Pani Labiryntu

"Pani, Matka, nie bawiła się w żadne olimpijskie intrygi, nie uwodziła powabnych dziewcząt i pięknych chłopców, nie kłamała, nie zazdrościła, nie piła na ucztach nektaru i ambrozji. Nie miała na to czasu, bo świat dział się na okrągło."

"Pani Labiryntu" urzeka od samego początku. Historię Ariadny, jej rodziny, w tym rządów ojca, Minosa, poznajemy z perspektywy głównej bohaterki. Od młodości doszukiwała się prawdy w legendach o jej rodzinie i bogach, z którymi to podobno miała do czynienia. Lubiła być blisko natury, grzebać w ziemi wraz z bratem, ubóstwiać Wielką Boginię, Potnię.

"Minos nadal miał swój kult olimpijskich bogów i przedstawiał się jako syn Zeusa, wciąż rządził twardą ręką, surowo karał, ale i sprawiedliwie nagradzał."

Ariadna cicho sprzeciwiała się ojcu, co było niewybaczalne. Jednak posiadała pewną kartę przetargową, dzięki której miała zapewnione względne bezpieczeństwo. Niestety nie na zawsze, ponieważ im była starsza, tym większą walkę prowadziła z ojcem, a przez to jej poziom życia mógł się jeszcze pogorszyć.

Magda Knedler stworzyła wciągającą powieść, która jednocześnie przeraża i ekscytuje. Taka mieszanka jest zapowiedzią dobrej lektury i tak właśnie było. Czułam się, jakbym była bezpośrednim świadkiem wydarzeń, które miały miejsce na kartach "Pani Labiryntu".

Ariadna to twarda wojowniczka, która jest tłamszona przez niewolnictwo, będąc dzieckiem Minosa. Kibicowanie jej przychodzi naturalnie i wyczekuje się szczęśliwego zakończenia. Już samo to, że wyszła jako jedyna ze śmiercionośnego labiryntu mówi o jej potędze, która wywołuje strach nawet u samego króla. Powód, dla którego postanowiła wejść do "jaskini lwa" jest przerażająco przykry i wywołuje naprawdę wiele emocji.

Autorka stworzyła postacie, których można doszukiwać się u zwykłych ludzi. Apodyktyczny mąż i ojciec, żona i córki bez możliwości decydowania o swoim losie, synowie, którzy są kolejni w drodze na tron i przygotowania do objęcia funkcji króla. Magda Knedler wykorzystała mitologię co do joty, by powstała pełna napięcia powieść. Jestem urzeczona, jak swobodnie "Pani Labiryntu" potrafi zawładnąć sercem czytelnika. Historia Ariadny pozostaje na długo w głowie i z całego serca mogę Wam ją polecić.

Mity tworzą ludzie i wydarzenia, w których biorą udział. Z biegiem lat obrastają legendą jak bluszczem, ale prawda wciąż w nich jest, ale dostrzegają ją nieliczni. Fragment po fragmencie układają z niej obraz tego, co wydarzyło się w przeszłości i co wcale nie zostało zapomniane. Nie wygładzają ostrych krawędzi, nie ukrywają niewygodnych kawałków historii, nie odwracają głowy od niewygodnych faktów, stawiają im czoła i wyciągają wnioski, a potem rzucają wyzwanie przeznaczeniu …

Królewska krew niesie z sobą zobowiązania, lecz niektórzy rozumieją je inaczej niż to jest w zwyczaju. Ariadna, córka króla Minosa, odczuwa więcej i inaczej niż jej otoczenie. To, co dla wielu jest tabu ona pragnie poznać i nie zniechęca się jeśli nie od razu otrzymuje informację. Jednak czy to przystoi księżniczce? Potomkini okrutnego władcy, jaki nie waha się posyłać na śmierć ludzi i kontroluje potwora, powinna wiedzieć co grozi temu, kto ośmiela się głośno przeciwstawiać komuś jego pokroju. Jednak ona nie jest nikim, ale dziewczyną, kobietą, która zdobyła wiedzę, lecz czy nie zawaha się ją użyć? Tajemniczy labirynt pod pałacem jest miejsce bez powrotu, kto wejdzie do niego już nie powróci. Jednak Ariadna nie jest ofiarą i tym kim chce ją widzieć Minos. Tam gdzie zbyt wielu poddaje się, ona buntuje się, ale czy dzieło Dedala nie pokona jej? Zło ma ogromną siłę, tak wielu mu uległo, lecz księżniczka podąża drogą, jaką wybierają nieliczni czy i tym razem doprowadzi ją do celu? Jaka jest prawdziwa historia tej, która buntuje się przeciwko okrucieństwu, niesprawiedliwości i cierpieniu?

Kto nie zna mitu o labiryncie, Ariadnie, królu Minosie, Tezeuszu i Minotaurze? Nawet jeśli szczegóły zatarły się nam w pamięci główny motyw jest znany. A jakby tak spojrzeć z punktu widzenia innego niż to się utarło? Magdalena Knedler oddała głos kreteńskiej księżniczce, ale nie tej mitycznej, a realnemu człowiekowi, nie ukrytemu pod legendą, lecz gdy dopiero ona zaczyna się tworzyć. „Pani Labiryntu” nie jest prostym retellingiem, to książka o wiele bardziej złożona, czego oczywiście oczekuje się po samej pisarce, lecz w tym konkretnym przypadku zostają one spełnione naprawdę wirtuozersko. Ta historia sięga głęboko i jest prawdziwym trzęsieniem ziemi, nie tylko w przenośni, z mitycznych ruin na naszych oczach odbudowuje się niezwykła mozaika losów nie legendarnych postaci, ale ludzi z krwi i kości, ukształtowanych przez wydarzenia, w jakich brali udział. Bohaterowie nie są marionetkami w rękach bogów lub tych, którzy uważają się im równi, niejednokrotnie zaskoczą nas podczas lektury, nie pozwolą byśmy zamknęli ich ponownie w ramę mitu, gdzie znowu staną się jednowymiarowi, przewidywalni, przerysowani lub zbyt eteryczni, by zostali docenieni. To nowa opowieść o ty, co jedynie wydawało się nam znany. „Pani Labiryntu” to herstory, jej historią, historią Ariadny i wszystkich tych z kim połączy ją nie tyle nieobliczalny los ile wybory, jakich dokona. A co z Minosem, Tezeuszem i Minotaurem? Ich postacie wcale nie pozostały zapomniane, odgrywają swoje role, ale także wyszli poza klasyczną kanwę. W każdym z bohaterów dostrzegamy źródło fragmentu ich legendy, lecz nie z perspektywy do jakiej jesteśmy przyzwyczajeni. Magdalena Knedler mistrzowsko zinterpretowała antyczny przekaz, zwracając uwagę czytelnika na detale, które raz zauważone nie pozwolą na już spojrzeć w utarty sposób na to podanie.

„ Może życie nie jest tylko wieczną walką z innymi ludźmi. Może jest też wieczną walką z samym sobą, z mroczną stroną własnej natury ”.

Utkana na podwalinie mitu o Minotaurze „ Pani labiryntu ” to wielobarwny portret kobiety, Ariadny. Ale to nie tak, że autorka wiernie odtwarza jej historię. Przemyca gdzieś w tle tego mitu, swoją własną opowieść. Opowieść o niezwykle silnej i dobrej kobiecie, która ubóstwiała przyrodę. Czerpała siłę od roślin, które tworząc jedność z ziemią, koiły. Która nie chciała złotych diademów, choć była córką króla, Minosa.

Wolność.

Miłość.

Szacunek.

Spokój.

Kwiaty i drzewa. Ziemia.

Tego pragnęła. Choć wiedziała, że będzie musiała o to zawalczyć. O marzenie, które przysłania obraz Labiryntu, w którym uwieziony został jej brat. Ten mroczny element skrywa zagadkę ludzkiej natury. I choć wejść do niego jest łatwo, to wyjście z niego może stanowić trudność nie do pokonania.

„ To pomieszczenie nie ma granic - odparł Dedal. ”

Kupuję tę historię. Kupuję język i styl, jakim operuje autorka. Kupuję to w jaki sposób uwidacznia walkę o zadośćuczynienie zła, jakie wyrządzono, walkę o brata, który ze względu na swoją odmienność musi żyć w odosobnieniu. Walkę z hańbiącym postępowaniem władcy, a wreszcie walkę o samą siebie. O prawo do miłości i prawo do życia zgodnie ze swoją naturą. Oddaje przy tym prawo do głosu innym mitycznym bohaterom, dla których również znalazło się tutaj miejsce.

Pozostaje mi tylko polecić Wam tę opowieść.

Mit o labiryncie i Minotaurze zna prawdopodobnie większość z nas. Baśniowa opowieść o potworze uwięzionym w magicznej budowli stała się inspiracją dla "Pani Labiryntu".

Jest to historia, która pozbawiła mit baśniowości i zastąpiła ją brutalnością. Bohaterowie to postacie z krwi i kości, wydarzenia są realne, a całość, chociaż to reteling, czyta się tak jakbyśmy poznawali tą opowieść na nowo. O fabule nie będę się rozwodzić, ale już o stylu - tak. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale i tak jestem pod wrażeniem w jaki sposób poprowadziła tą historię. Piękny język, barwne opisy, charakterystyczni bohaterowie, rozmach tej powieści, to wszystko sprawia, że jest to powieść dla każdego, nie tylko dla fanów mitologii.

Książka podobała mi się. Czułam się wciągnięta w akcję od pierwszej strony i zachęcam każdego do poznania znanej historii w tym wydaniu.

To książka, która kusiła mnie od momentu zapowiedzi. Kusiła mnie okładką, kusiła tematyką i niemal skakałam z radości, gdy okazało się, że będę mogła ją dla Was zrecenzować❤️

PANI LABIRYNTU to swego rodzaju retelling mitu o Ariadnie i Minotaurze. Jeszcze w czasach szkolnych bardzo lubiłam mitologię i nie ukrywam, że jedną z moich ulubionych postaci "nieboskich" była właśnie Ariadna. Jest to jednak historia opowiedziana w kompletnie inny sposób - pełno w niej kobiecej siły, walki o szacunek i sprawiedliwość nie tylko dla siebie, lecz dla wszystkich kobiet i dla tych, którzy, nie wiedzieć czemu, zostali uznani za tych złych💔

Ariadna to niesamowicie silna bohaterka, która wiele w życiu wycierpiała i wie, że prawdopodobnie nigdy nie będzie żyła tak, jakby tego chciała. W jej świecie to mężczyzna ma prawo wyboru swojej ścieżki życiowej czy wybranki - kobieta jest tylko dodatkiem. Z czasem jednak, na skutek różnych wydarzeń zyskuje wewnętrzną moc, która odmienia jej życie i sprawia, że nie jest już uważana za małą, bezbronną dziewczynkę, którą można przestawiać po kątach jak nic nieznaczący pionek w grze💪🏼

PANI LABIRYNTU to moje absolutne tegoroczne 10/10. Kocham tę książkę całym swoim sercem i chciałabym, by było o niej niesamowicie głośno nie tylko na bookstagramie, ale i w polskich księgarniach. Biorąc pod uwagę obecną sytuację kobiet w Polsce i na świecie to niezwykle ważna powieść, która pozwoli nam odnaleźć wewnętrzną siłę do walki z tymi, którzy chcą nas osaczyć i podporządkować. Siła jest kobietą, nie zapominajcie o tym❤️

Recenzja powstała we współpracy z @wydawnictwootwarte ❤️

Nasączona esencją zauważalnej kobiecości, ukazująca swobodną wariację mitu, mającego swoje źródła w kulturze i wierzeniach starożytnych Greków, akcentująca intymne zaułki zlęknionych dusz. „Pani Labiryntu” to historia zbudowana na fragmencie mitologicznej opowieści o Tezeuszu i Ariadnie, której Magda Knedler nadała emocjonalnego sznytu, jednocześnie intencjonalnie modelując jej ponadczasowy kształt na nowo. Ta kompleksowa konstrukcja oddaje wyraźnie wybrzmiewający głos kobietom – matkom, córkom, żonom i siostrom – stawia na piedestale ich wyjaskrawione kreacje, uwypuklając drzemiący w nich nieokiełznany temperament, niezłomną moc sprawczą i inteligencje oraz podkreślając ich istotność na tle przebiegu zdarzeń, tym samym męskie postaci przyrównując do narzędzi w ich rękach. Monumentalność niewieściego przewodnictwa, wręcz feministyczny komponent, w „Pani Labiryntu” skompilowano z peanem na cześć natury, będącej zarzewiem potęgi, zwycięstwa i władzy – przybierająca oblicze pradawnej bogini przyroda, jeszcze intensywniej zaznacza prym, ewidentnie wyzbytej z niewłaściwie utartej słabości, płci. Autorka na kartach powieści tworzy własną symbolikę, nadaje prastarym strukturom odmienne znaczenia, o wiele głębsze i klarowniejsze, tym sposobem wyraziście portretuje bunt, stanowiący następstwo obnażonego iluzorycznego zła, które przybiera kontrastujące z pierwotną wersją maski. Uwidoczniono dojmujący smutek, idący świadomie za rękę z miłością, które chroniąc się przed deszczem przeznaczenia, kroczą pod parasolem, utkanym z wyrzeczeń i jawnie trudnych wyborów. Zerwano z zakorzenionym połączeniem starożytnej Krety okrytej całunem więzienia, dopuszczając do fabuły perspektywę wolności, okupioną dotkliwą ceną niegasnącej tęsknoty, ale realną do zasmakowania. To swoisty mariaż intrygujących elementów znanej odsłony mitologii ze śmiałym, wręcz nowatorskim przekazem, nie tylko o zawiłym podłożu pojmowania dobra i nikczemności, ale także o ważkości energii wypływającej z kobiecego serca oraz duszy fauny i flory. „Pani Labiryntu” stanowi kwintesencję skrajnie nakreślonych uczuć, poprzeplatanych frazeologicznymi nićmi Ariadny, oddanych z subtelną wrażliwością, czule dotykającą problematyki praw, szacunki i godności pomijanych. Relacjonując niedostrzegalne dotąd aspekty mitycznego labiryntu, odziera z boskich wierzeń, eksponując szaleńczo pierwiastek ludzki. Na kanwie opowiadanej już wielokrotnie historii, skrojono twór znacznie mroczniejszy, bardziej poruszający, ale niewątpliwie esencjonalnie naznaczony prawdą o uniwersalnym wydźwięku, którą wypełniono uchwytną autentycznością. Wyzuta z dynamizmu, i tak wchłania odbiorcę w czeluść słów, zdań i akapitów – czasami wystarczy delikatne nici, ale przędzone z niebywałym magnetyzmem, a Magda Knedler wytwarza je lepiej niż same Mojry. Książka-lustro. Dostrzega się w niej siebie, ale również otaczającą nas współcześnie rzeczywistość. Najlepszy retelling tego roku!