Pianissimo

Ta niepozorna książka, z niesamowitą okładką potrafi zaczarować czytelnika na kilka godzin. Powieść, która naszpikowana jest emocjami, muzyką i erotyką. Tak to też, ale nie zrażajcie się, wszystko tu jest wysmakowane i eleganckie. Prawdziwe uczucie przecież bez erotyki nie istnieje. To tak niesamowita mieszanka, od której nie można się oderwać. Czytając ją, wydaje się, że ta historia to bajka, ale nie opowiada ona o tym jak to książę na białym koniu zakochuje się w biednej dziewczynie, a potem żyli długo i szczęśliwie. Opowiada o dziwnej fascynacji utalentowanego muzycznie chłopaka wychowanego w sierocińcu i dziewczyny, sponiewieranej przez życie tak, że stała się balansującą na krawędzi życia i śmierci desperatką. Tych dwoje nie jest stworzonych dla siebie, autorka niczym wirtuoz czaruje słowem i powoli wciąga czytelnika do świata swoich bohaterów. Nie można tej książki potraktować, jako kolejnej melodramatycznej powieści, bo ma ona głębszy przekaz. Każdym nerwem, czuć dramatyzm tej miłości, bo to, co najlepsze trzeba okupić ogromnym cierpieniem. Powieść niesamowita, napisana pięknym językiem, pełna niewypowiedzianych emocji, która opowiada o dwójce ludzi, którzy nigdy nie powinni się spotkać.

W tle tej historii piękna muzyka klasyczna i czerwony motor szybki jak błyskawica. To wszystko oczarowuje, hipnotyzuje. Ryk silnika, moc muzyki. Nikt tej dwójki nie nauczył kochać. Uczucie spadło na nich niczym grom z jasnego nieba, a oni nieporadnie po omacku próbują się nim obdarzyć. Napięcie się wzmaga od niezauważalnych drgań, ledwie rejestrowanych do jego eskalacji na końcu. Oboje pragnęli czułości, miłości, dotyku drugiego człowieka, wszystkiego tego, czego do tej pory nigdy nie doświadczyli.

Istota życia, miłości, ogromu poświęcenia. Powieść poruszyła wszystkie struny mojej duszy. Autorka grała na nich niczym wirtuoz na harfie. Czytałam „Pianissimo” jak w transie. Oczarowana pięknym słowem, niecodzienną historią. Autorka swoją opowieścią pochwyciła mnie w objęcia i zaprosiła do niesamowitego tańca. Cudowna, magiczna historia. Nie da się tej powieści przeżyć bez konsekwencji. Pozostaje poczucie smutku, bo przecież nie jest to szczęśliwa miłość. Agata Suchocka pisze tak, że czułam ten ból, namiętność, doświadczałam tego, co dzieje się na kartkach książki niemal sensualnie. Przeżyłam ją jak swoją własną i potrzebowałam kilku dni na otrząśnięcie. Tkwiła w mojej głowie i w sercu. Wydaje mi się, że im jestem starsza, mądrzejsza i bardziej doświadczona, tym bardziej doceniam takie historie.

„Zabierz tę miłość, nie mogę jej już znieść” – ten utwór muzyczny najlepiej oddaje nastrój i klimat tej książki. Smutna prawda jest taka, że wielu ludzi jest zakochanych, a nie jest razem i tak wielu ludzi jest razem i nie jest zakochanych. Powieść dla dojrzałego czytelnika. Idealna do maltretowania w sobie poczucia melancholii. Wciąż jestem pod wrażeniem jak można oszczędnie i sprawnie pisać i w tak niewielu słowach można tak wiele wyrazić. Napisana prosto i oszczędnie, ale serce się ściska, gdy to się czyta. Powieść, która jest jak mżawka, nie czujesz, że pada, ale nawet nie wiesz, kiedy jesteś mokra od łez. Jednym słowem, to było piękne!

Są niczym ogień i lód. Ona dzika, nieokrzesana, zagląda śmierci w oczy , nie boi się ryzyka, a niebezpieczny pęd dodaje jej skrzydeł. On stonowany, cichy, zamknięty w sobie odludek, który skrywa w sobie niesamowity talent, potrafi wzruszyć i poruszyć serce. Pewnego dnia te dwa światy spotykają się na swojej drodze. Rodzi się fascynacja, ciekawość, ale też i ciemności, która stopniowo pochłania jednego z nich. Czy ta miłość jest w stanie przetrwać?

Autorka ma niesamowity dar tworzenia historii. Czytając jej powieści, zawsze zanurzam się w morzu, który jest zarazem spokojny, ale i niebezpieczny. Nigdy nie wiadomo czy zostanę przez niego pochłonięta, czy pozwoli mi utrzymać się na powierzchni. Potrafi oczarować pięknym słowem, które przenikają mnie na wskroś. Wywołują wibracje w duszy i sercu, powodują lekkość, ale i swoją mocą mogą przygnieść tak, że długo nie będę w stanie się otrząsnąć. Owijają się jak wąż, kuszą zmysłowością, wyrachowaniem, seksapilem. Tutaj nie uświadczycie dialogów, tu grają emocje, dźwięki, myśli i przeżycia. To opowieść pełna domysłów, niewypowiedzianych słów, gestów i pochłaniającej ciemności.

Opowieść można szybko przeczytać, jednak ja dałam się tak wciągnąć tej powieści, że nie chciałam jej tak szybko kończyć. Napawałam się każdym dźwiękiem, który wydobywany jest z historii, detalem, emocjami, jakie we mnie wywoływała powieść Agaty. Każdą natchnioną chwilą, jej ciężarem, ogniem, który mocno wybucha i gaśnie. Dajcie się ponieść tej powieści, zanurzcie się w jej odmęty, a nie pożałujecie! Gorąco polecam!

Piszę tę recenzję zaraz po przeczytaniu powieści. Chciałabym przekazać wszystko, co kłębi się w mojej głowie. Agata Suchocka swoją powieścią poruszyła mnie do głębi, jak wirtuoz dotykała każdej struny mojej duszy, wygrywając na niej symfonie żalu, bólu, piętna przeszłości. Historia dwojga ludzi, których połączyła muzyka, naznaczyła problemy dwudziestego pierwszego wieku. W tej powieści mierzącej 239 stron, tkwi kwintesencja życia, miłości do drugiego człowieka i ogrom poświęcenia. Czy zastanawialiście się kiedyś, ile jesteście w stanie dać, drugiemu człowiekowi, tak bezinteresownie , bez żadnych korzyści dla siebie? Myślę, że ta książka da Wam odpowiedź na nurtujące pytania.

Główna bohaterka Irena, której dusza już dawno straciła byt na ziemi wskutek przerażających wydarzeń, spotyka na swojej drodze wycofanego, nieśmiałego 20-latka, który jest nadzieją polskiej pianistyki.  Dla niej jest kimś więcej niż tylko wirtuozem, z którym cisza była wymowną konwersacją, a muzyka płynąca spod jego palców pieściła każdy zakamarek jej kruchego ciała . Był początkiem końca. W końcu mogła poczuć się szczęśliwa.

Agata Suchocka w sposób subtelny połączyła pożądanie z bólem, który głęboko zacietrzewiony, spala człowieka od środka. Namacalnie pokazuje, że po traumie gwałtu ciężko bez pomocy osób z zewnątrz stanąć na nogi. Ofiary okrywają się płaszczem doskonałości, po to, by dać nadzieję bliskim na  dobre zmiany w ich życiu . A potem znienacka przychodzi Ona, myśl o tym, że to już koniec... Ta powieść to nie tylko protest i obrona kobiety, to pokazanie życia w domu dziecka. Autorka pokazała, jak brutalnie młodzi ludzie rzucani są wir wielkiego świata bez przygotowania. I wtedy zaczyna się bieg, kolejny już o życie. Które przytłacza swoim obliczem i miażdży. A wtedy uczestnik tego maratonu, jest cichym obserwatorem otaczającego go świata i  swoich emocji. Nie zapominajmy, że On również potrzebuje wsparcia, pomocnej dłoni i miłości, która rozpali jego serce i  otworzy oczy na świat, którego nie zna. Nie wszyscy muszą krzyczeć, że im jest źle. "Mowa jest srebrem, a milczenie złotem". To poruszająca, pełna refleksji historia, która nie potrzebuje dialogów. Te tematy powinniśmy rozumieć bez zbędnych słów. Z całego serca dziękuję wydawnictwu @videograf za egzemplarz do recenzji, a autorce za bogatą, świadomą lekturę, która zostanie ze mną na zawsze. Dziękuję.