Pandora

Pandora była kobietą stworzoną przez greckich bogów, wyposażyli ją we magiczną puszkę i zesłali na ziemię. Dziewczyna ta była karą dla ludzkości za nieposłuszeństwo Prometeusza, który wykradł z Olimpu ogień i zbuntował się przeciwko bogom. Pandora była kobietą niezwykłą, którą bogowie obdarowali nie tylko urodą, ale również wszelkimi zdolnościami. I mimo że wraz ze swoim mężem otwarli puszkę pełną nieszczęść, to niektóre kobiety po dziś dzień lubią się z nią utożsamiać, a na dnie puszki było coś, co zawsze trzyma ludzi przy życiu – nadzieja.

Melanie nie zna niczego więcej poza swoją celą. Nie ma w niej nic przytulnego, nie ma nawet okna, przez które mogłaby spoglądać na świat. To surowe miejsce, zupełnie nieodpowiednie dla podrostka. Dziewczynka ma zaledwie 10 lat i jest przetrzymywana w zamknięciu przez grupę żołnierzy i naukowców, wraz z wieloma innymi dziećmi. Ich opiekunowie stwarzają im iluzję normalnego życia, ale to jedno wielkie kłamstwo. Tak naprawdę wszyscy boją się tych dzieci, a w szczególności Melanie. Boją się, że ich zje - dosłownie. Wszystko w związku z grzybem Ophiocordyceps unilateralis, który zdziesiątkował ludzkość. Mała Melanie uwielbia sobie wyobrażać, że jest jak Pandora. Że ma niezwykły dar. Że potrafi ocalić tych, których powinna przed zagrożeniem – włączając w to nią samą.

M.R. Carey to autor znany przede wszystkim z tworzenia różnych komiksów, takich jak „Sandman” czy „Hellblazer”. Ponieważ nie należę do fanów komiksów i chyba nigdy żadnego nawet nie przeczytałam, to nie miałam do tej pory okazji zapoznać się z twórczością Careya. Jednak „Pandora” wydała mi się na tyle interesująca, że postanowiłam to zmienić. Uważam, że dystopie wciąż są na czasie, a zagłada ludzkości zawsze będzie tematem, który na swój sposób będzie ludzi intrygował. Motyw ten został również poruszony w tej powieści i trzeba przyznać, że autorowi naprawdę dobrze wyszło przedstawienie go. Początkowo wydawało mi się, że na dobre utkniemy w zamkniętej przestrzeni, jaką jest miejsce przechowywania dzieci i uczenia ich, ale zaskakujący zwrot akcji sprawia, że pojawia się dużo większe pole do popisu.

„Pandora” jest przede wszystkim książką bardzo tajemniczą i na swój sposób niezwykłą. Mimo że stopniowo zostajemy wprowadzeni do świata po zagładzie, to do samego końca jesteśmy trzymani w napięciu i dopiero wtedy otrzymujemy odpowiedzi na nurtujące nas pytania – chociaż być może nie wszystkie – to już kwestia wnikliwości czytelnika. Na chwilę obecną autor nie ma planów tworzenia serii o Melanie, więc „Pandorę” można uznać za powieść jednotomową, bardzo dobrze napisaną i skonstruowaną. Oczywiście można zarzucić autorowi, że powiela pewne schematy, oczywiście jeżeli chodzi o sposób, w jaki ludzkość uległa zagładzie, ale bądźmy szczerzy – epidemia związana z pojawieniem się zmutowanego patogenu (w tym przypadku jest to grzyb zmieniający układ nerwowy) jest po prostu niezwykle realistyczna, co sprawia, że czytelnik jest w stanie lepiej utożsamić się z przedstawianą historią.

Melanie jest bardzo tajemniczą i intrygującą dziewczynką. Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co się dzieje wokół niej, chociaż nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania – podobnie jak czytelnik. Jak na swój wiek jest bardzo dojrzała i świadoma swojego otoczenia, a także problemu, z którym mierzy się ludzkość. Wie, że musi się kontrolować, bo inaczej stanie się potworem. A mimo wszystko wciąż jest tylko małym, uczuciowym dzieckiem, które potrzebuje wsparcia i miłości – podobnie jak każde z pozostałych dzieci. Niestety żołnierze i lekarze postrzegają ich w zupełnie inny sposób, dosyć rzeczowy, brutalny i okrutny. Jedyną osobą, która widzi w nich coś więcej niż potwory, jest ulubiona nauczycielka Melanie. To piękne przedstawienie różnych charakterów i podejścia do sprawy – lekarka widzi w tych dzieciach obiekt badań, zwłoki utrzymywane przy życiu przez grzyba, żołnierze nimi gardzą, a panna Justinneau jest ich jedyną nadzieją na to, aby nie zatracili swojego człowieczeństwa.

Twórczość Careya potrafi poruszyć wyobraźnię. Plastyczny i pełen zabiegów stylistycznych język pomaga w wizualizowaniu sobie jego wizji, która nie została w żaden sposób upiększona – autor przestawił ten świat taki, jakim jest – wraz z jego okrucieństwem i problematyką. Nie jest to kolejna, typowa opowieść o zombie. Ba! To słowo się tam nawet nie pojawia. To bardzo specyficzna dystopia, o ciekawym klimacie, z bardzo dobrze dopracowanym i przedstawionym pomysłem. Jeżeli lubicie ten gatunek, a chcielibyście na chwilę odpocząć od dystopii młodzieżowych, których na rynku pojawia się najwięcej, to zdecydowanie powinniście sięgnąć po „Pandorę” – to zupełnie inny poziom.

[Adres usunięty]

Temat zagłady, końca świata, często powraca nie tylko w filmach, ale i w literaturze. Nasze życie pędzi, pojawiają się w nim co raz większe problemy, nie trudno więc poddać się wizji zniszczenia planety. Po ten temat sięgnął również M.R. Carey w najnowszej powieści "Pandora".

Akcja książki rozpoczyna się w bazie położonej kilkadziesiąt kilometrów od Londynu. Jest to miejsce w którym prowadzone są badania związane z wielkim Załamaniem, które dotknęło ziemię. Ludzkość została zaatakowana przez grzyb Ophiocordyceps. Ten mikroorganizm atakując przejmuje władzę nad ludzkim umysłem, zmuszając ciało tylko do jednej czynności- zjedzenia innego człowieka. Ludzie zarażeni, nazywani są Głodnymi.

W bazie, naukowcy próbują jak najwięcej dowiedzieć się na temat tej zarazy. Badania prowadzone są w dosyć bezwzględny sposób. Przedmiotem doświadczeń są dzieci, będące nosicielami grzyba. Jedną z nich jest Melanie, bystra dziewczynka, bezgranicznie zakochana w swojej nauczycielce, pani Justineau. Dziecko jest gotowe zrobić dla niej wszystko. Życie w bazie toczy się w miarę jednostajnym rytmie, przynajmniej z perspektywy dzieci, ale wszystko zmienia się gdy placówka zostaje zaatakowana przez buntowników zwanych Złomiarzami. Wtedy pozostaje już tylko walka o przetrwanie. Melanie poznaje świat uwalniając z niego dobre i złe rzeczy niczym, Pandora ze swojej puszki.

Akcja powieści toczy się bardzo szybko.Łatwo się w nią wciągnąć. Są oczywiście momenty trzymające napięciu, gdyż nie wiadomo do końca czy bohaterom uda się przetrwać. Poza tym ciągle nie jest jasne, kto jest tym dobrym.

To co spodobało mi się najbardziej, to pomysł.Sama idea tego typu zarazy, ludzie atakujący siebie nawzajem, już wzbudziła sporo refleksji.Oczywiście nie sposób nie odnieść tego do naszej rzeczywistości.

Czy już nie jest tak, że choć bez fizycznego kontaktu, i tak po trochu "zjadamy siebie nawzajem"? Tyle nienawiści i wrogości, która nas otacza sprawia, że czasami mam wrażenie, że zagłada już się zaczęła. Wojny, walka o władzę, zamachy, uchodźcy... Ludzie sami atakują siebie, niszcząc wszystko wkoło. Nie musi mieć miejsce kanibalizm, by świat i człowieczeństwo po trochu zanikało.

W książce można również odnaleźć pytanie, gdzie jest granica ingerencji człowieka w naprawianiu naszej rzeczywistości? Czy na prawdę każdy krok, nawet najbardziej brutalny, można usprawiedliwiać ratowaniem całej populacji? Czy to też nie pozbawia nas człowieczeństwa? Kim jesteśmy żeby ocenić, że jedno życie jest mniej ważne, niż życie tysiąca...

Te i inne wątpliwości rodzą się podczas lektury "Pandory". Osobiście pierwszy raz miałam kontakt z gatunkiem urban fantasy. Przyznam szczerze, że pomimo lekkiego języka i wartkiej akcji, trochę ociągałam się w czytaniu. Nie jestem do końca pewna czy wynikało to z tego, że ten rodzaj literatury jednak nie jest moim ulubionym, czy może sama książka nie jest aż tak rewelacyjna. Wiele fragmentów, które miały być emocjonujące i trzymać w napięciu mnie trochę męczyło. Kiedy już czytałam, to nie sprawiało mi to trudności. Ale niestety, po odłożeniu książki ciężko było mi do niej wrócić.

Mimo moich końcowych rozterek uważam, że warto przeczytać "Pandorę". Oprócz refleksji nad tym dokąd zmierza ten świat, jest to ciekawie opisana historia, która przecież zawsze może się wydarzyć.Zwolennicy tego typu opowieści, nie powinni czuć się zawiedzeni. Obiektywnie uważam jest to dobra książka na weekend, bez wygórowanych oczekiwań.

Więcej recenzji na [Adres usunięty] Zapraszam

[Adres usunięty]

Rozkładamy książkę na łopatki, czyli jej plusy i minusy.

✔ Książka jest ładnie wydana. Czcionka ma dobrą wielkość, przez co szybko się czytało. Rozdziały mają różną długość, a okładka przyciąga uwagę przez swój kolor i prostotę.

✔ Nasza główna bohaterka - Melanii - nie jest zwykłą dziewczynką. Jak na swój wiek jest bardzo mądra, umie sobie radzić w trudnych sytuacjach, a dzięki swojej wyobraźni odcina się od tego co się z nią dzieje. Większość perspektyw jest prowadzona z jej punkty widzenia. Z czym spotykam się pierwszy raz w tego typu literaturze. Gdzie zombie opowiada nas swoją historię?

✔ Między nią a jej nauczycielką powstała magiczna więź, do której powstania nigdy nie powinno dojść. Melanii jest "głodną", czyli pożywia się ludźmi, a jej opiekunka podczas jednej z lekcji odpina jej obrożę, która ma chronić panią Justineau przed ugryzieniem. Jak dalej potoczy się ta sytuacja dowiecie się czytając książkę.

✔ Świat wymyślony jest bardzo dobrze. Wszystko zaczyna się około dwieście lat po Załamaniu, w którym ludzie zostali zaatakowani przez pewną odmianę grzyba, która powoli przejmuję kontrole nad ludzkim życiem, zamieniając ich w tak zwanych zombie. Taka osoba nie ma już osobowości, targa nią tylko ogromny zwierzęcy głód. Pewien ośrodek zaczyna badania na dzieciach "głodnych". Dlaczego nimi nie targa, aż taki głód jak ich rodzicami, dlaczego one potrafią myśleć?

✔ W tym wszystkim cały czas dowiadujemy się czegoś nowego, nie mamy ani chwili by nawet odetchnąć, a świetne opisy pomagają nam wszystko sobie wyobrazić.

✔ W tej historii dzieje się dużo. Autor mógł stworzyć z tego nawet trzy tomy, a zrobił z tego jednotomową opowieść. Dzięki temu nie musimy się martwić podczas czytania, że coś zostanie nie wyjaśnione, albo zostaniemy z niedosytem. Fabuła gna tak szybko, że nawet nie zauważyłam kiedy skończyłam czytać książkę. Jak już wkręcicie się w ten świat, to pochłonie was do reszty.

✔ Wątek podróży. Uwielbiam je, a tutaj jest ON bardzo szczegółowy opisany, przez co nie ruszając się z domu mogłam zwiedzić wiele ciekawych miejsc.

✔ Mogłoby się wydawać, że książka prowadzona z perspektywy dziesięciolatki to raczej literatura młodzieżowa, ale nic bardziej mulnego. Autor przedstawiła nam doskonały thriller apokaliptyczny z elementami psychologicznymi. To nie jest książka dla dzieci! Nie polecam też czytać jej w nocy, bo można mieć problemy z zaśnięciem.

✔ Coraz częściej spotykamy się z oklepanymi historiami o zombie, a tutaj zaskakuje nas świeżość, pomysłowość i całkiem inne podejście do tematu. A na koniec dostajemy dość nietypowym rozwiązaniem sprawy, co bardzo mi się podobało. Trudno spotkać się z aż taką pomysłowością.

✔ Przez całą historię brniemy za ludźmi, którzy starają się za pomocą nauki znaleźć na to lek, ale to jak autor zakończył ten wątek było tak nie do pomyślenia, że myślałam o tym przez tygodnie. Nigdy bym czegoś takiego nie przewidziała.

✔ Książka wręcz pozorom wiele mnie nauczyła. Trzeba stać za swoim, nie poddawać się i cokolwiek by się nie działo nie traćmy nadziei na lepsze jutro.

Podsumowując polecam tę książkę osobą, które tak jak ja uwielbiają takie klimaty oraz tym, którzy za taką literaturą nie przepadają. Obie strony na pewno będą bardzo zaskoczone, bo autor nie idzie tutaj na łatwiznę. Stworzył coś świeżego, innego i co daje sporo do myślenia. Dzięki tej książce jeszcze bardziej pokochałam postapokaliptyczną literaturę! A wam życzę podczas czytania tej książki tyle samo miłych chwil, ile ja ich miałam. Nie był to stracony czas!

Ta książka stała się dla mnie kompletnym zaskoczeniem! I to głownie przeze mnie! Dlaczego? Już tłumaczę. Mając przed sobą opis tej książki przeczytałam tylko 2 pierwsze zdania. Już po nich uznałam że jej treść jest jak najbardziej interesująca i wpadająca w moje gusta literackie. I jakże bardzo się zdziwiłam czytając treść. Spodziewałam się że będzie to książka całkowicie realna, o dziewczynce, może chrej może winnej za jakieś przewinienia, może znajdującej się w kraju o jakimś przedziwnym ustroju. Ci, którzy przeczytali cały opis, pewnie łapią się teraz za głowy i zastanawiają jak można postąpić tak jak ja. Okazuje się że można. Jednak moje wielkie zaskoczenie było jak najbardziej pozytywne.

Historia Melanie od samego początku jest bardzo tajemnicza. Dlaczego musi się uczyć? Po co jest przetrzymywana? Odpowiedzi na te pytania pojawiają się w trakcie. Ale na starcie samego czytania najbardziej pociąga własnie ta tajemniczość. Byłam bardzo zaintrygowana rozwiązywaniem zagadek i poznawaniem rzeczywistości razem z Melanie. Co więcej autor bardzo dobrze budował napięcie i sprawiał, że kolejne wydarzenia całkowicie mnie zaskakiwały. Każdy następny rozdział wiązał się z nowymi doświadczeniami i często szokiem.

Podobało mi się też to, że później historia pokazywana była z perspektywy różnych osób. Nie tylko Melanie, ale również jej nauczycielki, żołnierzy czy naukowców. I mimo że początkowo ich imiona były lekko dla mnie problematyczne, ale szybko je opanowałam.

Muszę też przyznać, że momentami akcja mimo tego że była ogromnie dynamiczna, zwyczajnie mnie nudziła. Może to przez mnogość opisów, lub moje zmęczenie, tego nie wiem. Faktem jest jednak to, że już samo zakończenie dosłownie mnie hipnotyzowało. W momencie, gdy zostało mi niewiele stron do końca wprost nie mogłam uwierzyć jak można na stosunkowo tak niewielkiej powierzchni można zmieścić zakończenie tak wielu wątków. I muszę przyznać, iż owy finał historii był wprost nieziemski. Całkowicie nie spodziewałam się takiego zakończenia sprawy. Przez cały czas kiedy poznawałam tę historię domyślałam się jakiegoś zakończenia, jednak to co się stało, całkowicie przeszło moje oczekiwania.

Warto tu też wspomnieć o opisach. Momentami, faktycznie były lekko nudnawe, ale w większości zawierały w sobie sporą dawkę dramatyzmu bądź drastycznych szczegółów. Zwłaszcza w drugiej części pojawiały się bardzo krwawe i szczegółowe jeśli chodzi o np. opis ludzkiego ciała czy jego wnętrza. A dla mnie jako (mam nadzieję) przyszłego biologa takie elementy nie są niczym rażącym, a wręcz przeciwnie, wprost uwielbiam coś takiego!

Melanie jako bohaterka jest łagodnie mówiąc dziwna. Wiadomo że jej zachowanie wynika ze środowiska w jakim przebywa od kilku lat, ale ślepe posłuszeństwo osobom trzymającym przed nami naładowaną broń i uważanie tego za coś na porządku dziennym jest dla mnie co najmniej idiotyczne. W dalszej części pokazuje jednak iż potrafi zachować się rozsądnie i wyciągać wnioski z sytuacji. Pozostali bohaterowie są dość charakterystyczni i dobrze wykreowani.

Książka niewątpliwie mi się podobała. Nie dość że wielokrotnie mnie zaskakiwała, to historia w niej przedstawiona jest naprawdę ciekawa. Może lekko biologiczna i drastyczna, ale przedstawia bardzo realnie możliwą przyszłość. Książka z pewnością spodoba się fanom serii GONE czy Jutro.

Niesamowicie urzekła mnie Pandora, a wszystko za sprawą tego, że Autor ma niesamowity styl. Nie wiem co zadziałało na mnie najbardziej, ale chyba tajemnica. Uwielbiam takie książki, które od pierwszych stron nie wrzucają nam do głowy wszystkich możliwych informacji, tylko stopniowo dowiadujemy się z czym tak naprawdę przyszło się nam zmierzyć.

Nie chcę za bardzo wam zdradzać tajemnic, które się tu kryją, ale w Pandorze znajdziecie na pewno:

Dużo emocji.

Akcję na wysokim poziomie.

Niepospolitego spojrzenia na znane już tematy.

Jeszcze więcej emocji.