Pamiętniki

Są takie książki po które sięga się z wielką przyjemnością i są również lektury, które czyta się z zapartym tchem. "Pamiętniki" od samego początku był dla mnie oczywistym wyborem, ale nie spodziewałam się, że ostatecznie odbiorę powyższą historię aż tak pozytywnie.

Uśmiecham się na myśl o historii, którą przeczytałam, bo był to zaskakujący, bogaty w detale i bardzo emocjonalny obraz człowieka skorego do wszelkich emocji. Kto by pomyślał, że mężczyzna może być aż tak kochliwy? I gdzie we współczesnym świecie szukać kogoś tak otwartego na uczucia, chętnego do nawiązywania nowych znajomości, może zbyt lekkomyślnego, ale za to zdrowo szalonego? Obraz bohatera przedstawiony w tej powieści wymyka się z wszelkich ram i jest tak niesłychanie dobrze przedstawiony, że umysł czytelnika z ogromną przyjemnością rozkłada jego działania i myśli na części pierwsze, aby nie tylko dobrze go zrozumieć, ale i jeszcze lepiej poznać.

Casanova pisał o kobietach, o ich zdobywaniu, uwodzeniu a także o tym z jaką lekkością i swobodą pojawiały się u jego boku. Wydawał się mało odporny na kobiecy urok, ale i jednocześnie jakby nie do końca świadomy własnej charyzmy w swoim pamiętniku szczerze opowiadając o uroku płci pięknej, potrzebie pożądania, miłości czy samym sensie bycia uwodzonym.

Ależ to była smaczna lektura! Zmysłowa, otwarta na czytelnika, bardzo, bardzo świadoma oraz dojrzała. Książka liczy sobie niewiele stron, ale to wystarczy, by zachwycić czytelnika paletą występujących w niej osobowości, emocji oraz doświadczeń. Casanova podbijał Europę w XVIII wieku, ale jego sława nie cichnie do dziś, bo pokazuje jak ważną rolę w naszym życiu odgrywa poczucie bycia chcianym i kochanym, gdy ma się u boku odpowiednią osobę. Choćby przez chwilę.

Oto książka, obok której nie możecie przejść obojętnie. Wyjątkowa w każdym calu, szczera i charyzmatyczna dokładnie tak jak jej autor. Żałuję, że "Pamiętniki" dopiero dziś wpadła w moje ręce, ale jednocześnie wiem, że jej lekturę jeszcze wielokrotnie sobie odświeżę. To opowieść o miłości ze strony mężczyzny, o wszelkich szczegółach niewiadomych do tej pory, o sile zaistnienia w czymś życiu. Lektura obowiązkowa dla wszystkich poszukujących książek nietypowych, przewrotnych, wciągających i dających do myślenia.

O Casanovie słyszał niemalże każdy. Nazwisko to kojarzy się zwykle jednoznacznie z szalonym uwodzicielem, który rozkochiwał w sobie tabuny kobiet (choć nie tylko), po czym je porzucał. I choć pewnie marzył o sławie, i o tym, by o nim mówiono, to z pewnością chodziło mu bardziej o literackie zdolności i opowiadanie o miejscach, które udało mu się zwiedzić, niźli o tajemnicach alkowy, które raz po raz były wywlekane na światło dzienne.

Pamiętniki to jego spowiedź. Ale jest to spowiedź bez poczucia winy. Opowieść o człowieku, który kochał życie, jedzenie, rozrywkę, podróże, a nade wszystko cielesne uciechy, choć może bardziej moment zdobywania, a potem porzucania ofiary.

Z opisów wyłania się obraz nie tylko osiemnastowiecznego bawidamka, ale też niezwykle inteligentnego mężczyzny, który doskonale znał zasady ludzkiej psychiki i potrafił to wykorzystać do swoich celów; mniej lub bardziej frywolnych.

Casanova maluje tu słowem, przedstawia życie w XVIII wieku w sposób niezwykle lotny i plastyczny. Każda cegła w murze, czy kilim na ścianie jest równie ważny, co postaci przewijające się w jego wspomnieniach. I nie zapomina przy tym o ironizowaniu lub nawet wyśmiewaniu się z ówczesnych zachowań, hierarchii wówczas istniejącej oraz podziale klasowym.

To wyjątkowa opowieść o kolorowym ptaku swojej epoki. Człowieku, który ją wyprzedził, a potem stał się postacią ponadczasową. Genialna, arcyciekawa rzecz!

„Nic nie odbierze mi tego, że dobrze się zabawiłem”.

Giacomo Casanova

Pruderia to słowo, które w czasach Casanovy miało jeszcze jakieś znaczenie, choć w kręgach wyższych klas społecznych, było ono traktowane z przymrużeniem oka. Giacomo wprowadził do współczesnego języka określenie na mężczyznę, który uwodzi kobiety, ma z nimi romans, a później porzuca, jego nazwisko kojarzy się raczej dość niechlubnie.

Jak to możliwe, że podróżnik i literat stał się ikoną uwodziciela? Być może spowodował to jego urok osobisty, a być może bardzo dobra znajomość psychologii, do końca tego nie wiadomo, jednak nie przeszkadza to nie tylko w snuciu domysłów, ale także braniu przykładu, z popularnego Europejczyka. Giacomo Casanova barwnie opisywał życie w osiemnastowiecznych stolicach europejskich, a jego pamiętniki zyskały popularność na całym świecie.

Urodził się w Wenecji, jego pierwotnym planem było, zostanie księdzem, ale duża skłonność do picia, oraz miłosnych przygód i awantur pokrzyżowała mu zamiary. Był zaufanym Ludwika XV, pisał eseje i traktaty, tłumaczył dzieła literackie, zarabiał grą na skrzypcach i szpiegowaniem, był tajnym agentem inkwizycji. Poznawał królów i filozofów. Romansował z tabunami kobiet. Ciekawe jest to, że Casanovę podejrzewano również o skłonności homoseksualne, choć większość historyków, uważa, że bardziej prawdopodobne, jest to, iż był po prostu biseksualny. Nie wiadomo do końca czy te informacje to plotka, więc pozostawiają duże pole dla wyobraźni.

Nasz bohater mimo wielkiej sławy, ostatnie lata spędził w dzisiejszych Czechach, zamieszkując okazałą rezydencję. Niestety braki w uzębieniu i szacunku ze strony otoczenia zamieniały jego każdy dzień w piekło, nawet służba miała z niego używanie.

Kochanek wszech czasów, awanturnik, szpieg i pisarz ciamkał teraz kukurydzianą papkę, szarpał się ze służbą, a gości zabawiał opowieściami o dawnych przygodach.

Pamiętniki Giacomo Casanovy to opowieści wszech czasów o życiu rozpustnym, wolnym od trosk, oraz pozbawionym skrupułów. Mężczyzna, który objechał niemal całą Europę, uwiódł setki kobiet, poznał największe sławy tamtych czasów jak np. Wolter, Fryderyk Wielki, czy Caryca Katarzyna. Pamiętniki to zbiór historii z życia, tego trzeba przyznać ciekawego człowieka.

Książka niezwykle mi się podobała. Nie chodzi tutaj o same perypetie miłosne bohatera, ale niezwykle ciekawie przedstawioną historię osiemnastego wieku. Casanova nie skupia się tylko na kobietach, ale jest świetnym obserwatorem otoczenia, co sprawia, że czytelnik sam przenika do opisanych wydarzeń i chce więcej. Jego dzieło napisane z wielkim poczuciem humoru, ale też ironią, oraz dystansem do siebie i otoczenia zachwyca i bawi. Pozycja ta to także nauka dla nas. Postacie, które wydaje się, że znamy z książek historii, w Pamiętnikach Casanovy posiadają dwie twarze nieznane dla odbiorcy, który zatrzymał się na podręcznikach. Publikacja bardzo dobra, odkłamuje także sam wizerunek mężczyzny, okazuje się bowiem, że nie był to przygłupi bawidamek, ale raczej inteligentny świetnie manipulujący ludźmi człowiek z ogromną wiedzą psychologiczną.

W Pamiętnikach wydanych przez Wydawnictwo Zysk i S-ka możemy podziwiać na wklejkach książki prace Salvadora Dali. Barwna galeria postaci, brzęki szabel, huk pistoletów, napady bandytów, oraz stuk sztonów na karcianych stolikach sprawiają, że tę pozycję trzeba przeczytać

Casanova - chyba nie ma osoby, która by go nie znała. Swoją sławę zyskał dzięki ogromnej sympatii do kobiet, z którym łączyły go przelotne romanse. Bywał na dworach i świetnie się na nich bawił. Uznawany był za uwodziciela, ale i postać niezwykle nietuzinkową i wyjątkową.

W swoich pamiętnikach pisze o licznych romansach i kochankach, jednak nie ma tutaj pikantnych szczegółów. Zatem jeżeli tego oczekiwaliście to zdecydowanie będziecie zawiedzeni. Możemy za to poznać Casanovę z zupełnie innej strony - jako wykształconego mężczyznę, wszechstronnie uzdolnionego, z ogromnym wyczuciem i pozbawionego cynizmu. On kochał miłość, kochał kobiety i nie chciał ich wykorzystywać. Każdej oddawał się bez opamiętania i dawał z siebie jak najwięcej pomimo, że często sprowadzało to na niego kłopoty.

Jednak najlepszy elementem „Pamiętników” jest błyskotliwe opisywanie rzeczywistości przez Casanovę. To dzięki niemu możemy lepiej poznać minioną epokę, społeczeństwo i obyczaje wtedy panujące. Pomimo, że z pozoru możemy odebrać wiele rzeczy jako dowcipne to kryje się za nimi krytyka, a wręcz kpina. Odnoszę wrażenie, że Casanova uważał się momentami za kogoś znacznie lepszego od innych i był narcystyczny. Jednak cieszę się, że tak dobrze przedstawił nam swoją perspektywę z czasów, w których żył.

Na koniec muszę pochwalić tłumaczenie, które jest cudowne. Tłumacz zadbał o to, aby utrzymać klimat XVIII wieku i w odpowiedni sposób dobierać słownictwo. Pozwoliło mi to momentami przenieść się w czasie i poczuć jakbym była na tych wszystkich dworach.

No i jeszcze cream de la creme czyli okładka! Po prostu się w niej zakochałam!

„Pamiętniki” to książka, która zyska zapewne wielu fanów. Zresztą potwierdza to fakt, że dzieło to przetrwało już tyle lat i ma tyle wydań na swoim koncie. Casanova pisze lekko, z humorem i zwięźle. Nie owija w bawełnę tylko zgrabnie ubiera rzeczywistość w słowa, aby nie znużyć swojego czytelnika. Pisze o miłości, romansach, kochankach, ale i spotkaniach z bandytami. Zachęcam Was do zagłębienia się w świat Casanovy i poznanie innego oblicza najpopularniejszego uwodziciela minionej epoki.