Pięcioro małych Indian

Książka „Pięcioro małych Indian” autorstwa Michelle Good przenosi nas do Vancouver, w brutalną rzeczywistość rdzennych mieszkańców Kanady. Historia rozgrywa się w latach 60 i przedstawia losy pięciorga nastolatków, którzy jeszcze jako małe dzieci zostali odebrani rodzicom i umieszczeni w jednej z prowadzonych przez Kościół Szkole Misyjnej. Mimo ogromu przemocy, upokorzenia i strachu, który towarzyszył im tam każdego dnia, nie tracą wiary i cierpliwie czekają na dzień, w którym odejdą z tego miejsca – miejsca, które każde dziecko opuszczało w traumie i nieprzystosowane do życia.

Kenny, Lucy, Clara, Howie i Maisie – to ich historie poznajemy, każda bardzo osobista, intymna, pełna niewypowiedzianych słów. Wszystkim udaje się opuścić Misję, jednak ich losy toczą się zupełnie inaczej. Ich życie już na zawsze zostało naznaczone przeżyciami, które nigdy ich nie opuszczą i codziennie będą się przypominać, rozdrapując stare rany.

Pisząc o tej książce, muszę wspomnieć, iż porusza ona temat przemocy seksualnej, skrajnie niezdrowego i niebezpiecznego zachowania spowodowanego doświadczeniem tej przemocy, m. in. uzależnienia od alkoholu, odreagowywania doświadczonych koszmarów oddawaniem się w ręce obcych mężczyzn za narkotyki, a w efekcie - samobójstwem. Opisy przemocy ze Szkoły Misyjnej są również uderzające i graficzne. Nie chcę streszczać książki, jednak uważam, iż muszę o tym wspomnieć – tematy te są dla wielu osób niezwykle delikatne i obrazy mogą przywołać złe doświadczenia z przeszłości.

Mimo strasznej aury przepełnionej niechęcią wobec innej rasy, książka jest naprawdę piękna – ukazuje, że mimo tak ogromnej traumy, życie pełne jest drobnych radości, małych szczegółów, które chociaż na chwilę pozwalają o wszystkim zapomnieć. Z całego serca mogę ją polecić. Wywołuje wiele emocji, zmusza do przemyśleń, niejeden raz wyciska łzy, a przede wszystkim dobitnie wyjaśnia, dlaczego określenie „Indianin” powinno dawno przejść do historii i zostać zastąpione przez takie słowa jak „rdzenni mieszkańcy”, „rdzenni Amerykanie” czy „ludność indygenna”.

Natalia B.

Szkolny Klub Recenzenta

Trochę się bałam tej historii, jej kalibru i tematyki. Teraz, gdy na jaw wychodzi bestialstwo wobec rdzennych mieszkańców Ameryki, a my zastanawiamy się jak w imię boga, może dochodzić do takich czynów, ta książka jest czymś potrzebnym. Nie jest to opis wydarzeń, które działy się w szkole, a opowieść o życiu po. Po traumie, po oderwaniu od korzeni i od rodziny, po krzywdzie fizycznej i psychicznej.

To bardzo dobra powieść. I chociaż nie możemy się w niej doszukać brutalności, tak o krzywdach czytamy między wierszami. Według mnie to dodaje jeszcze więcej bólu tej książce. Bo ta książka boli, boli bezradność dzieci i ich rodzin, a równocześnie budzi w nas gniew, na system i Kościół Katolicki.

A co do samej formy w jakiej opowiedziana jest ta historia, to autorka oddała głos piątce wychowanków, każde z nich próbuje radzić sobie w życiu, z różnym skutkiem. Ich wątki przeplatają się między sobą, i splatają. Żadne z nich jednak nie czuje się szczęśliwe, a piętno noszą do końca życia.

Książkę można określić jako obyczajową, ale już nie łatwą czy przyjemną. Chociaż czyta się ją bardzo dobrze, to przez ładunek emocjonalny jaki niesie, nie jest lekka. Czy polecam? Jak najbardziej. To książka, która wywołuje emocje, otwiera oczy i nie daje o sobie zapomnieć.

"Pięcioro Małych Indian" to tytuł który utkwi mi w pamięci na długo.

Na zdjęciu widzicie mnie uśmiechniętą... Ale nie taki wyraz twarzy towarzyszył mi podczas czytania tej książki...

Książka ta opowiada poruszającą historię mieszkańców Kanady, których dzieciństwo zostało naznaczone okrucieństwem, pogardą i obojętnością.

Mimo, że czytało mi się ją bardzo ciężko, to jednocześnie nie mogłam się oderwać. Moje serce zaciskało się coraz bardziej z każdą przeczytaną stroną. No bo jak inaczej reagować na krzywdę wyrządzaną dzieciom?

Ta książka jest dowodem na dyskryminujące bestialstwo, którego dopuścić może się tylko człowiek. To bardzo potrzebna lektura, obok której nie można przejść obojętnie.

Polecam przeczytać, zastanowić się, docenić swoje życie.

Krzywda wyrządzana dzieciom zawsze porusza do głębi. Jednak „Pięcioro małych Indian” to historia na wskroś przejmująca ogromem okrucieństwa, znieczulicy i budząca fale współczucia i sprzeciwu, które uderzają raz za razem. Ukazująca bezduszność, ułomność i pole do nadużyć systemu dopuszczającego na wyrządzanie niepojętego zła, a wszystko zgodnie z literą prawa.

Ta historia jest krzykiem ocalałych. Dzieci w wieku sześciu lat odbieranych siłą rodzicom. W imię prawa kierowanych do szkoły z internatem przy odległej misji. By wykorzenić z nich kulturę rdzennych mieszkańców Kanady i narzucić jedyną słuszną uznawaną przez katolickich i protestanckich najeźdźców. To opowieść przejmująca smutkiem i ukazująca ogrom krzywd wyrządzonych Indianom w imię kuriozalnie rozumianego humanitaryzmu, gdzie odbierano im nie tylko ich tożsamość narodową, dzieciństwo i godność, ale często i życie.

Bo ci, którzy na ustach nieśli miłość do bliźniego i miłosierdzie, w sercu mieli tylko kamień. Dzieci odzierane ze swojej beztroski, niewinności i radości, bite, poniżane i wykorzystywane seksualnie niosły swoje traumy przez całe życie. Odbierano im godność każdego dnia, cząstka po cząstce.

Wchodząc w dorosłość, nieprzystosowane do życia w mieście próbują przetrwać szukając wsparcia w sobie nawzajem. Tylko czy to wystarczy, by uporać się z traumami, zapomnieć o przeszłości i znaleźć własną drogę? Czy młody człowiek rzucony w świat, którego nie rozumie, niosąc taki ciężar traumatycznych doświadczeń jest w stanie go udźwignąć? Zrzucić z barków i zacząć normalnie żyć?

Nie każdemu się to udaje. Bohaterowie próbują radzić sobie na własny sposób, czasem destrukcyjny. Samookaleczenie, narkotyki, ucieczki, napady furii czy działania kompulsywne to ich codzienność. I tylko oni wiedzą jak duże wsparcie stanowią dla siebie nawzajem rozumiejąc się jak nikt inny złączeni wspólną tragiczną przeszłością.

Każda z tych historii jest przepełniona bólem i zapisuje się czarną kartą w historii Kanady i instytucji Kościoła. Powieść niesie w sobie ogromny ładunek emocjonalny, a jej lektura, mimo że niełatwa trzyma w fotelu do samego końca. Historia, którą warto uchronić od zapomnienia.

Kenny, Lucy, Clara, Howie i Maise to pięcioro ludzi, którzy spędzili lata w prowadzonej przez Kościół szkole z internatem. Trafiły tam jako dzieci a szkoła miała na celu wykorzenić z nich ich dziedzictwo, ich świat. Działy się tam rzeczy, które na zawsze wpłynęły na ich postrzeganie świata, rzeczy, które ich poharatały, gdy osiągają pewien wiek po prostu opuszczają mury, które były dla nich niczym więzienie. Nieprzystosowani do życia w społeczeństwie, rzuceni ma głęboka wodę, muszą zrobić wszystko by utrzymać się na powierzchni. Czy można jednak być członkiem społeczeństwa, które zrobiło dużo by się ciebie pozbyć?

Czuliście się kiedyś inni? Niepasujący do grupy, w której się znaleźliście? Czytając tę książkę miałam wrażenie, że jej główni bohaterowie byli tak widoczni jak na dłoni, łatwy cel, wyróżniające się ciemne włosy i karnacja, nie dawały im się ukryć i odetchnąć. Ich „inność” była powodem do tego by ich wykluczyć, stłamsić. To kolejna książka po "27 śmierci Tobego Obeda" dotycząca sytuacji Indiańskich dzieci w Kanadzie, ta pierwsza, ten reportaż wstrząsnął mną do głębi, zrobił z mojej głowy sieczkę, w przypadku "Pięciorga małych Indian" nie musiałam zamykać oczu a emocje nie były aż tak silne, ale nie zmienia to faktu, że przez cały czas było mi po prostu smutno. To książka pełna żalu, przesiąka nim niczym bawełniana koszulka na deszczu, przylega do skóry czytelnika i powoduje uczucie lekkiego chłodu, nawet w ciepły dzień.

Miałam wrażenie, że tym ludziom, po tych traumach nie może się udać, że bohaterowie są skazani na niepowodzenie i cokolwiek by zrobili nie odmienią swojego losu. Na końcu pojawia się jednak nadzieja, małe światełko które przebija się przez ciemne chmury i to jest dopiero dobre zakończenie.

To nie jest lektura, którą przeczytacie w jeden dzień, ciągiem niczym najlepszy thriller, to książka która zmusza do myślenia i uczy miłości. Nie chce też tu tworzyć jakiejś wielkiej ideologii wokół niej bo na pewno waszego życia nie odmieni, ale mam wrażenie, że warto ją przeczytać bo każde zdanie, które uczy nas tolerancji i dobrych uczuć jest na wagę złota.