugie.

‘Pies 2’ to reportaż przedstawiający smutną prawdę o polskiej policji i całym systemie. W księgarniach możecie znaleźć poprzednią część tej serii, choć mogę zapewnić, że nie musicie jej znać by sięgnąć po tą książkę. Nie mniej jednak i tak zachęcam do zapoznania się również z pierwszą częścią, ja na pewno sięgnę. Jeszcze jedna informacja na początek, osobiście to ja nie lubię czytać reportaży, nudzą mnie. A tą książkę pochłonęłam raz dwa.

Sięgając po nią miejcie na uwadze, że jest napisana prostym i dosadnym językiem. Nie znajdziecie tu ubarwień lingwistycznych ale szczerą i brutalną prawdę o codzienności funkcjonariuszy, napisaną językiem, jakim się posługują. Dlatego też znajdziecie w niej różne określenia i wulgaryzmy, co tylko dobitniej opisuje powagę i skalę opisywanych problemów. Autor nie bawi się w koloryzowanie, o wszystkim mówi prosto z mostu. To właśnie bardzo mi się podobało w tym reportażu: dosadny, cięty język i szczerość jakiej czasem mało. pIsze o tym, gdyż nie każdemu może taki styl językowi pasować, mi nie przeszkadza, ale wiem, że bywają czytelnicy bardziej wrażliwi.

Dzięki Panu Gończykowi z pierwszej ręki dowiadujemy się jak wyglądają przebiegi akcji, jakie zadania na odzień dostają funkcjonariusze oraz z jaką biurokracją muszą się zmagać. Autor w swojej książce odnosi się również do obecnych sytuacji takich jak marsz kobiet, niepodległości czy do całego czau epidemicznego. Dzięki temu możemy sobie zestawić jak w telewizji pokazywane było przygotowanie służby na trudy pracy w pandemi a jak na prawdę było. Z tej książki dowiadujemy się jak to wszystko wygląda oczami drugiej strony oraz pokazuje z jakimi absurdami musi się zmagać się na co dzień na swojej służbie.

Z przyczyn studiów miałam do czynienia z nie jednym funkcjonariuszem i nie jednego się dowiedziałam. Reportaż Pana Gończyka jest dosadny i bardzo dobrze napisany. Jestem pewna,że nie jednej osobie otworzy oczy i sporo wyjaśni. Dlatego szczerze polecam Wam sięgnąć po tą pozycję. Gdy dowiecie się na co idą nasze podatki bądź dlaczego tak długo czekacie na patrol to gwarantuję, kawa nie będzie już Wam potrzebna.

Uwielbiam wszystkie książki na faktach dotyczące policji. „Pies2” mnie nie zawiódł. Dostałam to czego oczekiwałam. Niesamowite opowieści z życia policjanta prewencji. Jak wiecie nie jest to lekka i łatwa praca. Większość ludzi ich nienawidzi. Wiadomo jak w każdej grupie społecznej taki tutaj znajdziemy czarne owce. Jednak czy musimy patrzeć na nich z perspektywy tych złych? Wydaje mi się, że nie powinniśmy tak na nich patrzeć. Con zrobilibyście, gdyby wasze dziecko zostało policjantem? Wyzywalibyście go od k. i s.? Raczej nie. Wracając do książki jest niesamowita. Razem z głównym bohaterem przeżywamy jego dyżury. Przeraził mnie jeden 8-letni chłopiec. Istny diabeł. Mama sobie z nim nie radziła, starsza siostra tym bardziej, a sąsiedzi co chwilę wzywają do niego policję. Terroryzuje wszystkich. Niestety nic dobrego z niego nie wyrośnie. Czy policja coś wskórała? Poczytajcie.

Policjanci prewencyjni mają najgorzej. Muszą wyrabiać normy takie jakie sobie zażyczy góra. Jeżdżą nie tylko do domowych awantur. Dbają o bezpieczeństwo na stadionach czy różnego rodzaju marszach. Przyjeżdżają do pijaczków i zgarniają drobnych narkomanów o ile mają przy sobie odpowiednią ilość narkotyków. Najlepsze jest to, że ludzie tak nienawidzą policjantów, a jak coś się dzieje to od razu po nich dzwonią. Zamiast samemu zrobić cokolwiek. Paradoks. Dobrzy policjanci wykonują swoją pracę tak jak należy. Nie biorą łapówek. Za próbę przekupstwa wystawiają mandacik. Brawo.

Jestem zachwycona tą pozycją. Dzięki autorowi mogłam od środka zobaczyć pracę policjantów. Mogłam uczestniczyć w ich interwencjach i przekonać się jakim językiem władają ich „klienci”. Co myślą policjanci o swoich szefach? Czy łatwo jest im się przenieść z jednego komisariatu na drugi?

Książkę „Pies2” polecam wszystkim tym czytelnikom, którzy nienawidzą policjantów. Niech zobaczą na własne oczy jaka to jest lekka i przyjemna praca. Ludzie marzą o tym, żeby mieć spokój na osiedlu. Ktoś tego spokoju musi pilnować.

A co powiecie na temat niebiskiej karty? Niebieską kartę zakłada się rodzinie, w której jest przemoc domowa. Więcej na ten temat znajdziecie w tej książce. Bardzo ważny temat. Pamiętajcie nie bójcie się dzwonić na policję. Dzięki temu możecie uratować komuś życie. Nie brońcie katów. Nie udawajcie, że niczego nie słyszycie.

Moim marzeniem jest praca w policji. Co nieco wiem co się dzieje w środku. Pracowałam na stażu w jednym komisariacie. Miałam do czynienia z prewencją, kryminalnymi i komendantami. Byłam zachwycona tą pracą.

Jak tylko zobaczyłam tą książkę musiałam ją przeczytać. I nie żałuję.

Książka „Pies2” jest tak dobrze napisana, że czyta się ją jednym tchem. Przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Wielkie brawa dla autora Jakuba Gończyka za pisanie prawdy jak naprawdę wygląda praca normalnego policjanta. Bez owijania w bawełnę.

Mam cichą nadzieję, że w głowie autora powstaje kolejna książka.