Paryż. Przewodnik literacko-historyczny

„Paryż to jedyne miasto na świecie, gdzie śmierć głodowa uznawana jest wciąż jeszcze za sztukę”.

Carlos Luiz Zafon

Według legendy założycielem Paryża był Parys syn Pirama króla Troi. Wszyscy kojarzymy tę historię o koniu trojańskim, jednak uważa się historycznie, że miasto założone zostało przez Celtów w III w. p.n.e.…

Po podboju Galii przez Franków Paryż stał się ich stolicą. Karol Wielki przeniósł wprawdzie stolicę do Akwizgranu, a władzę w mieście przekazał hrabiom, jednak już w X wieku ostatni hrabia Paryża, Hugo Kapet, koronował się na króla Francji, dając początek współczesnemu państwu francuskiemu.

Paryż kojarzy nam się z modą, wyznaczaniem trendów zarówno kulturowych jak i społecznych, ale czy nie ma racji Henry Miller, mówiąc:Paryż przypomina kurwę. Z daleka wydaje się przepiękna, nie możesz się doczekać, kiedy ją weźmiesz w ramiona. Pięć minut później czujesz pustkę i wstręt do samego siebie. Czujesz się oszukany.

Zwłaszcza dziś w XXI wieku, kiedy najsłynniejsze państwo świata zostało niemal całkowicie opanowane przez wzbogacenie kulturowe, a rodowici Francuzi coraz częściej szukają schronienia we Włoszech, Portugalii, czy Hiszpanii, jest to cytaty dający do myślenia.

Są, jednak Pisarze, którzy mimo zmian zachodzących w społeczeństwie i rozumieniu normalności zapraszają nas do tego bez wątpienia wielkiego miasta na ucztę, intelektualna, historyczną i kulturową. Pan Krzysztof Lubczyński niezrażony polityczną nowomową w swej pozycji Paryż przewodnik literacko – historyczny przedstawia nam miasto, jakie w prawdzie już nie istnieje, ale tęsknota za nim zmusza czytelnika do zagłębienia się w opis Autora. Pozycja ta mnie zachwyciła… Kiedy patrzę na ekran telewizora i widzę upadek stolicy Francji, brud zalegający na ulicach, śmieci unoszące się na Sekwanie, opuszczone muzea, wystawy, czy teatry oraz koczujących milionami ludzi o stanowczo nieeuropejskim pochodzeniu, myślę sobie, jak to się stało, że Paryż tak bardzo się stoczył, oraz jak bardzo potrzebni są tacy Pisarze, jak Pan Lubczyński, którzy odkopują dla nas, to co pozwoliliśmy zniszczyć, czyli szlachetność historii i kultury nie tylko samego miasta, ale i całego kontynentu.

Autor zaprasza nas do świata wielu zabytków, z których dla mnie najważniejsze, to Plac Bastylii z okolicami przepięknie przedstawiony przez Pisarza, a tak wulgarnie zniszczony na otwarciu Igrzysk Olimpijskich całkiem nie dawno w Paryżu właśnie. Dalej bezsprzecznie jedna z najważniejszych europejskich dzielnic Montmartre, wraz z jej legendami i historią. W połowie XIX wieku Montmartre stał się ulubionym miejscem artystycznej cyganerii. Tutaj znajdują się, także najwspanialsze muzea l’Espace Dali, muzeum poświęcone twórczości surrealistycznego artysty Salvadora Dalego, dom Dalidy na Rue d’Orchampt i plac Dalidy, dom Erika Satiego, czy Musée de Montmartre. Znajdziemy tutaj także fascynujący opis Luwru, Dzielnicy Łacińskiej, czy dawnej polskiej dzielnicy Batignolles.

Publikacja, ta mnie oczarowała. Od razu pomyślałam o tym, że Wydawnictwo mogłoby postarać się o stworzenie serii, o najwspanialszych miastach świata np. Londyn przewodnik historyczno – literacki, Wiedeń, Rzym, Pekin, Moskwa, Madryt etc. Byłaby to wspaniała kolekcja, rzetelnie opisana, którą z ogromną radością miałabym na półce.

Mimo zdania Millera, że Paryż, to miasto Północy, wysunięty bastion wzniesiony na bagnie wypełnionym czaszkami i kośćmi, Pan Lubczyński swoją książką udowadnia, że trzeba i warto wracać do Paryża i świata sprzed lat. Nawet walczyć o to, aby to, co było akurat w Paryżu ważne i prawdziwe nie zagubiło się pośród dzisiejszej bylejakości. Książka nie tylko godna uwagi, co obowiązkowa dla miłośników sztuki, historii, oraz podróży.

[Adres usunięty]

Niesamowita książka, która mnie oczarowała. Dla mnie Paryż jest miejscem magicznym, upragnionym i czarownym. Przede wszystkim ze względu na artystów, którzy w nim działali i działają. Fascynujący przewodnik dla tych, którzy są w Paryżu, ale też dla tych, co dopiero się wybierają.

Przede wszystkim słowa uznania należą się autorowi za jego benedyktyńską pracę i wielką wiedzę. Spacer ulicami ukochanego europejskiego miasta, które opiewają w swoich utworach prawie wszyscy pisarze i poeci, to wielkie wyzwanie. Od razu napiszę, któremu więcej niż podołał.

Wydawało mi się, że przewodnik trzeba czytać, zwiedzając i to fragmentami. Ten jest zupełnie inny. Czyta się go jak najlepszą książkę, praktycznie jednym tchem. Opisy są tak sugestywne, że widzimy poszczególne ulice, domy, place. Tu się oglądamy na prawo, tam na lewo, a w tamto miejsce wybieramy się wieczorem. Chodzimy po śladach bohaterów literackich, ale też autorów tych dzieł. Widzimy, jak wyglądał Paryż przed wiekami i dzisiaj.

- Są w nim ślady moich indywidualnych fascynacji i zainteresowań. Starałem się jednak, aby nie zdominowały one treści przewodnika i by czytelnik oraz turysta dostał do ręki przede wszystkim pożyteczne narzędzie ułatwiające mu zwiedzanie miasta – tak we wstępie napisała autor, Krzysztof Lubczyński.

Na razie zachwycił mnie jego Paryż literacki i historyczny, a stronę praktyczną sprawdzę w przyszłym roku. Mnóstwo informacji, ciekawostek, dygresji… Paryż staje się jeszcze bardziej interesujący i wart wielu podróży. Zagłębiłam się w Paryżu Krzysztofa Lubczyńskiego i… jest jeszcze bardziej magiczne, niż sądziłam.

Jedyny minus to kilka literówek 🙂

Sami się przekonajcie, czytając przewodnik np. o Montparnasse:

„… Dbający o szczegóły akcji swoich książek Frederick Forsyth przy tej właśnie ulicy, z poddasza pod numerem 154 (tego domu nie ma – być może zburzono go przy okazji budowy dworca Montparnasse), usytuował scenę, w której Szakal, bohater Dnia Szakala, oddaje (niecelne) strzały do prezydenta de Gaulle’a, wręczającego ordery kombatantom na placu du 18 Juin 1940…”

Widzimy się w Paryżu!!!