Parasolki

„Parasolki” Dominiki Buczak to książka, która przypomina, że kobiety walczyły o prawa, z których dziś korzystamy. To bardzo ważna powieść, ponieważ autorka za pomocą wciągającej fabuły przedstawiła fakty historyczne, od których często stronimy bądź, co gorsza, nie są nam należycie przekazywane. Osobiście nie przypominam sobie, żeby temat walki o edukację i prawa wyborcze kobiet był w szkole mocno poruszany, dlatego cieszę się, że mogłam przeczytać tę książkę, ponieważ wiele się z niej dowiedziałam.

Historia głównych bohaterek ciekawi, ponieważ osadzona jest w historycznych realiach Warszawy pod zaborami. Losy Ireny, Stasi i Wandy śledziłam z ciekawością. Te trzy zgoła odmienne kobiety żyły w czasach, w których rola płci pięknej była mocno ugruntowana przez normy społeczne i społeczeństwo. Kobiety miały bardzo znikome przywileje, dlatego pragnęły zmian. Nasze bohaterki chciały decydować, uczyć się, pracować, brać udział w wojnie oraz najważniejsze — móc iść na wybory, by oddać ważny głos.

Wszystkie wątki fabularne były ciekawe. Najbardziej spodobał mi się wątek Stasi — młodej dziewczyny, która straciła matkę, dlatego trafiła pod opiekę ciotki Ireny, dobrze urodzonej damy, która nie chce jej matkować. Historia Wandy również jest ciekawa, bo to dziewczyna, która chce i do pewnego momentu walczy dla Polski. Irena zaś to najstarsza bohaterka, która jest na granicy czasowych zmian. Z jednej strony chce żyć po swojemu, z drugiej ograniczają ją normy, zasady i etykieta.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, choć momentami przeszkadzały mi przeskoki czasowe. Główne bohaterki myślami wędrowały do innych miejsc i czasów. To było bardzo mylące, gdyż na nowo musiałam odnajdować się w fabule. Podobało mi się zaś to, że z łatwością mogłam zobrazować sobie tamte czasy, miejsca i osoby. Mogłam wczuć się życie bohaterek, z którymi nawiązałam czytelniczą więź.

Dzięki tej świetnej lekcji historii uświadomiłam sobie, jak ważne jest działanie. Aby móc, trzeba działać. Czy ja bym dzisiaj tak potrafiła? Nie wiem, dlatego cieszę się, że nie mam takich dylematów, jak kobiety minionych pokoleń. Jestem też dumna z tego, że kiedyś żyły osoby, które nie bały się wyjść i walczyć o to, co uważały za słuszne.

„Parasolki” to książka, która sprawia, że podczas lektury uświadamiamy sobie, że to, co teraz jest dla nas codziennością, dla innych kobiet było marzeniami. To historia, która nie dość, że jest interesująca, bo życie Wandy, Ireny i Stasi mocno różniło się od naszego wolnego od wojny, to dodatkowo przypomina działania Zofii Nałkowskiej, Marii Dulębianki, Kazimiery Bujwidowej oraz wielu innych ważnych dla Polski kobiet. Polecam, zwłaszcza jeśli lubicie powieści historyczne, bo to pozycja, która wzbogaca wiedzę na temat naszej przeszłości.

Moja ocena: 8/10.

[Współpraca barterowa/komercyjna z @wydawnictwoliterackie ]

Czasem trafiamy na książkę, która nie pozwala o sobie zapomnieć, bo każda jej strona parzy aktualnością. Dominika Buczak w „Parasolkach” zabiera nas do lat 1908–1920 – epoki, w której polskie kobiety przestały czekać na zaproszenie do stołu i same zaczęły go budować. To czas wielkiej wojny, odzyskiwania kraju, ale przede wszystkim narodzin nowej kobiecej świadomości.

To, co w tej powieści najcenniejsze, to tchnięcie życia w postacie, które znamy jedynie z czarno-białych fotografii. Autorka zdejmuje z piedestału takie postacie jak Maria Dulębianka czy Zofia Nałkowska, pokazując je w wirze walki o prawo do samostanowienia. Niesamowite wrażenie robi historia Wandy Gertz – dziewczyny, która skróciła włosy i pod męskim imieniem ruszyła na front, bo jej pragnienie wolności nie mieściło się w gorsecie epoki.

Obok historycznych gigantek mamy losy fikcyjne, które są jak klamra spinająca tamte czasy z dzisiejszymi. Relacja Ireny i Stasi to dla mnie majstersztyk – pełna tarć, a jednak niezwykle lojalna więź między kobietami różnych pokoleń, które mimo różnic zawsze skoczą za sobą w ogień.

Dominika Buczak pisze z ogromną odwagą. Czuć, że ta książka to jej osobisty manifest. Nie ucieka od tematów bolesnych – biedy, niesprawiedliwości czy trudnych decyzji o aborcji. To opowieść o buncie, który był koniecznością, a nie kaprysem. Autorka umiejętnie pokazuje, że dawne „parasolki” to te same symbole, które znów kilka lat temu widzieliśmy na naszych ulicach.

Przyznam jednak, że moja czytelnicza natura czuła pewien niedosyt. Ta historia jest tak gęsta od faktów, że momentami forma powieściowa wydaje się dla niej zbyt ciasna. Szybkie zmiany perspektywy sprawiały, że czasem brakowało mi czasu, by w pełni zżyć się z bohaterkami i poczuć ich prywatne dążenia. Paradoksalnie, jako reportaż o pionierkach emancypacji, ta książka mogłaby być jeszcze mocniejsza.

Mimo moich uwag co do konstrukcji, „Parasolki” to lektura obowiązkowa. Przypominają nam, że żadne prawo nie jest dane na zawsze, a nasza obecna wolność została wywalczona uporem, krzykiem i solidarnością. To książka o każdej z nas, która dziś chce z dumą powiedzieć: „Jestem!”.

Jeśli szukacie lektury, która zostawi Was z głową pełną pytań o to, jak my dziś dbamy o to dziedzictwo – koniecznie po nią sięgnijcie. To hołd dla odwagi, której echa słyszymy do dziś.

Odkąd sięgam pamięcią, kwestię praw wyborczych i obywatelskich dla Kobiet traktuję bardzo poważnie. Tak wiele zawdzięczamy sufrażystkom, aktywistkom i organizacjom kobiecym.

Maria Dulębianka, Zofia Moraczewska, Kazimiera Bujwidowa, Józefa Bojanowska Zofia Nałkowska, Justyna Budzińska-Tylicka, Paulina Kuczalska-Reinschmit czy Cecylia Walewska. Gdzie my- Kobiety

byłybyśmy dziś, gdyby nie ich niezłomne charaktery, hart ducha i determinacja w dążeniu do celu ?

Książka "Parasolki" Dominiki Buczak pozwoliła mi zagłębić się w tematykę historii praw kobiet. Poczuć przy tym klimat i nastroje panujące w Warszawie na początku XX wieku. Z racji tego, że pojawia się w niej sporo różnych wątków i wspomnień (z czym wiąże się chwilowa zmiana czasu i miejsca akcji powieści), ze skupieniem wczytywałam się w poszczególne treści, aby uporządkować i zrozumieć poszczególne fakty i wydarzenia. Sama powieść ma charakter fabularyzowanej opowieści. Obok realnych kobiecych Postaci, które zapisały się na kartach historii, poznajemy te fikcyjne. Niektóre z bohaterek wzbudzają większą sympatię, inne mniejszą. Poznajemy i ze szczególną uwagą przyglądamy się kolejom losu Ireny, Stasi, Wandy. Pomimo różnic osobowościowych i charakterologicznych łączy ich to, że każda z nich ma swoje określone plany i marzenia. Swoje tęsknoty. Potrzebę poczucia sprawczości (która współgra z potrzebą społecznych zmian, chociażby w kwestii samodecydowania kobiet o sobie, ich dostępu do edukacji, czy opieki medycznej) i spełnienia w miłości. Bo w końcu niezależnie od epoki, w której żyjemy, to jedna z naszych podstawowych potrzeb.

Chciałabym wierzyć w to, że gdybym żyła w tamtych czasach, stać by mnie było na podobne poświęcenie w słusznej sprawie. Cieszę się, że Autorka książki zadbała o wzbogacenie powieści o teksty źródłowe. Fragmenty przemówień okazały się tymi elementami, które zrobiły na mnie szczególne wrażenie. Ile w nich pasji i zaangażowania!

Dziś, z perspektywy współczesnej 42- letniej Kobiety, stwierdzam, że nie wyobrażam sobie nie korzystać z danych (wywalczonych!) mi praw.Odkąd skończyłam osiemnaście lat, biorę czynny udział w wyborach.Towarzyszy mi w tym Córka, która -mam nadzieję- podobnie jak ja będzie traktować owe prawo nie jako przykry obowiązek, ale jako przywilej, wewnętrzną potrzebę (a przy okazji przykład obywatelskiej postawy). W końcu chcemy mieć realny wpływ na to, jak kształtuje się rzeczywistość wokół nas. Bo choć jest coraz lepiej, wszyscy dobrze wiemy, że jeszcze mamy nad czym popracować.

Bardzo dobra książka o ogromnej sile, odwadze i niezłomności kobiet, które w bardzo trudnych czasach zaczęły długą i - zdawać by się mogło, że skazaną na niepowodzenie - walkę o prawa wyborcze. Jest to książka o stratach, o dylematach, o trudnych wyborach. O bólu i cierpieniu, wynikającym nie tylko z przedwojennymi zmianami i życiu pod zaborami, ale po prostu z faktu.. bycia kobietą.

Akcja dzieje się w latach 1908-1920, czyli podczas żmudnych, wymagających ogromnego poświęcenia przygotowań do walki o niepodległość Polski. Ileż te kobiety musiały przejść, ile wycierpieć, ile razy postępować wbrew sobie oraz jak wiele je w życiu ominęło, wiedzą tylko one. Bohaterkami są nie tylko postacie fikcyjne, ale również rzeczywiste, jak na przykład Maria Dulębianka, Wanda Gertz czy Kazimiera Bujwidowa.

Świetnie oddany klimat dawnych czasów i mentalność ludzka, świetnie przedstawienie rosnącego buntu kobiet, począwszy od wewnętrznej niezgody, aż po odważne, konkretne czyny. A to wszystko w środku zamieszania związanego z zaborami i zbliżającą się wojną, która również mocno odbiła się na życiu bohaterek. Książka jest naszpikowana emocjami, zarówno tymi pokazanymi, jak i niewypowiedzianymi, ukrytymi pod maską dostosowaną pod ówczesne standardy. Bardzo współczułam wszystkim bohaterom..

Wielkie brawa dla autorki za ujęcie rożnych szczegółów, które uwiarygodniły opowiedzianą, bardzo umiejętnie zresztą, historię. Za wykreowanie bohaterek tak różniących się, a mimo to walczących o wspólną sprawę. Dzięki temu czułam się niemal tak, jakbym stała obok i przyglądała się wszystkim wydarzeniom.

Poruszone zostały tu także tematy homoseksualizmu, aborcji, niechcianych ciąż, braku opieki medycznej, zwłaszcza u kobiet  - wszystko w sposób tak przejmujący, że naprawdę ciężko nie uronić łzy. Bardzo polecam.

Zastanawiałam się po zapoznaniu się z opisem treści książki, jak będzie wyglądała, przyjaźń pomiędzy tak naprawdę trzema obcymi sobie, jakby nie patrzył kobietami, niełatwy sposób walki o przetrwanie życia, trudny społeczny byt, jestem w stanie wychwycić to, co najbardziej lubię w powieściach historycznych, zapis tego, czego, czego nie wiem do tej pory na temat wydarzeń z początków XX wieku toczących się w Warszawie.

W czytanej przeze mnie powieści największym wyzwaniem było poznanie znaczenie kluczowego słowa, którego nie rozumiałam z nazwy od strony teoretycznej, jak i praktycznej - sufrażysta. Postanowiłam rozwinąć bliżej swój edukacyjny warsztat literacki ukrywający się pod nazwą tytułu powieści w książce ''Parasolki'' autorstwa Pani Dominiki Buczak, której twórczości nie znam.

Szczególnie byłam zainteresowana tym, w jakich okolicznościach spotkają główne bohaterki, co je tak naprawdę połączy, czy się polubią, czy jednak droga do prawdziwej przyjaźni będzie się dłużyła, która z nich najbardziej mnie zaskoczy, wzbudzi najmniejsze zaufanie, a może nie zyska od razu aprobaty.

Być może wśród tych wszystkich występujących w tej powieści bohaterek jest ta najodważniejsza, najsilniejsza, mająca odmienny charakter od swoich koleżanek, osłaniający przed światem prawdę o skrytej osobistej waleczności tam, gdzie zdanie kobiet nie zawsze się liczy, lecz za każdym razem należy udowadniać, że ma się chęci do tego, aby powiedzieć o tym, że kobietom dzielnie walczącym o prawo wyborcze należy się im.

Bohaterką, którą nie lubiłam, od samego początku była Irena. Widoczna była u niej nieszczerość wobec swojej wychowanki Stasi oraz służącej Anulki, nie rozumiałam jej chłonnych i nie zawsze stosownych do sytuacji zachowań, być może wynikały z charakteru, którego nie mogłam do samego końca rozszyfrować.

Najbardziej polubiłam Stasię i Wandę, bo one zawsze coś ciekawego wniosły do codziennego życia.

Nie wszystkie wypowiadane dialogi, jak i również opisy sytuacji, w których uczestniczyli bohaterowie drugoplanowi, były dla mnie zrozumiałe.

Powieść ta nie zawiera rozdziałów, spisu treści. Nie czyta się jej szybko. Musiałam kilkakrotnie powracać do czytania, co poniektórych wątków ze względu na zamieszczoną małą czcionkę.

Gdy czytam książki należące do gatunku powieści o tematyce mocno związanej z historią, a w nich opisane walki, utraty żyć wywołuje u mnie różnoraki odbiór. Nie wiedziałabym, co zrobić w pierwszej chwili na miejscu tychże bohaterek. Wybór jest bardzo trudny i nie ma czasu na myślenie, lecz trzeba, szybko działać nie patrząc zbytnio, jakie poniesie się konsekwencje nie zawsze właściwych decyzji.

Na pewno są wśród kobiety, które na zawsze zachowują milczenie i niemiłe wspomnienia z trudnej przeszłości, a zarazem wywołujące negatywne emocje lub chcą, wyzwolić się z nich opowiadając o tym, co miało miejsce w latach wczesnej młodości.

Nie było łatwo przeżyć w Warszawie, czy w Krakowie, mając przy boku osoby bliskie, gdyż one nie zawsze mogły pomóc w zdobyciu wykształcenia, małżeństwa trwały krótko, łatwo można, było, wychwycić kto czuje, się wyższy rangą, a kto był skromny i biedny, ale za to ma walczące dobre serce dzięki, któremu mogłam na moment przenieść się do wydarzeń z początku XX wieku.