Pensjonat Leśna Ostoja. Tom 1

Główne bohaterki powieści Joanny Tekieli to kobiety silne, niezależne, na co dzień mieszkające w dużych aglomeracjach. Jednak, choć dobrze funkcjonują w tych wielkomiejskich przestrzeniach, to kontakt z przyrodą pozwala im na chwilę zwolnić, zatrzymać się, odetchnąć. Potrafią docenić  piękno natury i szczerze się nim zachwycić. To kobiety szanujące tradycję i pielęgnujące więzy rodzinne. Zawsze mi z nimi po drodze. 

Justyna, bohaterka „Pensjonatu Leśna Ostoja” na co dzień mieszka w mieście i pracuje w korporacji. Pewnego dnia otrzymuje od swojej przełożonej nietypowe zadanie. Musi udać się do  Drzewia i doprowadzić do stanu używalności pensjonat, który jej firma zakupiła. Zdeterminowana, choć pełna obaw wyrusza w tę podróż w nieznane. Podróż, która przyniesie jej znacznie więcej niż osobistą satysfakcję i spełnienie zawodowe.

W malowniczo położonym Drzewiu spotyka życzliwych, mądrych ludzi, którzy pomagają jej zmierzyć się z zawodowym wyzwaniem. Poznaje zasady funkcjonowania wiejskiej społeczności, jej troski i kłopoty. Te małe, rozgrywające się za zamkniętymi drzwiami domów, ale też te większe, dotyczące całej wsi. Przyczynia się do rozwiązania pewnej kryminalnej zagadki, a dzięki znalezionym na strychu starym księgom, należącym do dawnych właścicieli dworu, odkrywa  rodzinną tajemnicę i poznaje historię Leśnej Ostoi. A ta nieoczekiwanie okazuje się jej własną. 

„Pensjonat Leśna Ostoja” to powieść o odwadze i o przełamywaniu własnych ograniczeń. O tym jak wiele możemy osiągnąć dzięki determinacji oraz wsparciu najbliższych. O tym jak istotna i potrzebna jest ludzka życzliwość, pomocna dłoń, mądre słowo. To też historia o tym, że w życiu nie ma przypadków. Choć powieść utrzymana została w nieco baśniowym klimacie, to jest niezwykle prawdziwa.

Joanna Tekieli po raz kolejny udowadnia, że jej słowa mają moc tworzenia przepięknych leśnych scenerii stanowiących tło dla opisywanych zdarzeń. Z niebywałą lekkością maluje słowem obrazy ukazujące zarazem piękno i potęgę przyrody. Pokazuje jak istotną rolę odgrywa ona w życiu człowieka. 

Jeżeli jeszcze nie znacie książek Joanny Tekieli to koniecznie musicie to zmienić. „Pensjonat Leśna Ostoja” to pierwszy tom serii, a zarazem literacki debiut Autorki, ale uwierzcie mi na słowo, zupełnie tego nie widać.

Joanna Tekieli to polska pisarka tworząca literaturę obyczajową z silnymi wątkami romantycznymi. Czytelnicy jej nazwisko kojarzą przede wszystkim z serią powieściową „Pensjonat Leśna Ostoja". Tekieli urodziła się i wciąż mieszka w Krakowie. Jest absolwentką polonistyki, a wśród swoich ulubionych zajęć wymienia czytanie powieści, a także spacery. Chętnie sięga także po kawę.

„Pensjonat Leśna Ostoja” to historia ukazująca losy młodej kobiety – Justyny, pracującej w warszawskiej korporacji. Pewnego dnia otrzymuje nowe zadanie – ma wyremontować i otworzyć pensjonat, w którym można byłoby przeprowadzać szkolenia dla pracowników, a także urządzać imprezy okolicznościowe. Na początku główna bohaterka jest przerażona nowym wyzwaniem, ale jej optymistyczne podejście do życia nie pozwala się poddać. Po przyjeździe do malowniczego Drzewia (położonego dwie godziny drogi od Warszawy) jest załamana stanem posiadłości i ilością potrzebnych prac remontowych. Widok z okien wynagradza jej „załamanie nerwowe”. Justyna spotyka na swojej drodze niezwykle miłych i pomocnych ludzi. Wśród nich znalazł się budowlaniec Jakub, który od początku znajomości złapał dobry kontakt z Warszawianką. Nie brakuje nawiązań do pracy w ogromnej korporacji, która według stereotypów jest wyłącznie wyścigiem szczurów, pozbawionym przyjaźni. Okazuje się, że nawet w stolicy można spotkać wartościowe osoby, które nie myślą jedynie o zarobkach.

Uważam, że „Pensjonat Leśna Ostoja” to idealna książka na wakacje. Jest niezwykle lekko napisana i jednocześnie przekazuje lekkie treści. Nie brakuje śmiesznych żarcików, które wielokrotnie wywołały uśmiech na mojej twarzy. Bardzo ciekawe były opisy otaczającej natury. Widać, ze sama autorka jest wielbicielką przebywania na świeżym powietrzy, spacerów po lesie, a także świeżo parzonej kawy z cynamonem. Podobały mi się dogłębne opisy prac remontowych i dekoracji wnętrz.

Julia G.

Szkolny Klub Recenzenta

Po przeczytaniu pięknej historii "Szlak srebrnych mgieł" Joanny Tekieli, zauroczona piórem autorki sięgnęłam po "Pensjonat Leśna Ostoja". W książce poznajemy Justynę, korpo babeczkę, która podejmuje wyzwanie rzucone przez szefową. Zadaniem jej jest doprowadzenie do porządku starego pensjonatu. Czy jej się powiedzie? Jakie tajemnice odkryje Justyna?

Tego dowiecie się czytając tę lekturę.

"Pensjonat Leśna Ostoja" to piękna życiowa historia, która pozwoli oderwać się od rzeczywistości.

Powieść czyta się z wielką przyjemnością, wręcz chłonie się klimat jaki stworzyła autorka. Asia ma niesamowity dar pisania tak obrazowo, że sama czułam się jakbym zajmowała jeden z apartamentów dworku. Opisy natury, pachnące poziomkowe pole, żubr, tajemniczy dziennik i listy, to wszystko składa się na ten niezwykły klimat. Nietuzinkowi bohaterowie, wielowymiarowi, których nie sposób nie lubić, a i każdy z nich boryka się z problemami. Ja przeżywałam z nimi każdy dzień, śmiałam się, a miejscami miałam ściśnięte ze wzruszenia gardło.

Przedłużam pobyt w pensjonacie.

Polecam bardzo na wakacyjny czas, ale nie tylko.

Co byś zrobił, gdyby ktoś dał ci za zadanie stworzenie świetnego pensjonatu z naznaczonego upływem czasu dworku?

Przed takim właśnie trudnym zadaniem staje nasza bohaterka, 38-letnia Justyna. W pierwszej chwili zdanie to wydaje się niemożliwe do wykonania, zwłaszcza dla kogoś, kto jest stuprocentowym mieszczuchem, a na remontach nie zna się całkowicie. Justyna, jako ambitna osoba, podejmuje się zadania, a raczej wyzwania, i czując oddech strachu na karku, wyjeżdża.

Kiedy tylko przyjeżdża na miejsce, pojawia się w jej wnętrzu mieszanina lekkości i ciepła. Otoczenie podniszczonego dworku urzeka ją od pierwszego momentu.

Dzień po dniu, krok po kroku dworek zaczyna zmieniać swoje oblicze. Wraz z nowym wyglądem, na światło dzienne wychodzi wiele tajemnic. Ukryty skarb, II Wojna Światowa, tajemniczy obraz to tylko niektóre z sekretów...

Jakie jeszcze niespodzianki kryją się w powieści? Przekonajcie się o tym sami, sięgając po powieść Joanny Tekieli.

"Pensjonat Leśna Ostoja" to lekka i dobrze skonstruowana powieść. Dobrze napisana i bez zbędnych dodatków. Czyta się ją dość szybko i z przyjemnością. czytelnik wraz z bohaterami odkrywa kolejne tajemnice i zagadki, przygląda się odnowie zapomnianego dworku. Natura została przedstawiona w tak niesamowity sposób, że czytając, ma się ochotę przenieść się w czasie i miejscu. Książka Joanny Tekieli to wyjątkowo barwna opowieść o emocjach, przeszłości i poszukiwaniach miłości.

Mimo że świat opisany w książce jest nieco wyidealizowany, przesłodzony, to uważam, że jest to bardzo dobra powieść. Czytelnicy poszukujący typowego romansu mogą czuć się nieco zawiedzeni. Jeśli lubicie dobrze opowiedziane historie z ciekawym tłem i wnikliwymi opisami świata - ta książka jest dla was.

Jestem zwolenniczką nieoceniania książek po okładkach, ale nie do końca i nie bez zastanowienia. Trochę to dziwne brzmi, ale tak właśnie jest. To" nie do końca" oznacza, że jeżeli okładka zniechęca do lektury (np. wskazując na romansidło, albo na książkę ponurą i smutną) to daję jej często szansę, traktując okładkę jako zło konieczne. Jednak, jeżeli okładka mnie woła i kusi, jest barwna, ciepła... No przepiękna po prostu, wówczas często sięgam po taką książkę nie bacząc na to, co zastanę w środku. Powieść „Pensjonat Leśna Ostoja” zachwyciła mnie właśnie okładką. Wiedziałam, że czytając tę pozycje nie mam co liczyć na literaturę wielkich lotów, ale przecież nie samym Prusem i Mickiewiczem świat stoi. Podczas lektury bawiłam się świetnie i wcale nie żałuję, że poświęciłam tej pozycji dwa czytelnicze dni. Justyna jest panną w średnim wieku, pracującą w korporacji i kochającą porządek tabelek i wykresów, które tworzy pisząc sprawozdania na potrzeby swojej firmy. Nie grzeszy wyobraźnią i lekkością ducha a jej radość życia zabijana jest przez rutynę. Pewnego dnia zostaje wezwana przez swoją przełożoną, która – chcąc Ją zmusić do złożenia wypowiedzenia – ma dla naszej bohaterki "wspaniałą" wiadomość. Otóż pracodawca zakupił stary dom na zabitej dechami wsi. Planuje tam zorganizować pensjonat mający być odskocznią dla pracowników i miejscem do przeprowadzania imprez integracyjnych firmy. Złośliwy babsztyl (czytaj: szefowa Justyny) postanowił, że to właśnie Ona zajmie się odnowieniem rudery i dostosowaniem jej tak, aby spełniała wymagania najbardziej wybrednych gości. Justyna jest załamana czekającym ją wygnaniem. Nie chcąc stracić pracy pakuje się wyjeżdża i... Przeżywa przygodę swojego życia. Motyw wydaje się oklepany. Samotna kobitka wyjeżdża z dużego miasta w głuszę, aby prowadzić pensjonat. Musi zamienić wypielęgnowane paznokcie na robocze rękawiczki, garsonki na dżinsy i ruderę na pensjonat. Na szczęście autorka ma dość przyjemne pióro i nawet ta część powieści, która zdaje się być relacją z robót budowlanych jest dość przyjemna w odbiorze. Druga część jest już całkiem sympatyczna, ponieważ do głosu dochodzi zacięcie kryminalne autorki. Pojawiają się zagadki - i to nie jedna, a kilka na raz. Tajemniczy dziennik niemieckiego esesmana, ukryty skarb, czy też grasujący kłusownik skutecznie rozwiewają monotonię prac budowlanych. Najlepsza jest jednak zagadka obrazu, na którym uwidoczniono kobietę bardzo przypominającą naszą bohaterkę. Ten wątek mnie naprawdę zauroczył i żałuję, że autorka nie pochyliła się nad nim z większym zacięciem. Nie szkodzi. Powieść czyta się bardzo przyjemnie. Zawiera wiele wzruszających akcentów – takich babskich w pozytywnym tego określenia znaczeniu. Dziewczynka, która pomaga urządzać ogród, wspaniali miejscowi robotnicy, którzy z sercem na dłoni pomagają naszej bohaterce doprowadzić dom do stanu używalności, czy też poszukiwania ukrytego skarbu - to wszystko składa się na powieść, którą można czytać w długie, jesienne, deszczowe wieczory. Uroku dodaje również bohater drugoplanowy, którym jest przyroda. Autorka bardzo zgrabnie wplata opisy okolicy – co więcej – potrafi za pomocą opisów stworzyć taki nastrój, że ciarki mkną po plecach. Bardzo podobały mi się akcenty związane z przechadzającym się żubrem, czy też zachwycające opisy zwykłych leśnych ścieżek czy krzewów. Tu autorce należą się brawa i słowa uznania. Przez powieść mknie się przez nią z szybkością błyskawicy towarzysząc Justynie w pokonywaniu trudności. Powieść godna polecenia wszystkim tym, którzy chcą spędzić przyjemny wieczór z ciekawą, acz niewymagającą wysiłku intelektualnego powieścią.

Jestem zwolenniczką nieoceniania książek po okładkach, ale nie do końca i nie bez zastanowienia. Trochę to dziwne brzmi, ale tak właśnie jest. To" nie do końca" oznacza, że jeżeli okładka zniechęca do lektury (np. wskazując na romansidło, albo na książkę ponurą i smutną) to daję jej często szansę, traktując okładkę jako zło konieczne. Jednak, jeżeli okładka mnie woła i kusi, jest barwna, ciepła... No przepiękna po prostu, wówczas często sięgam po taką książkę nie bacząc na to, co zastanę w środku.

Powieść „Pensjonat Leśna Ostoja” zachwyciła mnie właśnie okładką. Wiedziałam, że czytając tę pozycje nie mam co liczyć na literaturę wielkich lotów, ale przecież nie samym Prusem i Mickiewiczem świat stoi. Podczas lektury bawiłam się świetnie i wcale nie żałuję, że poświęciłam tej pozycji dwa czytelnicze dni.

Justyna jest panną w średnim wieku, pracującą w korporacji i kochającą porządek tabelek i wykresów, które tworzy pisząc sprawozdania na potrzeby swojej firmy. Nie grzeszy wyobraźnią i lekkością ducha a jej radość życia zabijana jest przez rutynę. Pewnego dnia zostaje wezwana przez swoją przełożoną, która – chcąc Ją zmusić do złożenia wypowiedzenia – ma dla naszej bohaterki "wspaniałą" wiadomość. Otóż pracodawca zakupił stary dom na zabitej dechami wsi. Planuje tam zorganizować pensjonat mający być odskocznią dla pracowników i miejscem do przeprowadzania imprez integracyjnych firmy. Złośliwy babsztyl (czytaj: szefowa Justyny) postanowił, że to właśnie Ona zajmie się odnowieniem rudery i dostosowaniem jej tak, aby spełniała wymagania najbardziej wybrednych gości. Justyna jest załamana czekającym ją wygnaniem. Nie chcąc stracić pracy pakuje się wyjeżdża i... Przeżywa przygodę swojego życia.

Motyw wydaje się oklepany. Samotna kobitka wyjeżdża z dużego miasta w głuszę, aby prowadzić pensjonat. Musi zamienić wypielęgnowane paznokcie na robocze rękawiczki, garsonki na dżinsy i ruderę na pensjonat. Na szczęście autorka ma dość przyjemne pióro i nawet ta część powieści, która zdaje się być relacją z robót budowlanych jest dość przyjemna w odbiorze. Druga część jest już całkiem sympatyczna, ponieważ do głosu dochodzi zacięcie kryminalne autorki. Pojawiają się zagadki - i to nie jedna, a kilka na raz. Tajemniczy dziennik niemieckiego esesmana, ukryty skarb, czy też grasujący kłusownik skutecznie rozwiewają monotonię prac budowlanych. Najlepsza jest jednak zagadka obrazu, na którym uwidoczniono kobietę bardzo przypominającą naszą bohaterkę. Ten wątek mnie naprawdę zauroczył i żałuję, że autorka nie pochyliła się nad nim z większym zacięciem. Nie szkodzi.

Powieść czyta się bardzo przyjemnie. Zawiera wiele wzruszających akcentów – takich babskich w pozytywnym tego określenia znaczeniu. Dziewczynka, która pomaga urządzać ogród, wspaniali miejscowi robotnicy, którzy z sercem na dłoni pomagają naszej bohaterce doprowadzić dom do stanu używalności, czy też poszukiwania ukrytego skarbu - to wszystko składa się na powieść, którą można czytać w długie, jesienne, deszczowe wieczory. Uroku dodaje również bohater drugoplanowy, którym jest przyroda. Autorka bardzo zgrabnie wplata opisy okolicy – co więcej – potrafi za pomocą opisów stworzyć taki nastrój, że ciarki mkną po plecach. Bardzo podobały mi się akcenty związane z przechadzającym się żubrem, czy też zachwycające opisy zwykłych leśnych ścieżek czy krzewów. Tu autorce należą się brawa i słowa uznania.

Przez powieść mknie się przez nią z szybkością błyskawicy towarzysząc Justynie w pokonywaniu trudności. Powieść godna polecenia wszystkim tym, którzy chcą spędzić przyjemny wieczór z ciekawą, acz niewymagającą wysiłku intelektualnego powieścią.