Pensjonat pod tańczącymi ogniami

Poznajemy Emilię autorkę książek współpracującą z biurem detektywistycznym. To właśnie zlecenie związane z zaginięciem pewnego mężczyzny sprowadza ją do tytułowego pensjonatu. Oficjalnie zbiera materiały do nowej powieści i przygotowuje się do pracy jako pedagog. Nieoficjalnie próbuje odkryć, czy mieszkańcy mają coś wspólnego ze sprawą. W historii pojawia się także wątek uczuciowy, ale nie jest to romans. To raczej naturalna część życia bohaterki. Emilia ma narzeczonego, jednak pobyt w pensjonacie zmusza ją do zastanowienia się, czego naprawdę chce od życia. Dodatkowo na jej drodze staje mężczyzna z przeszłości, z którym kiedyś łączyło ją wielkie uczucie zakończone przez niedopowiedzenia i bolesne wydarzenia oraz przystojny do nieprzyzwoitości i równie szarmancki sąsiad. Ten drugi mężczyzna samotnie wychowuje bratanka po tragicznej śmierci rodziców. Zachowanie Natana budzi niepokój, a próby dotarcia do przyczyny problemów stają się jednym z ważniejszych elementów fabuły. To książka obyczajowa z delikatną nutą kryminału, pełna rodzinnych tajemnic, trudnych wyborów i życiowych rozterek.

Bardzo lubię pióro Pani Urszuli, byłam ogromnie ciekawa, co się kryje pod tym tajemniczym tytułem.

Emilia pracuje w biurze detektywistycznym i właśnie dostała nową misję. Pod pretekstem pisania książki o legendach zatrudnia się w uroczym pensjonacie. Oficjalnie zbiera materiały do najnowszej publikacji, a mniej oficjalnie prowadzi śledztwo. Ma odnaleźć zaginionego męża właścicielki, a przy okazji rozwikłać zagadkę błędnych ogni i serii podpaleń w okolicy.

Proste? Niby tak. Sprawy się lekko komplikują, kiedy okazuje się, że synem właścicielki pensjonatu jest.. jej były. Rozstała się z Piotrem nagle i żałowała tego przez wiele lat. Teraz muszą pracować razem i spędzać sporo czasu. Czy uda im się zachować dystans? Czy są w stanie zignorować iskry które między nimi płyną?

Intryga pełna niespodzianek, zwrotów akcji i grozy, ale też humoru. Jestem oczarowana grupą energicznych seniorek, które namieszają tu mocno. Jak w poprzednich książkach, autorka przemyca ważne tematy: tym razem klimat małej społeczności i to, jak plotki mogą zniszczyć komuś życie.

Pani Urszula cudnie maluje słowem klimat leśnego pensjonatu i otaczającej go przyrody. Chciałabym móc spędzić tam wakacje.

To jest cudownie lekka i wciągająca opowieść o tajemnicach, przebaczeniu, drugich szansach. Romantyczna i zabawna. Obiecuję, że spędzicie z nią miło czas. Chętnie przeczytam kontynuację.

Polecam!

Urszula Gajdowska znana jest nam z romansów historycznych i powieści obyczajowych. Tym razem wychodzimy poza te gatunki i będziemy mieli do czynienia z powieścią obyczajową z szeroko rozbudowanym wątkiem kryminalnym. Byłam bardzo ciekawa, jak autorka sobie z tym poradziła. Kolejny raz nie zawiodłam się, gdyż książka okazała się niesamowicie wciągająca. 

Poznajemy Emilię, autorkę książek o lokalnych legendach pracującą w biurze detektywistycznym. Detektywka przyjeżdża do pensjonatu, by zbierać materiały do kolejnej opowieści. Jednak sprawy przybierają inny obrót, niż się spodziewała. Legenda o błędnych ogniach, zaginięcie męża właścicielki pensjonatu, podpalenia... Ktoś nie chce, by prawda ujrzała światło dzienne. 

Tajemnice, zagadki, intryga, cztery energiczne seniorki i ich dziwny plan, Piotr (były policjant i dawna miłość Emilii) oraz Natan (nastolatek wychowywany przez zamożnego wuja) - jak to wszystko połączyć, a zarazem rozwikłać? Dzieje się naprawdę dużo. 

Moją szczególną uwagę zwrócił psychologiczny wątek chłopca. Autorka doskonale oddała jego traumę jako świadka zbrodni. Byłam ogromnie ciekawa, czy ktoś mu pomoże.

Bohaterowie są wielowymiarowi, nie wszyscy mają czyste intencje, w zasadzie każdy z nich skrywa jakiś sekret. W dodatku istotny. Sporo humoru wprowadzają energiczne seniorki. Ich szalone pomysły, wtrącanie się tam, gdzie nie powinny równoważą poważniejsze tony powieści. 

Zainteresowała mnie również legenda o tytułowych tańczących ogniach, pojawiających się na bagnach. Efekt ten podbija fakt, iż akcja osadzona została w malowniczej i tajemniczej scenerii Puszczy Knyszyńskiej. Wątek ten towarzyszy nam przez całą powieść. Mgły unoszące się nad łąkami, cisza bagien, szept lasu, legenda... niepokój i napięcie towarzyszy nam stale. Kontrastem do tego jest lokalna społeczność. To zamknięci, nieufni ludzie, którzy stworzyli mur milczenia, przez który trudno się przebić.

Autorce udało się mnie zaskoczyć zwrotami akcji i pewnymi rozwiązaniami. Jednak niektóre wątki detektywistyczne, w tym wypadku np. kwestia zaginięcia nastąpiła stosunkowo szybko. To samo dotyczy paru sekretów. Części rozwiązania intryg można było domyślić się wcześniej. Mnie to w sumie nie przeszkadzało, ale  wyjadacze kryminałów mogą poczuć lekki niedosyt. 

"Pensjonat pod tańczącymi ogniami" to obfitująca w emocje, humor, romantyzm i grozę powieść o relacjach, które zmieniają ludzi, drugich szansach, odwadze i prawdzie, która zawsze znajdzie ujście. A wszystko to w oparach mrocznych podhalańskich bagnisk. To książka, która udowadnia, że sielskie z pozoru miejsca mogą skrywać niepokojące sekrety.

Główna bohaterka Emilia jest autorką książek o lokalnych legendach i pracuje w biurze detektywistycznym. Chcąc zebrać materiał do kolejnej książki, wyjeżdża do pensjonatu, który znajduje się na obrzeżach Puszczy Knyszyńskiej. Na miejscu dowiaduje się o zaginięciu męża właścicielki. Poznaje też legendę o błędnych ogniach. Wie, że te dwie sprawy będzie musiała wyjaśnić. Serie podpaleń sprawiają, że Emilia zaczyna drążyć sprawę, nie wiedząc, że ktoś bardzo chce, by ta sprawa się wyjaśniła. O te podpalenia zaczyna być podejrzewany Natan – nastolatek, którego wychowuje jego wujek. Chłopiec był świadkiem zbrodni i z tego powodu ma traumę. Pragnieniem jego jest, by ktoś mu pomógł to przezwyciężyć.

Na drodze Emilii staje niespodziewanie Piotr – jej dawna miłość i były policjant. Poznaje także cztery energiczne seniorki, które próbują odnaleźć zaginionego mężczyznę.

Jest to romans połączony z kryminałem. Książka wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu cały czas. Jest tu dużo akcji i różnych wydarzeń. Czyta się przyjemnie i trudno się od niej oderwać. Pełno w niej życiowych prawd. W książce jest odrobina tajemnicy, legend, romantyzmu i humoru. Wątek błędnych ogni przewija się przez całą powieść. Ciekawie został przedstawiony klimat małej społeczności, w której każdy coś wie, ale nie chce o tym mówić.

W książce poruszony został temat plotek. Pokazuje ile zła mogą one wyrządzić. Nawet mogą zniszczyć komuś życie i opinię.

To historia o niespodziewanych zdarzeniach w życiu bohaterów i szukaniu prawdy, kiedy ta nie jest taka, jakby się wydawało.

Czasem prawda bywa zupełnie nie inna niż myśleliśmy. Pozory mylą, zwłaszcza, jeśli ktoś postara się urealnić je, ale sami również potrafimy uwierzyć w to, co wcale nie jest rzeczywiste. A kiedy jedno i drugie opadną może okazać się, że wszystko, w co wierzymy ma inne oblicze niż przypuszczaliśmy.

Co kryje mały pensjonat na skraju Puszczy Knyszyńskiej? Może nic albo bardzo dużo, to już zależy co odkryje Emilia. Lokalne podania trochę wprowadzają klimat grozy, lecz z drugiej strony tajemniczy las pewnie niejednokrotnie był miejscem zdarzeń, jakie pozostały tajemnicą. Błędne ognie zwiodły w zapomniane zakątki i na bagna wielu , nie wszyscy odnaleźli drogę powrotną do domu. Na nudę nie ma więc co narzekać, zwłaszcza, iż cztery kobiety zamieszkujące Pensjonat pod Tańczącymi Ogniami co nieco mają do ukrycia, a uknuły pewną intrygę. Czy wiąże się ona z prawdziwym celem przybycia Emilii do tego ośrodka? Czas pokaże, a nowe znajomości okazują się interesujące i równocześnie niepokojące. Ludowe przekazy to jedno, lecz to, co dzieje się ostatnio w okolicach jest bardzo zastanawiające i budzi lęki. Co ma z tym wspólnego zbuntowany nastolatek? Pojawienie się Piotra, dawnego znajomego, a nawet kogoś więcej, wcale nie pomaga w rozwikłaniu tego, co się dzieje. Okazuje się, że Emilia znalazła w samym środku wydarzeń, jakie ktoś zaplanował co najmniej ciut inaczej, lecz one toczą się w niebezpiecznym kierunku.

Tajemnicze Podlasie. Za tymi słowami kryje się niezwykła lektura, jakiej okładkowy opis zaciekawia, natomiast to, co czeka na nas jest jeszcze bardziej intrygujące. Humor, romantyzm i groza stanowią dość niecodzienną mieszankę, ale czeka na nas jeszcze kilka niespodzianek, jakich pojawienie się oznacza zwrot akcji. Skraj Puszczy Knyszyńskiej kryje niejedną tajemnicę, a w najnowszej książce Urszuli Gajdowskiej kilka z nich czytelnicy poznają. Nie od razu, a stopniowo poznajemy to, co kryje się w lesie oraz oczywiście bohaterach. Barwni, nieszablonowi, lecz także noszący maski, niekiedy zwodzący lub po prostu nie odsłaniający się z emocjami. „Pensjonat pod Tańczącymi Ogniami” to opowieść o miejscu i ludziach, czy trafiający do przypadkowo do tego punktu? Rozwiązanie tej zagadki przyjdzie w odpowiednim momencie i przyniesie z sobą przełom. A gdzie w tym humor, romantyzm i groza? Wplecione pomiędzy postacie, w ich słowa i gesty, wyczuwalne w cieniach. Autorka plastycznie oddała naturę, nie do końca znaną i zmienną, która jako drugi plan uzupełnia to, co zostało niewypowiedziane. Jednak najważniejsi są bohaterowie, emocje jakim ulegają, stawiają czoła lub ignorują, humor sprawia, iż są naturalni i stają się kimś więcej nie papierową sylwetką. Natomiast groza okazuje się kryć tam gdzie tego w ogóle nie spodziewamy się. W „Pensjonacie pod Tańczącymi Ogniami” zostajemy zaproszeni do poznania wielowarstwowej historii, w której czytelnicy znajdują nieoczywistą prawdę, ludowe przekazy, sekrety oraz cały wachlarz emocji.