Paranormalne. Prawdziwe historie nawiedzeń

Czy wierzycie w życie pozagrobowe?

Duchy?

To,że w wyniku nagłej śmierci,nieszczęścia,potrafią pozostać na miejscu i wywoływać zjawiska paranormalne?

Co myślicie o takich nawiedzonych miejscach?

Prawda czy fałsz?

Michał Stonawski w swojej książce ,,Paranormalne",próbuje nam właśnie w sposób rzetelny i ciekawy,na to ostatnie pytanie odpowiedzieć.

Dlatego zabierze nas w podróż po najbardziej przerażających miejscach w Polsce(domy,szpital psychiatryczny,nawet mieszkania!),gdzie nie tylko poznamy jego historię i osobę,która tam ,,straszy",ale wysłuchamy relacji świadków,którzy opowiedzą,co tam przeżyli i wypowiedzi egzorcysty.

Książka,jak dla mnie,fantastyczna.

Nie tylko nie miałam pojęcia,że takie miejsca istnieją w naszym kraju,ale dodatkowo sposób w jaki autor opisał to wszystko-a zrobił to bardzo dokładnie i interesująco-sprawił,że sama miałabym ochotę na wycieczkę w takie miejsce,by samemu przekonać się,że coś takiego jest.

Tylko jedna historia mnie naprawdę przeraziła.Tam do dzisiaj w niewyjaśnionych okolicznościach giną ludzie,a mieszkańcy boją się mówić o tym,co tam się wydarzyło.

Gdzie to jest?

Dowiecie się z książki.

Jeśli tylko lubicie takie ciekawostki,to ja Wam ją ogromnie polecam.

Na pewno nie będziecie się przy niej nudzić.

Duchy, czy są osoby, które uważają je za wytwór własnej wyobraźni, czy może jednak wierzycie w ich istnienie?

Jeżeli należycie do tej pierwszej grupy niedowiarków to polecam byście się zapoznali z tą książką, a możecie zmienić zdanie.

Książka wzbudza wiele emocji, poprzez strach, lęk, przerażenie po niedowierzanie, że takie zdarzenia miały miejsce naprawdę. (Taka mała rada dla Was, abyście nie czytali jej po nocach).

Do tej pory zastanawiam się ile trzeba mieć odwagi i sporego szaleństwa, aby wejść do takiego nawiedzonego budynku i do tego jeszcze samemu, aby szukać duchów. Ja nigdy w życiu bym się na to nie odważyła. Więc wielki szacunek dla autora za jego pracę nad tą książką.

Duży plus za to, że ta pozycja nie okazała się kolejnym bełkotem naukowym, a jednak prawdziwymi historiami opowiedzianymi przez świadków.

✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏

Odczuwalne ochłodzenie i niska temperatura w pomieszczeniu może być oznaką silnego nawiedzenia. Duchy przeważnie są wspomnieniem bólu i krzywd im wyrządzonych, są pasożytami które aby istnieć potrzebują energii wyciąganych od ludzi.

"Paranormalne" to historie nawiedzeń przez duchy opowiedziane przez świadków, które w tym uczestniczyły.

- Turzyca Wielka, mała miejscowość w której dzieją się dziwne rzeczy, ale mieszkańców łączy zmowa milczenia;

- Lewitujące krzyże, krew wypływająca spod drzwi, próby skontaktowania się przez demona oraz uciekający ksiądz przy próbie przeprowadzenia egzorcyzmów to wszystko ma miejsce w domu opieki pod Warszawą;

- Duchy dwóch kobiet ukazujących się w oknach kamienic. Do dnia dzisiejszego bezdomni, którzy spędzają w tych ruinach noc popełniają samobójstwa;

- "Zofiówka" szpital psychiatryczny z krwawą historią i zbiorową mogiłą. Naziści przeprowadzali w nim akcję T4, polegającą na zabijaniu chorych psychicznie;

- Nawiedzony komisariat przez ducha dawnego kata UB, który nie może zaznać spokoju bo pragnie wybaczenia.

I jeszcze więcej, ale o tym sami przeczytajcie.

"Paranormalne"

Od dziecka uwielbiałam paranormalne historie, choć zarazem potrafiły mnie przerazić. Zglądałam kanały na youtubie, czy tematyczne blogi. I chociaż wiele razy przewijały się książki o podobnej tematyce, ta była pierwszą, którą postanowiłam zakupić.

Książka jest podzielona na części, a ta na rozdziały, każda część dotyczy czegoś innego. Na początku każdej z nich czeka na czytelników mała niespodzianka. Napisana jest bardzo prostym i przystępnym językiem, co jest bardziej zaletą książki niż jej wadą. Pan Stonowski już na początku uprzedza nas, że nasze wyobrażenie o duchach może być czymś innym niż to co nam przedstawi. I ma rację, przynajmniej w moim przypadku. Wyobrażałam sobie duchy, choć wstyd to przyznać, tak jak w filmach. Autor książki jednak bardzo rzeczowo przedstawia, że symbolem nawiedzenia może być nawet przepotężna, dziwna cisza.

Bardzo na plus, jest fakt, że Pan Michał postanowił przedstawić polskie miejsca nawiedzeń. Zrobił to też w dogodnym czasie, kiedy cały medialny czasem szum wokół tego miejsca opadał. Książka z zewnątrz może wyglądać jak posty skopiowane z bloga, ale gdy zajrzymy w treść dzieła, odkryjemy, że autor bardzo profesjonalnie podchodzi do swoich rozmówców i całych przedstawionych wydarzeń.

Muszę jednak przyznać, że całą książkę traktowałam jak historyczną wycieczkę niż przerażający dowód istnienia duchów. Owszem, straszaków nie brakuje (tu wam nie zepsuje zabawy, musicie odkryć je sami), ale Pan Stonowski bardziej przeprowadza nas przez historię, ubarwiając ją zebranymi przez siebie materiałami.

Mi najbardziej do gustu przypadła historia nawiedzonego domu spokojnej starości w Warszawie, która jest bardziej współczesna i historyczna część o Marii Wisnowskiej. Da się zauważyć, że jedne historie są rozbudowane bardziej (np. ta o wspomnianym nawiedzonym domu spokojnej starości) niż ta dotycząca szpitala Zofiówki. Może to jednak wynikać z tego, ile Panu Michałowi udało się uzyskać materiału.

Jeżeli lubicie tak jak ja paranormalne wątki, ta książka będzie dobra na początek. Czytając ją w nocy od czasu do czasu potrafił mi się włos zjeżyć, ale tak jak wspomniałam jest to też dobra wycieczka w przeszłość.

Czy wierzycie w zjawiska paranormalne? Lubicie się bać? Z ciekawością oglądacie reportaże o duchach, nawiedzonych przedmiotach i miejscach? „Paranormalne. Prawdziwe historie nawiedzeń” z całą pewnością wpisują się w ten klimat. Michał Stonawski przeprowadza czytelnika przez historie na fatach, w których działy się niepokojące rzeczy. Poznajemy opowieść Edyty, która przeżyła koszmar w szpitalu psychiatrycznym „Zofiówka”, właścicielek domu opieki, które same musiały odprawiać egzorcyzmy, mieszkańców Turzy Wielkiej, w której podobno straszy, ale oni w to nie wierzą. To tylko część rzeczy, które możemy dowiedzieć się z tej pozycji.

Szczerze powiedziawszy, książka nie wywołała u mnie ciarek na plecach. Oczekiwałam czegoś, co mną wstrząśnie, a otrzymałam dużo krążenia wokół tematu, domysłów autora, ciekawostek historycznych, ale samych akcentów paranormalnych według mnie, w tej książce jest bardzo mało. Czekałam na coś, co mnie zaskoczy, ale z rozdziału na rozdział nudziłam się coraz bardziej. Tak naprawdę nie wiadomo, czy przytoczone historie są prawdziwe, bo nie ma na to żadnych dowodów. Całość jest jakaś taka bez emocji.

Jeśli miałabym określić gatunek tej pozycji, to stwierdziłabym, że jest to fabularyzowany reportaż, w którym autor przeskakuje z tematu na temat i nieustannie się powtarza. Mroczna okładka, blurb oraz wstęp sprawiają, że chce się po nią sięgnąć, ale dla miłośników zjawisk paranormalnych, literatury z dreszczykiem, będzie ona słaba. Jeśli miałabym ją komuś polecić, to zdecydowanie bardziej według mnie spodoba się ona laikom w tej tematyce.

Myślę, że sam pomysł na książkę jest dobry, tylko jego wykonanie poszło nieco gorzej. Może gdyby styl byłby inny, to mniej bym marudziła, ale obecnie uważam, że pozycję tę można przeczytać, lecz nazwalałabym ją rozrywką „na jeden raz”. Myślę, że więcej po nią nie sięgnę i dam szansę, by ktoś inny mógł ją przeczytać.

Historie nawiedzeń.

Duchy, nawiedzenia, sytuacje nie do wyjaśnienia w sposób naukowy… Wspomniane zjawiska to sedno tej książki. Czy się w nie wierzy, czy nie – to już sprawa indywidualna. Michał Stonawski opowiada tutaj jedynie pewne historie, a czy dacie im wiarę, to już wasza sprawa. Jednakże trudno jest zbyć zamieszczone tu opowieści zwykłym machnięciem ręki. I to tym bardziej, że autor nie opowiada o jakichś przypadkach z dalekich stron, lecz o historiach, które miały miejsce w różnych zakątkach naszego kraju – być może tuż obok Was?

Spore wrażenie robi już od samego początku to, że opisane w książce opowieści oparto na faktach. Przez fakty rozumieć tu należy bazowanie na dostępnej dokumentacji (o ile takowa została sporządzona) oraz na relacjach świadków. Stonawski udał się osobiście w miejsca, o których napisał. Od strony faktograficznej nie ma się więc do czego tutaj przyczepić. Dyskusyjna – jak zawsze w tego typu opowieściach – pozostaje kwestia, czy dawać temu wszystkiemu wiarę. Czy też nie.

Opisane w książce historie dotyczą dość szerokiego spektrum zjawisk. Będzie zatem opowieść o lewitującym krzyżu, o nawiedzonych pustostanach, o bloku samobójców, o duchach, a także o nawiedzonej wsi, której mieszkańcy z podziwu godną konsekwencją ukrywali fakt, że mieszkające we wsi dziecko zostało opętane. Pojawią się tutaj także relacje o duchach z czasów II Wojny Światowej i historie mniej lub bardziej udanych egzorcyzmów (z relacjami samych egzorcystów włącznie). Będziemy mogli przeczytać także o historii, w której egzorcysta uciekł z miejsca nawiedzenia, a sam obrzęd musiał zostać przeprowadzony przez niewykwalifikowanych cywilów…

Historie są barwne i z całą pewnością działają na wyobraźnię. Osobiście uwielbiam tego rodzaju opowieści, dlatego też przeczytałem książkę niemalże jednym tchem! :) Oddać bowiem trzeba autorowi, że potrafi ON pisać i opowiadać. Narracja jest bez zarzutu, jest ciekawa i potrafi wciągnąć czytelnika bez reszty. A same historie w sporej części przypadków są w stanie zjeżyć włos na głowie i przyspieszyć bicie serca. Jeśli więc lubicie tego rodzaju klimaty – oto coś dla Was!

Na koniec pozostaje kwestia tego, co zawsze – czy należy w to wszystko wierzyć… I im bardziej się nad tym zastanawiam, tym bardziej wydaje mi się, że książka ta ani nikogo tak do końca nie przekona, ani nikogo w sposób definitywny nie zrazi do zjawisk paranormalnych. Po pozycję tę sięgną zapewne albo wielbiciele takich opowieści, albo czytelnicy po prostu żądni sensacji, tudzież dreszczyku emocji. Nieprzekonani zapewne nawet jej na półkach nie zauważą. To, jak sądzę, kwestia ukształtowanego światopoglądu – albo się w takie rzeczy wierzy, albo nie.

Ci jednak, którzy takie tematy lubią i/lub w nie wierzą… będą prawdopodobnie zachwyceni :) Niezależnie od potencjalnych rozważań nad prawdziwością opisanych historii oraz nad prawdomównością świadków książka robi spore wrażenie. I to zarówno za sprawą treści, jak również podejścia autora do całego tematu, Michał Stonawski wykazał się tutaj bowiem naprawdę dużym profesjonalizmem. Same tylko materiały do książki zbierał ON przez dwa lata! A wszystkie relacje świadków i opisy zdarzeń starał się przedstawić możliwie z każdej strony i przy uwzględnieniu wszystkich możliwych zmiennych. Nie da się co prawda zaprzeczyć, że w narracji autora mocno przebija wiara w to, że to wszystko rzeczywiście się wydarzyło, a zjawiska paranormalne, duchy i nawiedzenia to oczywista część naszej codzienności, ale jak wspomniałem na wstępie – ciężko zbyć to machnięciem ręki. Możecie w to wszystko wierzyć lub nie, ale – tak czy inaczej – zapraszam Was do tego, aby opinię wyrobić sobie samemu.

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

[Adres usunięty]