Pies Baskerville'ów

Słyszysz Sherlock Holmes i od razu masz przed oczami detektywa z charakterystyczną fajką w ustach. Jeśli oglądałeś adaptację filmową, skądinąd genialną, ma ON twarz Roberta Downey Jr’a. Holmes to nazwisko, po którym oczekuje się wiele ze świadomością jednak, że te oczekiwania zostaną zaspokojone, prawdopodobnie z nawiązką. Bystry i przenikliwy umysł jednego z najsłynniejszych detektywów jest gwarancją dobrej zabawy Czytelnika oraz tego, że na każdej karcie powieści będzie ON pod wrażeniem metodyki pracy Holmesa i jego kompana – Watsona.

Detektywi, nawet ci najlepsi, badają z reguły rzeczy dające się racjonalnie wytłumaczyć. Logika jest przecież najlepszym orężem w tym zawodzie. Ktoś zaginął, kogoś zamordowano lub coś zostało skradzione – wszystko to oscyluje w obrębie rzeczywistości, spraw doczesnych, a rolą detektywa jest poukładanie faktów w taki sposób, aby wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce, wtedy pojawi się także ten brakujący. Na podstawie dowodów i poszlak, dzięki rozwiniętej umiejętności dedukcji, a czasem pokładaniu wiary we własną intuicję detektyw prędzej czy później wpadnie na właściwy trop. Zwłaszcza taki detektyw jak Sherlock Holmes.

Co jednak w sytuacji, gdy sprawa, którą przyszło się zająć, nosi wszelkie znamiona nieprawdopodobności i…wydają się być w nią zamieszane postaci nie z tego świata, a konkretnie z piekła rodem? Legenda o psie Baskerville’ów zaczyna zbierać krwawe żniwa, a jej główny bohater coraz częściej widywany jest przez okolicznych mieszkańców. Czy spadkobiercy rodowego majątku grozi niebezpieczeństwo? Tego wszystkiego będzie musiał dowiedzieć się zgrany duet Holmes-Watson.

Mnóstwo emocji, niebanalna zagadka i nieoczywiste poszlaki plus geniusz z dziedziny detektywistyki to gwarancja trzymania Czytelnika w napięciu do ostatniej strony. Klasyka na najwyższym poziomie!

[Adres usunięty]

Za siedmioma górami i siedmioma lasami żył sobie pewien mężczyzna w pięknym lecz zaniedbanym zamku. Legenda głosi, że pies Baskerville’ów zabija jego następców. Zwłaszcza mężczyzn. Znikają ciemną nocą na moczarach, a rankiem mieszkańcy odnajdują ciało. Dla wielu była to bajka, ale nie dla Sir Charlesa. Ten nie posłuchał i odszedł z tego świata. Najlepszy detektyw w kraju postanawia odkryć tajemnicę jego śmierci.

Dla osoby, która po raz pierwszy styka się z twórczością Sir Arthura na pewno zaskoczy fabuła książki. Najpopularniejszy detektyw nawet nie ruszy się z Londynu by pracować nad sprawą. Wysyła swojego wiernego druha: Pana Watsona. To ON zajmuje się całym dochodzeniem, a swojemu przyjacielowi wysyła listy. Dość dziwne, w końcu wszyscy wiemy, że autor raczej zajmował się głównym detektywem. I tutaj pierwsza niespodzianka. Doprawdy, nieźle to sobie wymyślił!

Dzięki takiemu zabiegowi lepiej poznałam Watsona i od razu go polubiłam. Okazało się, że jest naprawdę mądrym, ciekawym, błyskotliwym i wychowanym mężczyzną. Wie czym jest przyjaźń i praca. Jak się zachować w konkretnej sytuacji, zwłaszcza jak próbują go zbyć! Skoro wszyscy lubią faceta z fajką, to czemu by tak nie polubić jego kompana? Udało się to wyśmienicie, a końcówka powieści dodała pikanterii!

Sposób zdobywania wiadomości to jedno, ale sposób ich rozszyfrowania, to kompletnie inna bajka. Dedukcja to podstawa wszystkiego. W ten sposób za dawnych czasów radzono sobie z problemami. Myślenie, łączenie faktów ze sobą, spostrzegawczość. Dzisiaj wszystko za nas zrobi technologia. W XIX wieku to detektyw musiał mieć złożony komputer w swojej głowie. Podziwiam i żałuje, że takich ludzi jest coraz mniej. Jednakże nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Dlaczego? Ponieważ ta dwójka połączona z ich sprytem i rozumowaniem daje idealną mieszankę na kolejne książki, gdzie są głównymi bohaterami.

Jak już wspomniałam autor wykorzystał legendę o psie, aby dodać nieco tajemniczości. Każdy z nas wie, iż na pewno zbrodnie popełnił człowiek, ale w tamtych czasach zabobony żyły bardziej niż teraz. Chociaż, czy nie jedno z nas słyszało różnego rodzaju opowieści od babci ze wsi, czy w Internecie o niesamowitych potworach żyjących wśród nas? Dokładnie! Wystraszylibyśmy się na pewno. Oczywiście miejsce akcji dodaje gęsiej skórki. Moczary, gdzie giną codziennie jakieś zwierzęta nie napawa optymizmem, prawda? Mgła, brak oświetlenia, stare mury, wycie w nocy. Kto by się nie przestraszył? Idąc ciemną uliczką w nocy również odczuwamy lęk. Na wsi chyba dostałabym zawału! Tak więc klimat jest niezaprzeczalny tak samo jak zbrodnia. Czujecie smród podstępu?

wiecej na:

[Adres usunięty]

Zapraszam :)

„Pies Baskerville’ów” Arthura Conan Doyle’a to powieść detektywistyczna, klasyka gatunku, historia znana chyba wszystkim miłośnikom kryminałów, a jednak ciągle zachwyca mimo ,że ukazała się ponad sto lat temu.

Spotykamy tu Sherlocka Holmes’a i jego asystenta Watsona. Wspólnie rozwiązują zagadkę kryminalną. Tym razem o pomoc prosi ich doktor Mortimer, przyjaciel i lekarz zmarłego właśnie sir Charlesa Baskerville’a. Z tą postacią i z całym rodem związana jest legenda o strasznym psie, który mści się za złe postępki jednego z Baskervill’ów. Oczywistym wydaje się, że i tym razem do akcji wkroczyło to straszne zwierzę na sam widok którego, sir Charles dokonał żywota jako, że był słabego serca. Niebezpieczeństwo grozi także spadkobiercy, który zmierza właśnie w kierunku przeklętego zamku nie zdając sobie sprawy z zagrożenia.

Wydarzenia w powieści toczą się jak na dzisiejsze standardy wolno, ale atmosfera jaką stworzył Conan Doyle przyprawia o gęsią skórkę, zasnute mgłą wrzosowiska, tajemniczy i niebezpieczny zbieg z pobliskiego więzienia, dziwnie zachowujący się służący i wreszcie odgłosy wycia rozlegające się nocą w zamku.

To co najbardziej mi się podobało w czasie lektury tej powieści ,to możliwość przyglądania się jak dwóch statecznych panów używając tylko rozumu, wyciągając wnioski i logicznie łącząc fakty dochodzi do rozwiązania zagadki, znalezienia zabójcy i wyjaśnienia historii z potwornym psem. Okazuje się ,że jest to możliwe bez zastosowania tych wszystkich jakże modnych urządzeń mających usprawniać prace dzisiejszych detektywów. Ile można powiedzieć o człowieku patrząc na laskę, którą używa w czasie spaceru? Dużo, począwszy od jego wieku, a skończywszy na wykonywanym zawodzie.

Lektura „Psa Baskervill’ów” to prawdziwa przyjemność, z taką sama przyjemnością przyglądamy się jakiemuś dziełu sztuki podziwiając kunszt wykonania. Polecam wszystkim miłośnikom kryminałów, chociażby po to żeby mieć jakiś punkt odniesienia przy ocenie współczesnych powieści kryminalnych. Okładka książki nawiązuje do okładek poprzednich wydań, bo przyznam się, że szperałam w Internecie i znalazłam wiele wydań w podobnej stylistyce. Czerwień na pewno będzie przyciągać wzrok czytelników, ale przecież nazwisku Conan Doyle nie potrzeba dodatkowej reklamy. Gorąco polecam.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Czy Sherlocka Holmesa trzeba komukolwiek przedstawiać? Błyskotliwy detektyw jest postacią na wskroś kultową, po dziś dzień inspirującą twórców książek, filmów i seriali. Sherlocka Holmesa pokochali czytelnicy z całego świata, a ich uwielbienie dla wybitnego kryminologa zmusiło nawet Arthura Conana Doyle’a do rezygnacji z pomysłu uśmiercenia bohatera (Holmes zginął w opowiadaniu „Ostatnia zagadka”, a w następnych książkach – ze względu na oburzenie fanów – okazało się, że sfingował swoją śmierć). Trudno dziwić się miłośnikom historii o przygodach Sherlocka – nieprzecięta inteligencja mężczyzny oraz skomplikowane zagadki, z którymi musiał się zmierzyć, przyciągają do książek Doyle’a jak magnes. Jedną z najtrudniejszych i najbardziej mrocznych tajemnic w detektywistycznej karierze Holmesa okazał się zaś przerażający pies – potwór, zamieszkujący moczary Devonshire w powieści „Pies Baskerville’ów”.

Anglia, przełom XIX i XX wieku. Niespodziewana śmierć Charlesa Baskerville’a ożywia legendę o makabrycznym psie, od setek tak prześladującym właścicieli majątku Baskerville Hall. Przerażający zwierz na pierwszą ofiarę wybrał nikczemnego Hugona Baskerville’a, który przed paroma wiekami nastawał na cnotę córki sąsiada. Minione wydarzenia zapoczątkowały klątwę, która spadła na ród Baskerville’ów. Chociaż według oficjalnego raportu sir Charles zmarł na atak serca, to pewien świadek zauważył przy zwłokach mężczyzny ślady olbrzymich łap. Skąd się tam wzięły? Czy jest możliwe, aby powtarzana przez ciemną ludność bajka okazała się prawdą? Detektyw Sherlock Holmes i jego niezrównany pomocnik, doktor Watson, postanawiają rozwikłać zagadkę potwora z moczarów. Kryminolodzy szybko przekonają się, że powzięta przez nich sprawa jest niesłychanie skomplikowana, a niemal każdy mieszkaniec hrabstwa Devon zataja przed nimi brudne sekrety.

„Pies Baskerville’ów” to kryminał bardzo klasyczny, wyznaczający standardy dla późniejszych lektur tego gatunku. Mamy tu kameralną scenerię, kilku bohaterów, bezwzględnego zbrodniarza oraz nieustępliwego detektywa, który nie spocznie, póki nie schwyta przestępcy. Tym, co wyróżnia akurat tę opowieść o przygodach Sherlocka, jest nadprzyrodzona i wywołująca dreszcz otoczka historii. Mityczny pies Baskerville’ów zasiewa w czytelniku niepokój, który trudno jest ukoić racjonalnym myśleniem.  Piekielny wygląd psa i ludowe bajania o jego nieziemskim pochodzeniu, niezauważalnie zaszczepiają w umyśle strach i niepewność. Niezidentyfikowane zwierzę, objawiające swoją obecność w najmniej spodziewanych momentach, potrafi zburzyć całą koncepcję rozwiązania zagadki i na nowo rozpalić ciekawość czytającego. Dodając do tego pędzącą akcję otrzymamy książkę tak emocjonującą, że ostanie karty przewraca się z drżeniem rąk.

Na niezwykłość opowieści o Holmesie i Watsonie składa się nie tylko skomplikowana intryga czy budzące grozę fantastyczne elementy fabuły, ale także wybitne umiejętności detektywistyczne Sherlocka. Kryminolog zachwyca swoją inteligencją na każdym kroku – posiada rozległą wiedzę, potrafi sprawnie łączyć fakty i odczytać dziesiątki informacji z na pozór nieistotnych śladów i zdarzeń. Zadziwia to tym bardziej, że w czasach, w których rozgrywa się akcja powieści, śledczy nie dysponowali metodami dostępnymi obecnie. Nieznane były próbki laboratoryjne, badania DNA czy podsłuchy. Sherlock Holmes udowadnia jednak, że żywemu umysłowi wszystkie te rzeczy nie są tak naprawdę potrzebne, a umiejętna dedukcja wystarczy do wysnucia odpowiednich wniosków.

Ci, którzy kochają kryminały, pokochają także Shelocka Holmesa. Ci, którzy miłości do kryminałów dopiero się uczą, zaczną je uwielbiać za względu na niego. „Pies Baskerville’ów” to klasyka literatury, którą po prostu TRZEBA poznać. Książka rozpala wyobraźnię, pobudza emocje, zmusza do samodzielnego myślenia i wypełnia sobą wszystkie myśli – polecam ją wszystkim lubującym się we wciągających i dynamicznych tytułach ze zbrodnią w tle.