Pan Bóg? Uwielbiam! 44 dobre wiadomości

Jakimowicz mnie zaskoczył, kojarzył mi się z książkami jak "Dno", Drugie dno. Ciężkawe, trudne.

A tu książka o uwielbieniu? Sięgnąłem i przekonałem się, że warto było zobaczyć taką odsłonę. Bo dużo można tu wyciągnąć dla siebie. O Bogu, o wierze mającej odwagę pytać i zmieniać swoje myślenie. Mówić niewygodne prawdy a zastany stan rzeczy rozbijać.

Uwielbienie to uzdrowienie

W swojej książce Marcin Jakimowicz udowadnia, że uwielbienie ma sens, że nie jest to tylko zewnętrznie zauważalna postawa z wzniesionymi rękoma i wzrokiem utkwionym w „sufit”. Uwielbienie to konkretne, wewnętrzne przekonanie, które rodzi realne owoce.

W 44 dobrych wiadomościach dziennikarz opisuje m.in. historie, które niejednokrotnie nie miały prawa się zdarzyć. Nie miały prawa uwzględniając wszystko to, co wokół nasz logiczne, namacalne, ludzkie – a nie boskie.

Jakimowicz nie tylko opisuje innych, ale nie boi się mówić również o sobie, o swojej rodzinie, wspólnocie, czy pracy. Wprost mówi o okresach wielkiej „ciemni” i pustki, ale i o czasie pełnym łaski. W poszczególnych kontekstach przytacza również wypowiedzi księży, osób duchownych, których spotkał na swojej drodze – czy to w pracy dziennikarza, czy to w czasie odbytych rekolekcji, lub zwyczajnego bycia we wspólnocie, o której też wiele pisze.

Jednym z częstych tematów jest Boża miłość „-To zasługiwanie na Bożą miłość to rzeczywiście niezwykle powszechny problem, […] – Z czego to wynika? Z tego, że nie mamy w relacjach międzyludzkich doświadczenia bezinteresownej miłości.” – mówił w rozmowie z Jakimowiczem franciszkanin, ojciec Wit.

Książce nie brakuje humoru, jak i charakterystycznego dla dziennikarza zadziornego stylu. Poruszane w niej jest wiele tematów takich jak choroba, nieprzebaczenie, łaska, charakterystyczne dla Polaków narzekanie, oraz wiele innych.

Co do ostatniego wątku autor ma ciekawą tezę, co do tej narodowej „przypadłości” i pisze – „Skąd się to w nas bierze? Może, jako naród z natury bardzo religijny dosłownie potraktowaliśmy słowa ewangelisty Mateusza: „Będą narzekać wszystkie narody ziemi” (Mt 24,30)?”.

Lub jak z przymrużeniem oka traktuje opinie innych o wspólnotach charyzmatycznych – „Jak w dowcipie: w czasie rekolekcji dla charyzmatyków animator pyta: „Kto z państwa chce herbatę, ręka w dół.””.

Nie wszystko, co zostało napisane można przyjąć z huraoptymizmem, podczas lektury rodzą się pytania, na które niekoniecznie uzyska się odpowiedź po jej skończeniu. Jednak nawet czytając z pewnym dystansem można zyskać coś dla siebie.

Magdalena Kielnar

W końcu ktoś napisał o Bogu na wesoło! A ja wesoła osóbka miałam wielką frajdę z czytania 44 dobrych wiadomości. Poprpawia humor i nie pozwala się oderwać.