Pierwsze światło

Autorka Emma Chapman w książce "Pierwsze światło" przedstawia historię Wszechświata, wiedzę na temat astronomii, badania nad Wszechświatem, metody badawcze i astronomiczne sukcesy technologiczne. Przybliża wizję tego, jak Wszechświat się kształtował. Odkrywa tajemnice gwiazd, kosmosu.

Ciekawi Cię, dlaczego niebo jest ciemne? Jak powstały gwiazdy i dlaczego nastała jasność? Jak ewoluował wszechświat? A może to, jak powstały czarne dziury? W książce dostajemy odpowiedzi na te pytania. Autorka tłumaczy również, dlaczego tak ważne są gwiezdne badania archeologiczne na świetnych przykładach, opisuje jak wcześniej wyglądał sprzęt astrologiczny, jak ludzie w przeszłości reagowali na zaćmienia słońca i księżyca.

Sięgając po tę książkę bałam się, że będzie napisana niezrozumiałym językiem i że mało co z niej wyciągnę dla siebie. Co dostałam? Świetne przykłady, które ilustrują nawet to, co mogłoby być niejasne. Nie mówię o ilustracjach w książce, chociaż były one bardzo pomocne, ale o przełożeniu logicznych wniosków na inne realia, dzięki czemu można było zrozumieć dany tok myślenia. Przykładowo podrozdział "Niekompletne dane prowadzą do niewłaściwych wniosków" jest zbudowany na przykładzie analizy życia ludzkiego przez kosmitów. Wszystko to, co mogłoby być niejasne, jest wytłumaczone w prosty sposób. Czytelnik nie jest rzucony na głęboką wodę, tylko dostaje to, co powinien wiedzieć i to w przystępnej formie. W tej książce mamy nawet nawiązania do Harry'ego Pottera czy bardzo znanej okładki płyty Pink Floyd, którą chyba każdy kojarzy.

Bardzo zaciekawił mnie temat polowań NASA na zaćmienie Słońca i różne klasyfikacje gwiazd, na przykład OBAFGKMRNS, co wydaje się dziwną nazwą, ale po angielsku ma fajne rozwinięcie ułatwiające zapamiętanie. Coś jak układanie wierszyków żeby zapamiętać ciąg liter.

W książce widoczny jest profesjonalizm autorki, jej obszerna wiedza (jej biografia imponuje) i niesamowite zaangażowanie w temacie, dlatego tak dobrze się ją czyta. Nie brakuje przykładów z życia autorki, badań innych naukowców, eksperymentów.

Jest to na pewno wymagająca lektura, na której trzeba się skupić i dać jej więcej czasu, bo zawiera mnóstwo ciekawych informacji, ale trzeba je na spokojnie przyswoić. Sam fakt, że czytałam ją ponad tydzień (niecałe 300 stron bez przypisów) mówi za siebie - nie czytamy tego dla akcji i emocji, a dla zaspokojenia ciekawości i pozyskania wiedzy, którą warto jednak sobie dawkować. A przynajmniej ja tak mam, że wolę takie książki przeczytać na spokojnie. Książkę polecam więc osobom spragnionym wiedzy w tym temacie.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza.

"Pierwsze światło" autorstwa Emmy Chapman to książka z kategorii literatura faktu i jeśli mam być szczera to nie często sięgam po tego typu książki (właściwie nigdy). Jednak tytuł i opis zaciekawił mnie na tyle, że byłam wstanie po nią sięgnąć. Początkowo miałam lekkie obawy, gdyż miałam przeczucie, że tego typu książki są jednym słowem nudne. Nic bardziej mylnego. Wciągnęłam się tą opowieść o początku Wszechświata. Być może to dziwne ale zaciekawiła mnie cała historia, która została ujęta w tej książce. Autorka mimo, że używała bardzo często fachowego języka to przedstawiła wszystko bardzo czytelnie przy czym potrafiła mnie zaciekawić, a nie znudzić. Poruszyła między innymi takie tematy jak skąd się biorą gwizdy, czym jest czarna dziura a przede wszystkim opisywała wielki wybuch. Mimo, że to nie koniecznie tematyka w której obracam się na co dzień autorka opisała te zjawiska w taki sposób, że potrafiłam zrozumieć i wyobrazić sobie to co chciała nam przekazać. Badanie jakie prowadziła i pytania jakie ciągle stawiała przed sobą sprawiły, że bardzo szanuje ją za silną wolę i chęć pokazania nam tego na co na co dzień nie zwracamy uwagi. Jesteśmy małym ziarenkiem w tym wielkim świecie ( a właściwie przestrzeni kosmicznej), nasza wiedza o kosmosie, gwiazdach i innych zjawiskach jest bardzo mała. Myślę, że jest to jedna z tych książek, które powinien przeczytać każdy, by choć ten mały zalążek wiedzy do nas dotarł. Przecież na tym to właśnie polega, uczymy się całe życie i powinniśmy sięga po właśnie tego typu książki, aby od czasu do czasu móc się przy nich zrelaksować. Oczywiście nie mogę niestety powiedzieć, że książka pochłonęła mnie całkowicie i nie mogłam się od niej oderwać. Uważam, że tego typu książki trzeba sobie dawkować, tak aby przyswoić tą wiedzę, która znajduje się w środku.

Jeśli zapytacie mnie czy polecam tą książkę odpowiem, że oczywiście, że tak! Jest to książka, która może wnieść wiele ciekawych informacji do naszego życia. Ja nadal jestem w szoku, że mi, dziewczynie, która uwielbia czytać romanse, spodobała się książka o charakterze literatury faktu. A jednak! Świetnie spędziłam czas z tą książką i liczę, że w przyszłości natrafię na coś podobnego!

Człowieka od zawsze fascynowało to co nieznane. Astronomowie i astrofizycy na przestrzeni wielu lat starali się zgłębić zagadkę Wszechświata. Dzięki nowym technologiom mają ogromne możliwości jednak bezkres kosmosu wydaje się być nadal w przeważającej mierze tajemnicą.

.

"W nauce chodzi o zadawanie pytań..." W tej pozycji Autorka zadaje mnóstwo pytań i stopniowo stara się udzielać na nie odpowiedzi, na tyle wyczerpująco, na ile to możliwe. Nie będę rozpisywać poszczególnych zagadnień jakie są tu poruszone, gdyż można znaleźć je po prostu w spisie treści. Trzeba jednak zaznaczyć, że mimo sporej dawki naukowej terminologii, to jest ona przekazana w bardzo przystępny sposób, z lekką dozą humoru, a także przepleciona anegdotami. Dla lepszego zobrazowania tematu Autorka porównuje życie wszechświata i poszczególnych jego elementów do życia i rozwoju człowieka. Cofa się również do czasów najdawniejszych, kiedy to ludzkość dopiero poznawała wszechświat i rządzące nim prawa. Ukazuje np. jakie mity i legendy krążyły wokół zaćmienia, albo jak poszczególne ludy odbierały i czciły słońce.

.

Przyznam, że szata graficzna mnie trochę zawiodła. Liczyłam na coś bardziej w stylu albumu, a nie podręcznika z lat 90tych, z czarno - białymi rycinami. Kosmos jest przepiękny i cudownie można go ukazać, a tutaj kolorowych grafik jest bardzo mało i do tego są zebrane w jednym miejscu zamiast ilustrować na bieżąco poszczególne zagadnienia.

Mimo tego małego zgrzytu polecam wszystkim pasjonatom astronomii. Wartościowa treść zdecydowanie tuszuje pozostałe mankamenty. Zachęcam także, aby dozować sobie zawartą w niej wiedzę. To na pewno nie jest książka do przeczytania na raz.

Emma Chapman – „Pierwsze światło. Jak wszechświat wyszedł z mroku”

Słyszeliście może o Wielkim Wybuchu? A może chcecie dowiedzieć się jak działa grawitacja? Czym jest tak zwana śmierć gwiazdy i jak można ją przewidzieć? Czym różni się gwiazda młoda od starej? Co to jest czarna materia? Aż wreszcie czy chcesz się dowiedzieć skąd tak naprawdę wziął się Wszechświat? ”Jak Wszechświat wyszedł z mroku” Jeżeli tak to na te oraz inne pytania to znajdziesz odpowiedź w powyższej lekturze.

Autorka „czyste fakty” przeplata z anegdotami swojego życia, przez co książka staje się jeszcze przyjemniejsza w odbiorze.

Jeżeli szukasz lektury, która napisana jest w sposób przejrzysty i zrozumiały to „Pierwsze światło” jest idealną propozycją dla Ciebie. Jeżeli jednak dopiero zaczynasz swoją przygodę z fizyką, astrofizyką i astronomią to niestety lektura ta może się niestety okazać zbyt trudna... Jak przystoi na literaturę faktu nie znajdziecie tu zbędnych opisów, bezpodstawnych dywagacji. Wszystko jest poparte faktami, schematami, rysunkami. Miłym zaskoczeniem okazały się być kolorowe zdjęcia galaktyk i innych ciał niebieskich.

Podsumowując jeżeli interesujesz się kosmosem, szeroko pojętą astrofizyką oraz chcesz dowiedzieć się co skrywa Wszechświat to powyższa powieść jest idealnie skrojona dla Ciebie.

Zaczynałam „Pierwsze światło” z taką myślą - ojej, znowu książka o kosmosie, czy będzie w niej coś jeszcze, o czym nie wiem? Przeczytałam dwie albo trzy pozycje od Neila deGrasse'a Tysona, jedną od Stephena Hawkinga, oglądam kosmiczne filmy science fiction i mam za sobą wszystkie sezony „Teorii Wielkiego Podrywu”, to chyba jestem ekspertem, c'nie?

Żartuję oczywiście, na szczęście okazało się, że kosmos ma jeszcze czym mnie zaskoczyć. W zasadzie jeszcze się nie spotkałam z tym, by ktoś tak dokładnie przyglądał się gwiazdom i o tym jest ta nowość wydawnictwa Muza SA. Tytuł jest znaczący, autorka bowiem opowiada o mitycznej pierwszej gwieździe, od której pochodzi [Adres usunięty]. nasze Słońce.

„Pierwszym człowiekiem, który zrozumiał, że światło składa się z różnych barw, był angielski fizyk Isaac Newton. W 1666 roku rzucił wiązkę promieni słonecznych na szklany pryzmat i zaobserwował, że z drugiej strony pryzmatu wydobywa się tęcza. Ponieważ brakuje mi tu miejsca na zamieszczanie diagramów, sugeruję, abyście spojrzeli na okładkę płyty Pink Floyd >Dark Side of the Moon