Państwo Gucwińscy. Zwierzęta i ich ludzie

"Państwo Gucwińscy. Zwierzęta i ich ludzie" Marek Górlikowski

Antoni i Hanna Gucwińscy stali się legendą wrocławskiego zoo. Ogród nigdy nie miał dyrekcji, która z tak ogromnym oddaniem i poświęceniem podchodziła do swojej pracy. W ich domu w łóżeczkach leżały małe małpy, w wannie kąpał się pyton, a drzwi otwierał goryl. Jednak po wielu latach ciężkiej pracy odchodzą z zoo, jak do tego doszło? Co stało się bezpośrednią przyczyną zaistniałej sytuacji?

"Państwo Gucwińscy. Zwierzęta i ich ludzie" to reportaż, w którym autor bierze na tapet losy kierowników najpopularniejszego i największego polskiego zoo. Marek Górlikowski przekazuje nam informacje dotyczące życia Gucwińskich stopniowo, dawkuje nam je tak, byśmy nie czuli się przytłoczeni nadmiarem faktów. Oczywiście opowieść snuta na kartach książki zaczyna się od dzieciństwa naznaczonego przez wojnę, przez studia, aż po zdobycie zatrudnienia we wrocławskim ogrodzie zoologicznym, który po wojnie przedstawiał obraz zniszczenia.

Z upływem czasu zoo rozrasta się, dobudowywane są kolejne wybiegi, wprowadzani nowi mieszkańcy. W książce bardzo dokładnie opisana zostały dzieje rozbudowy ogrodu - od drugiej wojny światowej, aż po odejście Gucwińskich. Mamy świetnie przedstawiony obraz zmieniającego się na przestrzeni lat obiektu, który prezentował sobą całą galerię różnorodnych zwierząt, egzotycznych gatunków wartych uwagi, jak i również gamę wyjątkowych, specyficznych postaci - bo w jakim innym zoo w toaletach pracuje hrabina?

Zawarta w reportażu opowieść wzrusza, bawi, przyprawia o frustrację i niedowierzanie. Wzbudza w czytelniku całą paletę emocji, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. "Państwo Gucwińscy. Zwierzęta i ich ludzie" to przepiękna historia o miłości, pasji, poświęceniu, wytrwałości, ciężkiej pracy, oddaniu w opiece nad zwierzętami, a także zazdrości, nienawiści oraz złu, które zawsze znajdzie odpowiednie miejsce, by tam zapuścić swoje korzenie.

Marek Górlikowski otwiera nam oczy na to, że zoo nie stanowi samych chwil radości, odpoczynku i wytchnienia. Tutaj mają miejsce sytuacje tragiczne w skutkach, takie, które zapadają w pamięć. Autor nie szczędzi czytelnikowi szczegółów dotyczących tych zdarzeń, ale ukazuje je w pełnej okazałości, by wstrząsnęły, wbiły w fotel.

Dodam, że Gucwińscy otwarcie przyznają się do popełnionych przez siebie błędów, mówią o nich z pełną pewnością siebie, wyrażając żal, skruchę, ale i mając świadomość tego, co zrobili i zwierzętom, i innym ludziom, pracownikom.

Nie mam najmniejszych zastrzeżeń do metody opowiadania historii dyrektorów wrocławskiego zoo oraz stylu pisania Górlikowskiego. Wszystkie elementy, jakie zawiera książka są wyważone, sensowne, zgodne z logicznym sposobem myślenia. Podoba mi się to, że autor nie ocenia działalności Gucwińskich, nie próbuje stawiać im zarzutów, sądzić na swój sposób. Do samego końca pozostaje neutralny, bezstronny.

"Państwo Gucwińscy. Zwierzęta i ich ludzie" bezprecedensowo odsłania wszystkie wady i zalety sposobu zarządzania zoo praktykowanego przez Antoniego i Hannę. Odkrywa wszystkie tajemnice, sekrety, które były ukrywane przez lata.

Po lekturze tego niezwykłego, niebanalnego reportażu uświadamiamy sobie, co oznacza prawdziwa miłość do zwierząt, chęć niesienia pomocy i wytrwałość w dążeniu do obranego celu, do którego droga nie jest usłana różami.

⭐9,75/10

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu Znak.

Bardzo lubię zapoznawać się z książkami na faktach, jak i czytać o zwierzętach. Tym sposobem mój wzrok padł na pozycję ,,Państwo Gucwińscy" Marka Górlikowskiego.

Na początku możemy dowiedzieć się co nieco o tym, jak wyglądało dzieciństwo i młodość Hanny i Antoniego, którzy po różnych perypetiach zaczęli pracować we wrocławskim ZOO, którego Antoni później został dyrektorem. Całość jest napisana w naprawdę przystępny sposób, nie można oderwać się od tej lektury przed przeczytaniem ostatniego zdania.

Bardzo podobały mi się historie państwa Gucwińskich, ich opowieści związane z podopiecznymi ZOO, wspomnienie o programie telewizyjnym i niesnaskach, które wyniknęły z tego powodu z innymi pracownikami muzeum. Co jakiś czas jest także czarno-biała fotografia samego zwierzęcia lub opiekunów z danym gatunkiem.

Afera z niedźwiedziem była chyba dość znana na polskim ekranie, dobrze, że autor postanowił także ją opisać. Nie wiadomo tak naprawdę ile jest prawdy w tym co się wydarzyło, w tej książce nie ma oceny, a jedynie podanie informacji.

,,Państwo Gucwińscy" Marka Górlikowskiego to historia pełna emocji, zwierząt, różnych gatunków, od której nie sposób się oderwać. Wydana w sztywnej oprawie pięknie prezentuje się na półce.

Ta wyjątkowa, bo dotycząca dwóch osób biografia, jest napisana z niezwykłą lekkością., niczym zbiór opowieści obyczajowych, przygodowych, podróżniczych, a nawet kryminalnych. Autor odwiedzając państwa Gucwińskich, prowadzi rozmowę, którą później zapisuje w formie dwóch wypowiedzi. Jakby dwa spojrzenia na jedną sprawę, problem, osobę, zwierzę czy wydarzenie. Czasem jednakowe, a czasem zupełnie odmienne. Hanna i Antoni Gucwińscy mieli niezaprzeczalnie wyjątkowe życie.

Przemierzałam kolejne dekady z Hanną i Antonim z ogromną ciekawością. Oboje urodzeni w 1932 roku naprawdę przeżyli różne chwile. Zarówno te związane z przemianami politycznymi, gospodarczymi i społecznymi, jak i osobiste wzloty i upadki.

Poznajemy też wiele historii zwierząt adoptowanych, przygarniętych i wychowywanych przez małżeństwo Hanny i Antoniego Gucwińskiego. To przecież oczywiste, bo są one z nimi przez cały czas. Jerzyki wywożone jako "kanapki" w samolocie do Afryki to jedna z tak niezwykłych opowieści, że wydają się wręcz nieprawdopodobne.

Dla wielbicieli różnych "smaczków" będzie sporo do czytania. Fascynująca historia pewnej arystokratki, która pracowała w szalecie to jedna z tych, które zasługują na adaptację filmową. W tle służby państwowe śledzące każdy jej krok, a znająca kilka języków hrabina rozmawiająca z klientami miejskiej toalety na długo zapada w pamięć.

Jest też historia kryminalna i to rozgrywająca się na terenie zoo we Wrocławiu. Chwilami przechodzą ciarki, a oni naprawdę tam byli i znali mordercę. Życie Państwa Gucwińskich jest niczym kalejdoskop i tak czyta się tę książkę, pełną zwrotów akcji i napięcia towarzyszącego wielu sensacyjno-obyczajowym powieściom.

Mimo wielu zarzutów ze strony różnych osób, państwo Gucwińscy nadal pozostaną w mojej pamięci, jako osoby wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju i przede wszystkim te, które pracowały z pasją i dla których pasja stała się pracą.

Wspaniały reportaż. Podejmuje wiele ważnych, prozwierzecych tematów, mnóstwo tu anegdot i ciekawostek z przeszłości, z życia Państwa Gucwińskich. Najlepsza książka tego roku

Państwo Gucwińscy - znani, lubiani, szanowani. Antoni nie występuje bez Hanny, Hanna bez Antoniego - czy to w telewizji, czy jeszcze do niedawna we wrocławskim zoo - zawsze razem niczym papużki nierozłączki w miejskiej dżungli pełnej dzikich zwierząt.

Obszernego wywiadu, czyli kanwy do opowieści o małżeństwie celebrytów z dawnych lat również udzielili wspólnie, a odpytywał ich Marek Górlikowski - przenikliwy, bezstronny reporter poszukujący prawdy nie tylko o swoich bohaterach, ale też o ich pupilach i zasadach, na których przez ponad 50 lat P. Gucwińscy wspólnie prowadzili wrocławski ogród zoologiczny.

Dziecięce wspomnienia Hanny to czas okupacji. Dopiero po 1990 roku dowiedziała się, że jej ojca - Piotra Jurczaka pochowano pod Miednoje, w zbiorowym grobie gdzie do niedawna było szambo domków letniskowych… Młoda Hanna za wszelką cenę pragnęła wyjechać z rodzinnych Gorlic. Już będąc małą dziewczynką ratowała wszelkie stworzenie i od zawsze miała silny charakter, co potwierdzają wszyscy, którzy ją znają i znali. Po latach, z przebojami dostała się do Wyższej Szkoły Rolniczej gdzie zdobyła tytuł Magistra Zootechniki. W akademiku mieszkała z bocianem i wiewiórką. Antoni zaś marzył, by być szewcem, lecz zamiast tego, poszedł na studia i zaraz po szkole zatrudnił się w nowo otwartym po wojnie, zdewastowanym ogrodzie zoologicznym we Wrocławiu, którego był później dyrektorem.

Wrocławskie zoo szybko stało się nie tylko miejscem pracy, ale też domem Gucwińskich, a zwierzęta były ich dziećmi. Świadkom zdarzało się natknąć na spacerowy orszak Hanny, Antoniego, czterech pum, dwóch lampartów i małego liska. W ich mieszkaniu roiło i nadal roi się od zwierząt. Niektóre się ze sobą przyjaźnią, inne należy rozdzielać, bo przecież trudno wyobrazić sobie harmonię wśród szympansiątek wychowywanych z niedźwiedziątkami, węży tuż obok danieli, a do tego chmar gołębi i bezpańskich kotów, a więc cały zwierzyniec ulokowany pod jednym dachem zabytkowej willi przy Bramie Japońskiej - oficjalnym mieszkaniu dyrektora, gdzie Gucwińscy spali tylko ,,kiedy dało się wstawić łóżko między klatki”. Na co dzień zajmowali mały skromny domek, pozostałość po Wystawie Ziem Odzyskanych i tam po raz pierwszy odwiedziła ich montażystka programu Z kamerą wśród zwierząt. Dawni fani programu będą książką zachwyceni, bo autor ze szczegółami opisał kulisy jego powstawania, aż do czasów zmian systemowych i przygnębiającego końca.

Historia zoo we Wrocławiu, wyczerpująco opisana przez Górlikowskiego jest nie mniej fascynująca niż wspomnienia P. Gucwińskich i doskonale uzupełnia ich historię osobistą. Autor podejmuje tu wiele aspektów natury moralnej związanych z zarządzaniem ogrodem, pracownikami i co najważniejsze - nabywaniem i opieką nad zwierzętami, które zdecydowano się przyjąć, a warto podkreślić, że Gucwińscy zgadzali się zaopiekować niemal wszystkimi porzuconymi przez matki, niechcianymi przez inne ogrody lub oddawanymi im przez przypadkowych ludzi stworzenia. Stąd też ogromny szok opinii publicznej po skandalu, który wybuchł kiedy przez przypadek odkryto, że Antoni był odpowiedzialny za przetrzymywanie przez 8 lat w karygodnych warunkach jednego z niedźwiedzi.

Z wielkim zaciekawieniem prześledziłam tę nietuzinkową, nieoczywistą historię o dwójce ludzi, dla których zwierzęta były całym światem.