Paskudna historia

"Na początku jest STRACH.

STRACH przed zatonięciem.

STRACH przed innymi - tymi, którzy mnie

nienawidzę, którzy chcą mi się dobrać do skóry.

I jeszcze - STRACH przed prawdą.

Uprzedzam: TO NIE JEST JAKAŚ

BANALNA HISTORIA.

O nie. To PASKUDNA HISTORIA.

Tak, wyjątkowo PASKUDNA HISTORIA...

Bernarda miałam okazje poznać spory czas temu dzięki pierwszej książce z serii o komendancie Martinie Servazie - "Bielszy odcień śmierci". Byłam zauroczona jego specyficznym lekko topornym i przyciężkawym stylem. Choć nie sprzyjało to szybkiemu czytaniu to jednak zostałam wciągnięta i planuję zakończyć powyższą serię. aktualnie zaznajomiłam się z inną jego pozycją nie mającą nic wspólnego z cyklem.

Wraz z bohaterami książki lądujemy na Glass Island. Jednej z kilkuset małych wysepek położonych na północ od Seattle. Henry jako mały chłopiec został adoptowany przez lesbijską parę. Dziś ma szesnaście lat i opowiada nam pewną historię, wyjątkowo paskudną historię... Jest deszczowe i mgliste popołudnie. Henry i jego trójka dobrych znajomych - Johnny, Kayla i Charlie oraz dziewczyna Naomi wracają promem ze szkoły. Nastolatka postanawia z nim zerwać i robi to właśnie w tedy. Kończy się to awanturą, którą rejestruje monitoring ze statku. Nikt jej później nie widział, a następnego dnia zostają znalezione jej strasznie okaleczone zwłoki. Pierwsze poważne podejrzenia padają na Henry'ego. On jednak wszystkiemu zaprzecza i wraz z przyjaciółmi postanawia szukać winnego. W trakcie tych poszukiwań wplątują się w niejedne kłopoty. a Henry zaczyna dowiadywać się więcej o swojej przeszłości. Pytanie brzmi co jest tutaj prawdą, a co zostało zmyślone. I kto rozpowiada kłamstwa oraz dlaczego to robi? Czy ktoś jeszcze zginie, co wspólnego z tym wszystkim ma Grant Augustine i czy prawda ujrzy światło dzienne?

Mroczna, tajemnicza i wyjątkowo paskudna historia spod pióra Miniera. Z każdej strony atakowani jesteśmy przez negatywne emocje. Książka w równym stopniu dynamiczna co spokojna, odpychająca co wciągająca oraz dobijająca co dająca nadzieję. Specyficzny styl Bernarda odstraszył pewnie niejednego czytelnika, ale ten kto przetrwa jak dla mnie nie będzie żałował. Polecam!

Twórczość Bernarda Miniera przypadła mi do gustu już jakiś czas temu. Zaczynałam od „Bielszego odcienia śmierci” i byłam całkowicie oczarowana zdolnościami pisarskimi tego autora. Jak tylko zobaczyłam, że na rynku ma się pojawić kolejna jego powieść, wiedziałam, że będę w stanie wszystko inne odłożyć na bok i od razu rozpocząć lekturę „Paskudnej historii”. Książka ta nieco różni się od poprzednich, ale wciąż jest niezwykła!

Mała wyspa archipelagu San Juan jest miejscem cichym i spokojnym. Ciężko cokolwiek przed sobą ukryć, gdyż wszyscy mieszkańcy się znają. A jednak, gdy dochodzi do tajemniczego morderstwa, nikt nie jest w stanie wyjaśnić owego zajścia. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał, a morderca z pewnością miał nadzieję, że zwłoki bestialsko zamordowanej nastolatki nie wypłyną na brzeg. Pierwsze podejrzenia padają na chłopaka ofiary, jak to zwykle bywa w takich przypadkach. Jednak w trakcie śledztwa na jaw wychodzą nowe fakty, które zmieniają w tej historii wszystko. A wierzcie mi, to naprawdę paskudna historia…

Pod jakimi względami ta powieść różni się od poprzednich historii opowiadanych przez Bernarda Miniera? Przede wszystkim wiekiem głównego bohatera. Henry ma zaledwie szesnaście lat i to z jego perspektywy poznajemy bieg wydarzeń. Jest ON chłopakiem ambitnym i konkretnym, który zawsze dąży do wyznaczonego sobie celu. W młodym wieku został adoptowany i jest wychowywany przez dwie kobiety, lesbijki. Z czasem jednak poznaje tajemnice swojej przeszłości i w jego życiu następują potężne zmiany. I to wszystko akurat w tak trudnym dla niego momencie, jak stracenie ukochanej dziewczyny…

Zdecydowanie przepadam za stylem pana Miniera. Ten człowiek potrafi w tak niesamowity sposób przelać swoją wizję na papier, że czytelnik zostaje całkowicie porwany do książkowego świata. To jedna z tych powieści, w których gęsta atmosfera aż unosi się nad kartkami, a specyficzny i mroczny klimat towarzyszą nam od początku do końca. I to właśnie uwielbiam w powieściach tego autora! On nigdy nie zapomina o dopracowaniu choćby najmniejszych szczegółów, a rozwój wydarzeń zawsze jest dobrze przemyślany i logiczny, chociaż nad wyraz zaskakujący!

„Paskudną historię” czytałam z ogromnym zaangażowaniem i pasją. Uwielbiam książki dobrze skonstruowane, które charakteryzują się dobrze przemyślaną fabułą i ciekawymi bohaterami. Śledztwo prowadzone przez policję i tajemnicze morderstwo to tylko jeden z wielu wątków, które razem się uzupełniają i tworzą doskonałą całość. Bernard Minier w cudowny sposób podsyca ciekawość czytelnika i bardzo umiejętnie podsyca atmosferę i buduje napięcie. Początkowo obawiałam się tego, że główny bohater to nastolatek, a jednak chwilami potrafiłam o tym całkowicie zapomnieć. To zupełnie inny rodzaj bohatera w tym przedziale wiekowym, niż ten, z którym spotykamy się w powieściach młodzieżowych.

Największym zaskoczeniem jest oczywiście samo rozwiązanie sprawy morderstwa i zakończenie tej powieści. To, czego dokonał Bernard Minier nie udało się chyba do tej pory nikomu. Z jednej strony byłam pod ogromnym wrażeniem, a z drugiej nie byłam w stanie uwierzyć, że tak to wszystko się skończyło. Oczywiście domyślam się, że to wszystko było z góry zaplanowane, toteż wielkie uznanie dla autora, że potrafił tak poprowadzić rozwój wydarzeń, że udało mu się uśpić moją czujność i całkowicie mnie zdezorientować. Myślicie, że tak łatwo jest odkryć, kto zabił? Nie tym razem! Owszem, historia Henry’ego to naprawdę paskudna historia… Ale zdecydowanie warto się z nią zapoznać! Ta książka tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że uwielbiam twórczość pana Miniera.

Bernard Minier to francuski autor kryminałów, które zdobyły uznanie czytelników, nie tylko w jego ojczyźnie, ale również i za granicą. Jego książki zostały przetłumaczone na kilkanaście języków, w tym na polski. Autor zdobył również liczne nagrody, m.in dwukrotnie na Festival du film policier de Cognac w 2011 i 2015. Wszystkie cztery jego książki zostały wydane w Polsce przez Dom Wydawniczy Rebis.

Akcja Paskudnej historii rozgrywa się na Glass Island. Jest to niewielka wyspa położona na północ od Seattle, należąca do archipelagu San Juan, na który składa się ponad siedemset wysp oraz wysepek. Krajobraz wyspy jest dość ponury - mamy tutaj nieprzebyte lasy, dookoła morze a na kontynent czy sąsiednie wyspy można dostać się promem lub własną łodzią (wersja bardziej ryzykowna i mniej przyjemna). Jeśli nie pada akurat deszcz to mamy gęstą mgłę a pięknych słonecznych dni jest raczej niewiele. Pewnego deszczowego dnia główny bohater Henry ma ostrą sprzeczkę ze swoją dziewczyną Naomi na promie, która chce z nim zerwać. Ta nieomal nie ląduje w zimnym oceanie podczas szarpaniny i szybko po tym wydarzeniu znika. Następnego dnia Henry wraz z przyjaciółmi Johnnym, Kaylą i Charlim zastanawiają się, co też mogło się stać z ich przyjaciółką, kiedy nie pojawia się w szkole. Tymczasem policja tego samego dnia odkrywa zwłoki młodej dziewczyny na plaży - Naomi a jej chłopak z miejsca staje się podejrzanym numer jeden. W tym osądzie policję popierają liczni mieszkańcy oraz koledzy Henry'ego, uprzykrzając mu znacząco życie. Ten postanawia sam dowiedzieć się prawdy, kto zamordował jego dziewczynę i zaczyna niebezpieczne śledztwo na własną rękę.

"Orka drapieżna jest najbardziej okrutnym ze ssaków morskich, ale człowiek wędrowny to najbardziej okrutny ssak na całym świecie."

Paskudna historia posiada niezwykle ciekawy klimat i nastrój, który udziela się czytelnikowi w trakcie lektury. Mała i dość przygnębiająca wyspa, na której każdy się zna i razem mieszkańcy tworzą dość zamkniętą społeczność. Do tego deszczowe i sztormowe dni pogłębiają ponury wydźwięk historii. A przy tym na wyspie znajdziemy szereg bardzo oryginalnych i wyróżniających się postaci. Dwie lesbijki, wychowujące Henry'ego, które na wyspę przeprowadziły się 8 lat temu w nieco tajemniczych okolicznościach a jedna z nich jest na dodatek głuchoniema. Rodzina Oatesów, którzy prowadzą swoje ciemne interesy i każdy boi się zapuszczać na ich posiadłość. Czy bajecznie bogaty miliarder, kandydujący w wyborach o możliwościach szpiegowania ludzi większych niż amerykańskie służby. Każda postać z jaką zetkniemy się w książce posiada cechy wyróżniające ją, co tworzy barwną i urozmaiconą społeczność. Na sam koniec zostawiłem Henry'ego. Bowiem jest ON zarówno narratorem jak i głównym bohaterem książki - opowiada swoją historię. Komu? To zagadka, która bynajmniej tak szybko nie zostanie rozwiązana. A wracając do bohatera - w sposób rzetelny relacjonuje ON każde wydarzenie, każde swoje podejrzenie. Z biegiem czasu poznajemy go coraz lepiej, jednakże nie opuszcza nas wrażenie, że Henry nie mówi całej prawdy, zwłaszcza o sobie...

Bernard Minier w swojej książce porusza niezwykle ważny współcześnie problem, mianowicie prywatności i ujawniania danych w internecie oraz jak przez to możemy być łatwo szpiegowani... oraz szantażowani. Autor dość dobitnie podkreśla jak niewiele trzeba, by zdobyć kompromitujące fakty, o których chcielibyśmy by nie wiedziała cała nasza społeczność. A nie oszukujmy się, każdy ma coś na sumieniu, coś czego lepiej by sąsiedzi nie wiedzieli... By nie wyszły na jaw te informacje, jesteśmy gotowi zrobić wszystko, nawet zapłacić duże pieniądze. To otwiera szerokie pole dla wszelkiej maści szantażystów. Tak naprawdę dopóki nas osobiście nie dotknie taka przykra sprawa, twierdzimy, że problem nas nie dotyczy, nam się to nie zdarzy. Ale co jeśli to się stanie? Często cienka granica oddziela nas od bycia poszkodowanym, bowiem tak łatwo ujawniamy w internecie informacje o sobie...

"To ktoś, kogo nikt nie podejrzewa... A jednocześnie musi mieć dostęp do pewnych informacji."

Paskudna historia to mroczna i miejscami brutalna książka, która trzyma w napięciu do samego końca. Autor nie szczędzi nam intryg, kłamstw, morderstw oraz ponurego nastroju. Mała, deszczowa wyspa doskonale pogłębia posępny klimat książki. A przy tym Bernard porusza jakże istotny problem prywatności i poufności naszych danych. Paskudną historię polecam każdemu o mocnych nerwach, kto szuka ciekawego kryminału z zakończeniem, jakiego się nie spodziewacie! Na pewno sięgnę z przyjemnością po inne książki autora!

„Orka drapieżna jest najbardziej okrutna ze ssaków morskich, ale człowiek wędrowny to najbardziej okrutny ssak na całym świecie.” str. 14

W książce przedstawione zostają losy szesnastoletniego Henry'ego, który wraz ze swoimi przybranymi matkami po kilku przeprowadzka ostatecznie osiadają na wyspie Glass Island. Wszyscy się tam znają, a życie toczy się spokojnie i powolnie. Henry przyjaźni się z kilkoma rówieśnikami, Charliem, Naomi, Johnnym, i Kaylą są praktycznie nierozłączni. Henry od kilku lat spotyka się z Naomi. Wszystko układa się dobrze do pewnego dnia, w którym Naomi po kłótni z chłopakiem nagle znika. Wkrótce morze wyrzuca na plażę zwłoki dziewczyny, która jak się okazuje została zamordowana w bestialski sposób. Dla każdego jest to szok, a głównym podejrzanym staje się Henry, który jako ostatni widział dziewczynę żywą. Młodzi przyjaciele próbują rozwikłać zagadkę na własną rękę, a podczas śledztwa ujawniają się różne ciekawostki z życia nastolatków i ich najbliższych.

„MORDERSTWO. To słowo zmroziło nas, gdy tylko wybrzmiało. Jego złowieszczy wydźwięk zasiał między nami przytłaczającą ciszę, którą zakłócało tylko ciche mruczenie lodówek i odgłosy padającego deszczu. Morderstwo. Żadne z nas nie było w stanie dopuścić do siebie rzeczywistości, którą ono opisywało. To było słowo fikcyjne: słowo należące do seriali, do kryminałów. Podobnie jak śmierć, która jest tylko abstrakcyjnym pojęciem, dopóki ktoś nie umrze na waszych oczach albo sami nie umrzecie.” str. 105

Przyznaję, że pierwsze kilkadziesiąt stron strasznie mnie nudziło, jednak z każdą kolejną przeczytaną akcja się rozkręcała by ostatecznie całkowicie mnie zaskoczyć. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i zróżnicowani jest grupa nastolatków, detektywi, policjanci, polityk - miliarder, para homoseksualna, rodzina Oatesów, która budzi postrach na całej wyspie. Czytelnik odczuwa emocje, które im wszystkim towarzyszą, dokładnie tak jakby wraz z nimi przeżywał te chwile.

„- Co za opowieść! Porywająca, budująca, wzruszająca… O tak, wyjątkowo paskudna historia...” str. 411

Co ciekawe autor zwraca również uwagę na inwigilację, pokazuje że ten kto ma pieniądze i władzę może posunąć się do wszystkiego, omawia dosyć wyczerpująco nowe technologie, które temu towarzyszą, pokazuje że mając dostęp do sieci internetowej można w łatwy sposób dostać się do cudzego domu i dokładnie widzieć co się tam dzieje. Minier porusza temat par homoseksualnych, w tym przypadku dwóch kobiet, które są matkami głównego bohatera. Wykorzystuje również kwestię szantażu, samookaleczenia u nastolatków, potęgę pieniądza oraz omawia jakimi groźnymi drapieżnikami są orki (fascynacja Henry'ego). Zwraca również uwagę na portale społecznościowe, dzięki którym człowiek jest jak otwarta księga.

„RAJ UTRACONY (…) raje są właśnie po to, by je tracić. A każdy początek ma swoje źródło w zbrodni.” str. 34

Paskudna historia, to pierwsza książka autora, którą miałam przyjemność przeczytać. Minier umiejętnie manipuluje intrygą, która jest bardzo zagmatwana i złożona do której na każdym kroku dorzucona zostaje jakaś nieprzyjemna tajemnica z przeszłości. Autor na początku książki załącza mapkę wyspy, dodatkowo tworzy malownicze obrazy, co pozwala czytelnikowi łatwo wejść w stworzony przez niego świat. Zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło, bowiem nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, osadzenie głównego wątku na małej wyspie, gdzie wydawałoby się, że wszyscy się znają i nie mogą niczego ukryć, nasuwa na myśl, że będzie nudno, no bo jak to w tak małej i zamkniętej społeczności może dojść do brutalnego morderstwa, a jeżeli już, to morderca będzie znany od początku, nic bardziej mylnego. Również tło w którym dominują mgły i ponura pogoda, sprawia że czytelnik ma ciarki na ciele, a przez to cała historia zyskuje na atrakcyjności. Być może nie jest to łatwa książka, ponieważ trzeba się nieźle nagimnastykować, aby nadążyć za biegiem zdarzeń jak również z ogromną porcją informacji, ale ta publikacja ma w sobie to coś, co trzyma czytelnika. Szczerze polecam tę książkę.

Pomimo tego, że jest to thriller psychologiczny, a ja ten gatunek kocham najbardziej, to jednak jest nieco inny od reszty. Tutaj główną postacią jest szesnastoletni chłopiec, który opowiada wszystko ze swojej perspektywy. Jest mądry i inteligentny, bo zdaje sobie sprawę, że kiedy na niewygodne pytania ktoś nie odpowiada, to wie, że ma coś do ukrycia. Nie drąży tematu, gdyż nie lubi prawd, których nie chciałby poznać. Jest szczęśliwy z dwoma mamami, aczkolwiek czuje, że jego powracający sen ma coś wspólnego z jego przeszłością, której za bardzo nie pamięta. Zanim jednak rozpocznie się jego historia, autor zwraca naszą uwagę swoimi porównaniami, gdzie cokolwiek opowiada, to ma to odniesienie do zwierząt bądź samej natury. Ważna chwila z książki dzieje się w sztormową noc, gdzie ktoś bliski chłopcu wyzywa go, przejawia strach wobec niego i przyjaciół, po czym znika i nikt nie potrafi jej odnaleźć. Po pewnym czasie okazuje się, że ktoś bestialsko potraktował dziewczynę. Policja i osoby bliskie poszukują mordercy, a pytania piętrzą nam się coraz bardziej. Co zatem takiego się wydarzyło, że nastolatka straciła swoje życie?

Przed wami bardzo dobrze napisany thriller psychologiczny. Przez jego treść się przepływa jak przez ocean, gdzie naszym celem jest koniec książki. Postacie są dobrze opisane i potrafimy je sobie wyobrazić za pomocą bardzo dokładnych porównań. Żeby wprowadzić nieco napięcia, autor często przed jakimkolwiek wydarzeniem opisuje nam miejsce oraz sytuację, która się z nim wiązała, by swobodnie zrozumieć co mamy teraz. Często jest sugerowana tajemnica różnych osób, które ignorują te przytyki, ale w taki sposób, byśmy nie mieli wątpliwości, że faktycznie ktoś nam tej prawdy nie mówi. Druk jest nieco drobniejszy, więc w zwykłym byłby to taki grubasek. Każda sytuacja do której dochodzi jest ważna, choć długo minie zanim uzyskamy konkretne podpowiedzi. Trzyma w ryzach do samego końca, czym mi zaimponowała. Napisana nieco sucho, bez ochów i achów, by podkreślić dorosłość każdej z osób. Niewiele jest tutaj uczuć pozytywnych, strach i niepewność jest obecna niemal na każdym kroku. Bardzo mnie wciągnęła, więc ją wam polecam:-)