Patrz na mnie

Literatura amerykańska lubi takie tematy i takich bohaterów. Zwykłych ludzi, podobnych do innych, wielkie tragedie i niemałe problemy ze wskazaniem winnych. Treadway do tej tradycji dodała swoje trzy grosze. Napisała książkę naszpikowaną emocjami. Skłaniającą do myślenia, do spojrzenia na siebie zupełnie innym okiem. Cenna to lektura i całkiem dobrze się ją czyta. To moje pierwsze spotkanie z pisarstwem Jessici Treadway. I pewnie nie ostatnie bo mi się szalenie spodobała ta powieść. Przede wszystkim dlatego, że mogłam się zidentyfikować z tą bohaterką. Była dla mnie w każdym calu przekonująca. Rozumiałam co ona czuje i dlaczego tak czuje. To dla mnie ważna cecha powieści bym rozumiała bohatera i czuła z nim pewną więź.

Zdumiała mnie powieść Treadway. Zdębiałam, zaniemówiłam, nie mogłam się oprzeć wrażeniu że właśnie przeczytałam coś co otworzyło mnie na nową perspektywę widzenia fragmentu rzeczywistości. „Patrz na mnie” nie daje łatwych odpowiedzi, nawet na to nie liczcie. To nie jest amerykański poradnik jak być dobrą mamą i poradzić sobie z bolesną traumą. Ta powieść wprowadza w samo serce poważnego dramatu i pokazuje wszystkie jego odcienie. Czyta się tę książkę z zapartym tchem, z niedowierzaniem. Sytuacja jest oczywiście do pewnego stopnia, przynajmniej na polskim gruncie prawnym i obyczajowym, trochę przerysowana. Ale to nie szkodzi. W powiększeniu zawsze widać lepiej. Hanna została doświadczona przez los strasznie. Tej kobiecie nie sposób nie współczuć. To taka everymenka. Ani specjalnie utalentowana, ani ładna. I dzięki temu każdy z nas może wejść w jej skórę. Koniec końców czasami bywamy zmuszeni do podobnych konfrontacji z samym sobą jak ona.

Matka Dawn trochę nie wywiązała się z roli matki. Traktowała swoją córkę w sposób w który nie powinna jej traktować. Zresztą mąż Hanny także zawinił. Iris starsza, ładniejsza, zdolniejsza była przez rodziców, szczególnie przez ojca mocno faworyzowana. Na takim gruncie wychowywała się Dawn. Ta książka opowiada o relacjach rodzinnych i ich konsekwencjach. Jest takim studium przypadku.

Rud Petty jest postacią przerażająca. Jessica Treadway jednak nie byłaby sobą, gdyby nie skomplikowała trochę wszystkiego. Czytając tę powieść miałem wrażenie, że to jest trochę układanka jak puzzle. Że bohaterowie, z ich charakterami, emocjami, myślami, tym co zrobili i czego nie zrobili pasują do siebie idealnie i dopiero jako całość, pełen obraz może t wszystko analizować. Oni trochę jakby stanowili dla siebie lustra.