Piekło otwarte

W tej książce nie ma sympatycznych postaci i trzeba się na to przygotować, nie ma też milusich momentów, jest za to przemoc i negatywne emocje, ale za to ogromne przeżycia, a przecież czasem tęsknimy za lękami, strachem, agresją - w prozie, jak w filmach, tylko bardziej intensywnie.

Autor pisze z impetem. Jego kariera jako pisarza rozwija się w zawrotnym tempie. Dobrze, że nie brak mu pomysłów i ciągle serwuje nam dobre opowieści. Mam nadzieję, ze dalej będzie równie dobrze. Polecam.

Wiem, że jestem już nudna w stwierdzeniach, że seria Gorzka czekolada to majstersztyk, jeżeli jeszcze nie zapoznaliście się z nią, to wiedzcie, że umyka Wam literacka uczta. Fakt, najwięcej przeczytałam z tej serii kryminalnej(brązowy kwadracik na grzbiecie) i właśnie o kolejnej książce z tej serii i serii o Tommym Bergmannie chcę wam dziś opowiedzieć. Ostrzegano mnie, że ten tom jest słabszy, że jeśli porównamy go do pierwszej części czyli do powieści Ostatni pielgrzym to wypadnie słabo. Zaczęłam więc czytać z pewną dozą niepokoju.

W Oslo zostają znalezione zmasakrowane zwłoki. Tommy Bergmann przypomina sobie sprawę sprzed lat, równie makabryczną, noszącą znamiona uporządkowanego szaleństwa i nieludzkiego okrucieństwa. Tylko, że sprawca tej zbrodni sprzed lat siedzi w zakładzie psychiatrycznym, kontrolowany na wszelkie możliwe sposoby. Czy to oznacza, że Andreas Rask nie popełnił tych zbrodni za które został skazany, czy też może, znalazł sposób by obejść kontrolę? Rozpoczyna się wielowątkowe śledztwo, rozwikłać sprawę usiłuje policja badając zarówno tropy z przeszłości, jak i te aktualne, dociec prawdy próbuje również psychiatra Raska. Zwłaszcza, że kluczowym tropem wydaje się być imię… Edle Maria. Jaki będzie finał tej mrocznej sprawy?

Nie mogę się zgodzić ze stwierdzeniem, że ta książka jest gorsza niż tom pierwszy tom. Jest bardziej mroczna i szybciej wciąga. Pamiętam, że przy Ostatnim pielgrzymie, miałam przez chwilę problem, żeby wgryźć się w akcję. Piekło otwarte od razu mnie wciągnęło. Ta atmosfera grozy, poczucie zagrożenia, jak przy dobrym thrillerze. Naprawdę nie mogłam się oderwać, a przynajmniej każdorazowe odłożenie książki sprawiało mi przykrość.

To jest mroczna powieść, taka bardzo skandynawska, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu, bo autentycznie wywołuje emocje. Byłam bardzo ciekawa rozwiązania i w każdej wolnej chwili zaczytywałam się, pragnąć poznać rozwiązanie. Mam nadzieję, że Wydawnictwo nie każe nam długo czekać na kolejną powieść z tej serii, bo Tommy ma coś w sobie. Tak, wiem, że nie jest kryształowy, że drzemie w nim groza, ale mimo wszystko jestem bardzo ciekawa, co będzie dalej ; )

„Piekło otwarte” Garda Sveena to kryminał wciągający od pierwszych stron. Trzymał mnie w napięciu aż do ostatnich zdań. Zakończenie okazało się zaskakujące, może nieco intrygujące, ale budzące wielki apetyt na kolejną powieść z Tommym Bergmannem, inteligentnym śledczym, który zmaga się nie tylko z trudnymi sprawami w pracy, ale i z osobistymi demonami.

W odróżnieniu od wielu czytelników, nie czytałam wcześniej „Ostatniego pielgrzyma”, debiutanckiej powieści Sveena, która została obsypana prestiżowymi nagrodami i od razu ugruntowała pozycję autora w świecie autorów literatury kryminalnej i sensacyjnej.

Nie mam skali porównawczej, było to moje pierwsze spotkanie z twórczością norweskiego prozaika, ale okazało się bardzo udane i zachęcające do sięgnięcia po pierwszy tom cyklu z Tommym Bergmannem.

„Piekło otwarte” to powieść mocna, mroczna i pełna przemocy. Duże wrażenie robi śledztwo w sprawie mordowanych bestialsko dziewczynek, które właściwie są jeszcze dziećmi. Napięcia wzmaga połączenie bieżących wydarzeń z tragediami sprzed lat. Teraźniejszość i przeszłość są tu silnie powiązane i dotyczy to nie tylko zbrodni, ale i życia bohaterów. Wielu z nich nosi w sobie jakąś traumę i próbuje sobie z nią poradzić na swój sposób. Jedni wypierają dawne dramaty z pamięci, inni wciąż do nich wracają i analizują to, co zrobili i co ich dotknęło.

Ten psychologiczny rys powieści uważam za jedną z jej największych zalet.

Akcja jest pełna zwrotów, co niektórzy czytelnicy uważają za wadę. Moim zdaniem, to duża zaleta, gdyż w tego typu kryminale musi się dziać wiele. Odbiorca bywa wpuszczany w maliny, ale dzięki temu ma szansę zabawić się w detektywa i spróbować samodzielnie rozwikłać zagadkę. Nie udało mi się to, chociaż miałam na liście podejrzanych faktycznego sprawcę. Cóż, skoro tych nazwisk było kilka…

Ale to właśnie cenię we współczesnych powieściach kryminalnych – lubię być zaskakiwana, wystawiana przez autora do wiatru, trzymana w napięciu, które jest umiejętnie dozowane.

„Piekło otwarte” przeczytałam jednym tchem, dlatego radzę zarezerwować sobie czas na lekturę, gdyż naprawdę trudno jest się od niej oderwać.

BEATA IGIELSKA