Panie kocie, jak żyć? Przewodnik po równowadze, odpoczynku i codziennych przyjemnościach

Współczesny świat przypomina kołowrotek, w którym biegniemy coraz szybciej, goniąc terminy, ambicje i wyidealizowane obrazy samych siebie. W tym całym zgiełku często zapominamy o najprostszych potrzebach: prawie do zmęczenia, autentyczności czy zwyczajnej, niczym niezmąconej radości z bycia „tu i teraz”.

Joanna Szczerbaty, psycholożka z ogromnym pokładem empatii i właścicielka dwóch czworonożnych mędrców, proponuje nam niezwykłe ćwiczenie z perspektywy. W swojej najnowszej książce zatytułowanej „Panie kocie, jak żyć?” zaprasza nas do spojrzenia na ludzką egzystencję z wysokości szafy – miejsca, skąd świat wygląda znacznie prościej, a nasze codzienne dramaty nabierają właściwych, nieco komicznych proporcji.

Joanna Szczerbaty nie tworzy kolejnego nudnego poradnika pełnego naukowych definicji. Zamiast tego serwuje czytelnikom błyskotliwą, lifestylową opowieść o tym, jak bardzo potrafimy skomplikować sobie życie. Autorka zestawia nasze neurozy z kocim stoicyzmem, pokazując, że podczas gdy my pielęgnujemy urazy przez długie lata, kot po krótkiej sprzeczce otrzepuje futro i wraca do celebracji drzemki. To właśnie ten brak filtra, ta bezwzględna wręcz uczciwość w wyrażaniu emocji, jest czymś, czego jako ludzie desperacko potrzebujemy. Kot nie udaje uprzejmości, gdy ma ochotę na samotność, i nie czuje wstydu, prosząc o bliskość. Joanna Szczerbaty sugeruje, że w tym „braku wychowania” kryje się najwyższa forma dbania o własny dobrostan.

Książka „Panie kocie, jak żyć?” zachwyca lekkością, ale pod tym puszystym płaszczem mruczenia kryją się poważne tematy. Autorka z dużą dozą humoru, ale i psychologiczną wnikliwością, dotyka problemów samotności, wypalenia czy nieumiejętności odpoczywania. Joanna Szczerbaty uświadamia nam, że kot potrafi „wytresować” człowieka nie przez manipulację, lecz przez konsekwencję w dbaniu o swoje granice. To fascynująca lekcja asertywności, podana w formie zabawnych anegdot o smakach wody czy specyfice kociego podniebienia, które – w przeciwieństwie do naszego – nie zna smaku słodyczy, a mimo to potrafi czerpać maksimum przyjemności z życia.

Lektura tej pozycji to idealny sposób na zwolnienie tempa. Czytając refleksje, które Joanna Szczerbaty snuje na temat naszych reakcji na poniedziałki czy stresów związanych z wychowaniem dzieci, trudno nie uśmiechnąć się do własnych słabości. Autorka, znana również ze swoich uroczych i zabawnych kocich filmików publikowanych w mediach społecznościowych, których zresztą jestem wielką fanką, przenosi tę samą ciepłą energię na strony publikacji. Jej styl jest kojący, przypomina głaskanie kota pod brodą – uspokaja tętno i przywraca wiarę w to, że jutro też jest dzień i świat się nie zawali, jeśli pozwolimy sobie na chwilę lenistwa.

Dla kogo jest ta książka? Przede wszystkim dla tych, którzy czują, że nowoczesność zbyt mocno ich docisnęła do ściany. Joanna Szczerbaty stworzyła literackie antidotum na pośpiech. Nie moralizuje, nie obiecuje złotych gór, ale z ogromnym wdziękiem namawia do odnalezienia w sobie odrobiny mitycznego, kociego spokoju. Po zamknięciu ostatniej strony z pewnością spojrzycie na swojego mruczka z zupełnie nowym respektem, widząc w nim nie tylko domowego pupila, ale prawdziwego mistrza zen, który od lat próbuje Wam przekazać najważniejszą lekcję o szczęściu. To lektura obowiązkowa na każdy wieczór, kiedy jedynym, czego pragniemy, jest święty spokój i kubek gorącej herbaty. Bo jak mawia kot: życie jest zbyt krótkie, by nie docenić miękkości własnego fotela.

Elżbieta Podolska

Ps. Jestem fanką kocich filmików publikowanych przez Joannę Szczerbaty 🙂

Ludzie patrzą na innych ludzi z ludzkiej perspektywy. A może tym razem spojrzeć na drugiego człowieka z kociej perspektywy?

Pani psycholog, która jest szczęśliwą kocią opiekunką pokazuje, jak bardzo komplikujemy swoją codzienność i jak wiele moglibyśmy się nauczyć, gdybyśmy spojrzeli na otaczający nas świat oczami naszych pupili. To lektura pełna humoru i cennych spostrzeżeń o zwalnianiu tempa, łapaniu oddechu i docenieniu codzienności. I choć jest lekka nie unika trudnych tematów.

O kotach krąży wiele niesprawdzonych i krzywdzących mitów. Jedni mówią, że mogązjadać ciało zmarłego. Inni, że są wredne albo leniwe. Jednak niewielu wie, że od kotów możemy się sporo nauczyć. Oczywiście, jeśli tylko byśmy chcieli je lepiej zrozumieć i dostrzec ich mądrość. A pomóc w tym może niniejsza książka, która pozwala dostrzec pozytywne kocie cechy i pokazuje, czego możemy się od nich nauczyć. I zapewniam, że w wielu punktach przyznamy autorce ( i kotu-narratorowi) rację. Książka Panie Kocie, jak żyć? Przewodnik po równowadze, odpoczynku i codziennych przyjemnościach jest napisana lekko i zabawnie, ale to nie oznacza, że porusza banalne tematy. Wręcz przeciwnie. Książka pozwala zrozumieć wiele błędów, jakie popełniamy, jeśli chodzi o nasz dobrostan. Dzięki niej możemy zmienić swoje życie na lepsze.

Główną tezą tej książki jest to, że powinniśmy żyć jak koty. Koty chcą tylko, by im było ciepło, wygodnie, bezpiecznie oraz tego, by ich brzuszki były pełne. Dużą wagę przywiązują do snu, unikają ludzi, których nie lubią, jak im źle, to idą gdzieś indziej. Nie rozpamiętują, nie chowają urazy, nie śpieszą się, czyli po prostu mają wywalone we wszystko. Na pewno łatwiej by nam było żyć bez emocji, ale nie sądzę, by było to dobre i w ogóle możliwe. Co by było, gdybyśmy nie mieli sumienia i tak, jak kot łapie muchę lub mysz, polowali na drugiego człowieka? Jak wyglądałyby związki bez uczuć? Czy w ogóle chcielibyśmy tylko spać, jeść i ganiać za piłeczką?

Ten poradnik ma lepsze i gorsze elementy. Z jednej strony rozumiem przekaz. Joanna Szczerbaty w humorystyczny sposób przekazuje nam, że powinniśmy trochę odpuścić, zainspirować się kotami, które są w gruncie rzeczy bardzo ciekawymi istotami, a ich obserwacja może nas wiele nauczyć, ale z drugiej strony życie nie jest takie proste. Mamy swoje charaktery i jeśli ktoś jest na przykład wrażliwy, to po przeczytaniu tego poradnika, nie przestanie nagle taki być. Przypominam również, że koty nie muszą pracować, sprzątać, tworzyć związków, a swoje dzieci wykopują po kilku miesiącach. Zatem chętnie bym spędziła dzień na jedzeniu i błogim lenistwie, mając w poważaniu wszystko i wszystkich (zwłaszcza tych, którzy zrobili mi przykrość), ale niestety nasze życie wygląda inaczej od życia kotów. My żyjemy, żeby im służyć, one żyją, by cieszyć nas swoim jestestwem :)

A teksty, że koty drapią meble i załatwiają się poza kuwetą, co nie jest złośliwością i w sumie niech sobie tak robią dalej, widocznie mają ku temu powody, do tego zrzucą doniczkę, bo stała im na drodze, to wina człowieka, który ją tam postawił, mnie normalnie wkurzyły. Jak sobie pani Joanna chce, to niech pozwala na takie rzeczy w swoim domu, moje koty zawsze są uczone tego, co wolno, a co nie.

Jako ludzie tacy już jesteśmy, jednych lubimy, innych nie. Nie musimy przed nikim spowiadać się ze swoich myśli, problem nie leży w tym, że w naszej głowie pojawi się zdanie: „ależ ona ma koszmarną fryzurę”, problem pojawia się, gdy chcemy o tym komuś powiedzieć, zwłaszcza owej kobiecie.

Może jestem dziwna, inna, ale jestem typem osoby, która wszystko analizuje, rozkłada na czynniki pierwsze, planuje, nie lubi życiowych niespodzianek oraz zmian i prawdą jest to, że łatwiej by mi było, gdybym mniej myślała, mniej zastanawiała się nad niektórymi kwestiami, byłabym bardziej spontaniczna, no i przede wszystkim mniej emocjonalna i wiem to, bez przeczytania jakiegokolwiek poradnika, ale nie mam czarodziejskiej różyczki, która by wyłączała myśli i za pomocą machnięcia zmieniła moje cechy charakteru. Zatem tak, wiem w teorii, że byłoby fajnie, gdybyśmy bardziej odpuszczali sobie, ale w praktyce nie jest to takie łatwe.

Podsumowując: „Panie kocie, jak żyć?” jest to krótka książka, którą czyta się szybko, ale nie zmieniła nic w moim życiu, nie zostanie w mojej pamięci na długo. Sięgnęłam po nią, przeczytałam, ale gdybym tego nie zrobiła, to niczego bym nie żałowała. Polecałabym ją raczej osobom, które lubią czytać poradniki, a nie robią to od wielkiego dzwona, jak ja.

Okładka książki utrzymana jest w kolorze czerwonym i koralowym, trochę jaśniejszym od czerwieni. Na samym środku jest fotel, na którym siedzi biały kot z zamkniętymi oczami. Sama szata graficzna zachęca do sięgnięcia i chociażby przeczytania opisu lektury. Jest satynowa w dotyku z lakierem UV w niektórym miejscach. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Znajdziecie na nich kilka polecajek od innych osób, fundacji. Podzielona na rozdziały, gdzie nieco innym fontem jest nasz narrator kot, a drugim autorka. Kocie wąsy i łapki umilają lekturę. Strony są białe, a marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane.

Dosyć dawno nie czytałam żadnego poradnika, a nawet miesiąc przerwy w moim przypadku to już długo. Tym razem padło na pozycję, która... Zaskoczyła mnie. Zaskoczyła mnie postrzeganiem życia przez kota! I ta część podobała mi się znacznie bardziej. Ogólnie czyta się szybko, bez problemów i przeszkód. Może nie jest to jakaś odkrywcza pozycja, która miałaby mnie porwać i dać do myślenia... Chociaż na pewno wielu z Was po lekturze lub jeszcze w trakcie będzie rozmyślało.

Jestem trudnym czytelnikiem, bardzo wymagającym. Mimo młodego wieku, sporo już przeszłam i wiele pozycji przeczytałam, więc trudno mnie zagiąć. Trudno do mnie trafić. Stąd właściwie domyślam się, że będziecie z tej książki bardziej zadowoleni niż ja. Lekko ponad dwieście stron podzielonych na punkt widzenia człowieka i kota w danych tematach. I jak wspomniałam, koci świat wydawał mi się lepszy, w sensie z lekkością czytałam i bardziej do mnie przemawiały kocie słowa. Jakkolwiek to brzmi.

Jest tu wiele spostrzeżeń, celnych zresztą, podpowiedzi jak żyć lepiej i spokojniej. Na co zwracać uwagę w swoim życiu. Jak postępujemy zazwyczaj i co... Niekoniecznie jest dobre i pożądane. Myślę, że wielu z nas może odnaleźć w opisanych sytuacjach siebie na pewnych etapach życia. Często warto zwolnić i docenić to, co już mamy - też to znajdziecie w tej pozycji.

Reasumując uważam, że jest to dobrze napisany poradnik, który może mnie nie zachwycił, ale wiem, że do wielu z Was może trafić. Mnie przekonał do zapoznania się z treścią kiciuś, mam nadzieję, że z Wami będzie podobnie. Mamy tutaj przesłanie, które jest bardzo ważne i każdy z nas powinien o nim pamiętać. Nie zawsze szybciej = dobrze, lepiej. Czasami wolniej, a dokładniej, nawet nie czasami, a prawie zawsze... Doceniajmy życie, zdrowie, znajomości, drobne gesty i krótkie chwile. Czas pędzi nieubłaganie, nie możemy się cofnąć, wrócić do pewnych wydarzeń. Róbmy tak, by w przyszłości być zadowolonym z przeszłości.