Pamiętaj, że byłam. Zapomnij, że istniałem. Tom 2

Ta część jest równie emocjonująca jak "Zapomnij, że istniałem", jednak znacząco się od niej różni. Jest w niej więcej mafijnych akcentów, ale też zupełnie rożne emocje i charakter fabuły. Jednak jest ona tak samo wciągająca i dająca satysfakcję z czytania. Dzięki narracji trzecioosobowej mamy możliwość szerszego spojrzenia na dziejące się sytuacje, które w pewnym momencie zazębiają się z epizodem związanym z Rafałem Snarskim i poznajemy dalszy ciąg wydarzeń z jego udziałem. Jego postać sprawia wrażenie jeszcze bardziej dramatycznej, gdyż znamy prawdę o wypadku jego żony i synka.

Po przeczytaniu kolejnej książki pani Beaty Majewskiej stwierdzam, że jest ona mistrzynią w wymyślaniu perypetii, w jakie wpędza swoich bohaterów. Czytając stworzone przez nią historie nigdy nie można być pewnym, co się za chwilę wydarzy. Zarówno pierwsza jak i druga część to emocjonalny majstersztyk, O zaletach pisarskich wspominałam już we wcześniejszych moich recenzjach i mogę jedynie potwierdzić ich jakość, która jest na wysokim poziomie. Wszystko w tej historii jest dobrze przemyślane, zaplanowane i poprowadzone. Z ogromną siłą można poczuć mocne osobowości stworzonych postaci, jak i uczucia, które wyłaniają się w trakcie lektury.

Opinia pochodzi z mojego bloga Oaza Recenzji

"Żaden przedmiot, nawet najcenniejszy, jeszcze nigdy nie zastąpił kogoś, kto żył, miał gorące serce i czystą duszę."

@augustadocher_beatamajewska

Weronika wiodła spokojne życie do czasu, aż przeszłość męża zniszczy wszystko bezpowrotnie. Została porwana, doświadczyła najgorszej traumy na skutek, której dostała amnezji. Wywieziona, przetrzymywana, bez duszy i dawnego życia. Rozdarta, pusta, obdarta z godności, prawa do wyboru i własnego zdania. Czuła, że nie tak powinno wyglądać jej życie, tęskniła lecz nie wiedziała za czym i za kim. Mafia rozdaje karty i wydaje rozkazy, wszystko dookoła było iluzją, kłamstwem, ludzie są tylko pionkami wykonującymi ruchy. W całym konflikcie między wrogami ona niewinna oberwała najbardziej. Teraz musi zbudować życie na nowo, lecz do tego potrzebny jakiś fundament.

Nie tak miało wyglądać życie Weroniki. Została porwana, straciła pamięć, jest kartą przetargową, która miała zostać użyta we właściwym momencie. Smutne jak wszystkim można manipulować, o ile ma się władzę, wielkie pieniądze i masę ludzi w kieszeni. Można kogoś uśmiercić w jednej chwili, a w kolejnej ta osoba, żyje w innym świecie, z inną tożsamością i prowadzi zupełnie inne życie. Tak było i z nią, trafiła do ośrodka wypoczynkowego, prowadzonego przez mafię. Tam mieszkała, wegetowała, zaprzyjaźniając się z córką głównego bossa oraz jego wnukiem. Świat, w którym się znalazła był niebezpieczny, przepełniony kłamstwami, sekretami. Amnezja była prezentem od życia, który pozwolił jej nie pamiętać o najgorszych dramatach, przetrwać i nauczyć wyzbywać emocji. Rudowlosa przyciągnęła do siebie Nikitę i choć początkowo obawiała się go, bo był draniem bez serca, rozwijała się między nimi więź początkująca bardzo silne uczucie. Nie mieli przyszłości, przewidziano dla nich zupełnie inne zakończenie, jednak od losu dostaną niespodziankę. Weronika pozna przeszłość, uświadamiając, że nie była ona warta jej uwagi, poza synkiem, którego straciła. Bolesna, gorzka i traumatyczna historia miłości zbudowanej na egoistycznych pobudkach, złych podejściach. Wzruszająca, emocjonalna i zaskakująca opowieść, chwytająca za serce.

Kolejna cudowna historia, z serii Zapomnij, że istniałem, w której się po prostu zakochałam. Autorka jeszcze bardziej zaskoczyła mnie swoim talentem, niż w poprzedniej części. Niesamowicie wciągnęła mnie historia Weroniki: żony bohatera, którego poznaliśmy w pierwszej części.

Pamiętaj, że byłam.

Tak Niki, pamiętaj.

On miał ją zapamiętać. I zrobił to, jednak nie tylko zapamiętał Weronikę, ale i wiele innych spraw, z którymi byli związani. Bo ona niestety nie pamiętała nic, prócz życia, jakie dał jej ojciec Nikity.

Weronika Snarska, która przybrała nową tożsamość niejakiej Aleksandry Kowalik, kilka lat wcześniej została wciągnięta w gangsterskie porachunki. Na skutek wydarzeń kobieta traci pamięć, a jej życie zaczyna się na nowo.

Żyła w zamknięciu, do czasu, aż jej oprawca stwierdził, że nie będzie mu już potrzebna. Kobieta wraca do Polski, gdzie udaje jej się dowiedzieć, kim była. Jednak jej pamięć nadal nie wraca. I to, co najważniejsze, co stało się pewnego dnia, który właśnie zmienił jej życie, nadal zostaje zagadką.

Weronika niczego nieświadoma pokochała tego, który odebrał jej mały skarb. Tego, który dał jej nowy. Tego, który stał się dla niej lepszym człowiekiem. Jednakże był też tchórzem. Bojąc się straty, nie miał odwagi przyznać się do tego, jaką przysięgę jej złożył i do tego, że to właśnie ON stoi za tym całym złem, jakie wydarzyło się w jej życiu.

Historia pełna miłości, bólu, a przede wszystkim tajemnic. Autorka wszystko opisuje w taki sposób, że z łatwością można to sobie wyobrazić. Jestem pod ogromnym wrażeniem, a zakończenie – tak, jak w poprzedniej części – mnie zaciekawiło. Polecam tę książkę każdej czytelniczce, która lubi: dawkę porządnych emocji, oraz miłosne historie wplątane w świat przestępczy.

"Dlatego uwierz, to się zmieni. Sprawie, że zakochasz się we mnie. Nie będziesz mogła żyć, kiedy cię zostawię"

"Już nie jest dla mnie nikim ważnym, podobnie będzie z Nikitą. Kiedyś zapomnę - Kiedyś zapomnisz (...), ale na twoim serce i tak zostanie rysa".

Och! Po przeczytaniu pierwszej części, jak najszybciej chciałam dorwać kontynuację, a wszystko za sprawą zakończenia, które wbiło mnie w fotel! Dorywając kolejną część, przerwałam czytanie innych lektur, aby poznać dalsze losy bohaterów. Czy ta część wywołała u mnie takie emocje, jak poprzednia?

Weronika, wraz ze swoim synkiem zginęła w wypadku. To oficjalna wersja. Nieoficjalnie Kacperek faktycznie ginie w wybuchu, a ona pod wpływem silnych emocji i leków traci pamięć.

Od tej chwili otrzymuje nową tożsamość. Nazywa się Aleksandra Kowalik Zostaje wywieziona na "turnus rehabilitacyjny". Jej opiekunem zostaje Nikita. Syn rosyjskiego mafioza, który w przyszłości ma zająć jego miejsce.

Czy kobieta odkryje, kim była w przeszłości? Czy między nią, a Nikitą pojawi się uczucie? Co kobieta ukryje przed Nikitą?

Emocji było sporo, lecz druga część nie wywołała na mnie takiego wrażenia, jak jej poprzedniczka. Polubiłam pióro p. Beaty, ale skłamałabym, gdybym powiedziała, że tę część czytało mi się lekko. Bywały momenty, gdzie zaciskałam pięści. Wszystko za sprawą Nikity... Co to za niezdecydowany chłopak! Poza tym, tak postępuje zakochany mężczyzna?! Bierze siłą kobietę, którą odwzajemnia jego uczucia. Tego nie mogę pojąć .🤷 Myślę, że to ta scena zaważyła na negatywnej ocenię tej postaci. Pod koniec książki zyskał w moich oczach, ale ciągle nie mogłam wymazać tej sceny z pamięci...

Najbardziej nie mogłam doczekać się spotkania Weroniki z Rafałem. W głowie kłębiły się myśli, kogo wybierze Rafał? Czy jego uczucia wrócą a raczej obudzą się na nowo? Znalazł się z bardzo niekomfortowej sytuacji. Na domiar tego, zdał sobie sprawę, że chyba nie uda mu się zerwać ze swoją przeszłością... Nie chodzi tylko o Weronikę. Jego agent policyjny Bruno, wydaje się być nieszczerym. Ten wątek mnie bardzo zaintrygował. Coś czuję, że Bruno sporo namiesza, a jego intencje poznam w kolejnej części.

"Pamiętaj, że byłam" to książka pełna tajemnic, sensacji, zaskakujących momentów oraz rodzących się uczuć. To historia miłości, która miała nie miała prawa bytu. Historia, która nie powinna mieć miejsca... Zabieram się za trzecią część, która mam nadzieję wyjaśni mi postępowania Bruno :-)

ja czytam

Bardzo dobra i mocna książka. Lubię takie powieści. Pierwsza część przygód Weroniki i Nikity bardzo mi się spodobała, więc drugiej części nie mogłem sobie odmówić. "Pamiętaj, że byłam" wciąga jeszcze bardziej i naprawdę ciężko się od niej oderwać. Mroczny, tajemnicy facet, który przyciąga do siebie wyjątkowo grzeczną i ułożoną kobietę. Tak, jestem na tak! Beata Majewska napisała jedną z najlepszych książek ostatnich czasów, którą z całą pewnością mogę polecić. Chociaż cieszę się, że moje życie nie jest tak mocno zagmatwane, jak życie głównych bohaterów, bo sam nie wiem czy bym sobie z tym wszystkim dał radę.

Weronika zostaje uprowadzona wraz z synem. Nikita dał jej słowo, że nie straci bliskich, a jednak okrutny los decyduje inaczej. Weronika traci wszystko – rodzinę, jej dotychczasowe życie, a przede wszystkim pamięć. Staje się marionetką w rękach innych osób. Już sama nie wie, co jej wolno, a czego nie.

Nikita myślał, że szybko zapomni o nieszczęściu dziewczyny, że ich drogi rozejdą się błyskawicznie. I tutaj los postanowił z niego zadrwić. Nie mógł dłużej panować nad uczuciem jakie go ogarnęło. Bo czy można walczyć z miłością?

Czy Weronika odzyska dawne życie? A może te nowe zostanie z nią już na zawsze?

„Odsunęła się od płyty, stanęła przed mogiłą i stała, odmawiając różaniec. Kolejne zdrowaśki płynęły z jej ust, uspakajały, koiły serce. Przeżegnała się na koniec, uklęknęła i pocałowała płytę. Wsparła o nią czoło, ale już nie liczyła na powrót pamięci. Widocznie tak miało być, że to miejsce na zawsze zostanie dla niej miejscem spoczynku małego dziecka, którego nie pamiętała.”

Wyobraźcie sobie, że nagle w jednej sekundzie tracicie wszystko co mieliście. Nie pamiętacie jak się nazywacie, kim byliście i co robiliście. Nie pamiętacie, czy mieliście jakąkolwiek rodzinę. Nagle wasze życie staje się jedną wielką niewiadomą. Waszym losem kieruje ktoś całkiem obcy. Po upływie czasu przyzwyczajacie się do nowego życia. Otwieracie serce, ponownie dopuszczacie do niego uczucia. I znowu się zakochujecie. A potem i to zostaje wam odebrane. Wszystko, co znowu miało dla was jakiś sens znika. Poznajecie swoje dawne ja, ale to już niczego nie zmienia, bo dawnego ja tak naprawdę już nie ma i nie będzie.

„Jeszcze o tym nie myślał, odsunął na później plany wyprowadzki, dziękował Bogu, że ma przy sobie obie ukochane dziewczyny i może być szczęśliwy. Niestety, ostatnie dni pokazały mu jasno, że szczęście to bardzo krucha sprawa. Może nawet nie pokazały, raczej przypomniały. Doskonale wiedział przecież, jak to jest stracić wszystko: rodzinę, dziecko, dom. Pękało mu serce, kiedy patrzył na Weronikę. To właśnie ona, jej niespodziewana obecność, boleśnie zakłóciła jego spokój, uświadomił sobie że idylla na Isla Mocha jest tylko pozorna, a przeszłość zawsze będzie kładła swój cień na ścieżce życia, zupełnie jak zachodzące słońce.”

Życie potrafi być naprawdę zagmatwane. Czasem spotykają nas rzeczy, które zmieniają całe nasze życie. Wypierają przeszłość, tworząc całkiem nową teraźniejszość. Czy można winić człowieka z amnezją za to, że zakochał się w kimś innym, w kim nie powinien? Że nie pamięta swoich bliskich? Że mimo trudnego położenia stara się ułożyć sobie życie na nowo? Nie sądzę.

Beata Majewska stworzyła powieść w której nic tak naprawdę nie jest pewne. Bohaterowie są niezwykle tajemniczy, ale każdy z nich ma swój honor. Przygotujcie się na historię, w której losy bohaterów będą mocno zawiłe. Weronika zostanie pozbawiona tożsamości, będzie zmuszona zmieniać miejsca zamieszkania. Pytanie tylko, czy w końcu się ustatkuje i znów zazna odrobinę normalności i szczęścia? O tym musicie przekonać się już sami.

Lubię twórczość autorki, gdyż jej książki czyta się niezwykle szybko. Pomysł na fabułę, w którą wkracza świat gangsterki zawsze zapewnia sporą dozę adrenaliny. Zapewniam was zatem, że możecie spodziewać się sporej sensacji, łez, cierpienia, ale także i ogromnej miłości.

"Pamiętaj, że byłam" to interesująca pozycja, w której spotkamy wiele zwrotów akcji oraz emocji. Przekonamy się również, że czasem niepamięć to najlepsze co może nas spotkać. Polecam.

Motyw mafii, to aktualnie trend w literaturze, który czytelniczki wprost uwielbiają. Ja z kolei mam tak, że jeśli coś ciągle wyskakuje mi z szafy, zatrzaskuję drzwi i ją podpalam. Problem pojawia się wtedy, gdy znienawidzony motyw pojawia się dopiero w drugim tomie serii... I tak było w tym przypadku. Ale po kolei.

Pierwszy tom skończył się takim mega twistem, że aż mnie skręcało z niewiedzy. Żeby się jednak przekonać, jak doszło do tego zwrotu akcji, musimy nieco cofnąć się w czasie, do wydarzeń, które były genezą pierwszego tomu. Jak już wiecie, główny bohater "Zapomnij, że istniałem", stracił w tragicznych okolicznościach całą swoją rodzinę. "Pamiętaj, że byłam" skupia się na losach jego żony, która okazuje się wcale nie taka martwa, jak początkowo nam wmawiano. Wręcz przeciwnie, Weronika jest cała i zdrowa, ale po traumatycznych wydarzeniach traci pamięć. Żyje z dnia na dzień w luksusowym więzieniu, pod czujnym okiem okrutnej rosyjskiej mafii, nie mając pojęcia kim jest i jak się nazywa. Choć powinna uciekać, nie wie gdzie i po co. Jest trochę jak kukiełka, która porusza się tak, jak każe jej lalkarz. Totalnie bez życia i bez emocji... Aż nagle w tej nudnej, pozbawionej sensu egzystencji, pojawia się ON...

Nikita, to syn bossa mafii. Bohater przy którym czytelniczki miały mdleć z zachwytu. I tu pojawia się problem, bo Nikita to taki mafiozo z krwi i kości- czyli totalny dupek, bez kręgosłupa moralnego, sumienia i zahamowań. Jeśli czegoś chce- po prostu to sobie bierze. Nie liczy się z uczuciami innych, a jak ktoś go wkurzy dostaje kulkę w łeb. Wrr! Jak ja nie cierpię takich bohaterów Niestety wątek romansowy jest dla mnie nie do zaakceptowania, a to co działo się na początku znajomości Wery i Nikiego w ogóle nie powinno przerodzić się w miłość. Owszem czytałam już książki z podobnymi wątkami, niekiedy nawet mocniejsze i bardziej bulwersujące, ale zawsze wiedziałam, na co się piszę. W tej konkretnej książce i od tej autorki, nie spodziewałam się czegoś takiego... I może stąd wynika moje oburzenie.

Jeśli chodzi o samą akcję, było naprawdę ciekawie. Tempo jest szybkie, zwroty akcji nieoczekiwane, a autorka nie boi się mocnych scen i lubi szokować czytelnika. Kiedy już "uwolniłam" się od mafii, naprawdę wciągnęły mnie losy Weroniki, a gdy ponownie spotkałam bohaterów pierwszego tomu, całkiem miło spędziłam z nimi czas.

O CZYM? "Pamiętaj, że byłam", to historia dla wszystkich, którzy po przeczytaniu zakończenia pierwszego tomu krzyknęli "Ale jak to? Muszę wiedzieć, co będzie dalej!". Przygotujcie się jednak, że tym razem autorka przygotowała dla Was romans mafijny, ze wszystkimi elementami, które są dla niego typowe. Fabuła dosyć mocno przypominała mi "Kryształowe serca" (tej samej autorki) z tym, że tam jakoś wszystko lepiej wyszło... Myślę, że fanki mafijnych romansów będą zachwycone lekturą. Ja niestety nią nie jestem i zbyt wiele rzeczy mnie tu drażniło. Wolę Panią Majewską w obyczajowym wydaniu, a Wam zostawiłam decyzję czy to historia w Waszym guście.

Bywa, że o pewnych wydarzeniach czy ludziach z przeszłości wolimy nie pamiętać. Czasem jednak życie podejmuje taką decyzję za nas. Bohaterka "Pamiętaj, że byłam" Beaty Majewskiej cierpi na amnezję. Nie wie, jak ma na imię, kim jest, czy ma jakąś rodzinę. Ale być może tak jest dla niej lepiej. Bo czy byłaby w stanie dalej żyć, pamiętając to wszystko, co jej się przytrafiło?

Nikita Donecki dostaje od swojego ojca - mafijnego bossa - zadanie do wykonania. Ma porwać Weronikę i jej synka, by nakłonić Rafała do współpracy. Daje słowo, że nic im się nie stanie, lecz nieoczekiwanie wydarzenia przyjmują tragiczny obrót. Kobieta traci dziecko, a wskutek otrzymanych leków również pamięć. Oficjalnie uznana za zmarłą, trafia do specjalistycznej kliniki. Czy amnezja ustąpi? Jaką rolę odegra w jej życiu Nikita, gdy znów się spotkają?

Nie podeszła mi ta książka. Owszem, wątki mafijne zapewniały sporo emocji i dodawały powieści kolorytu, ale część zdarzeń i zachowań bohaterów była wręcz absurdalna. Nikity nie polubiłam wcale. Od początku czułam do tej postaci tylko niechęć, a czytając o jego postępkach, nie mogłam mu życzyć niczego dobrego. Przemiana z brutalnego, okrutnego i pozbawionego empatii typa w mężczyznę zdolnego do normalnych uczuć zwyczajnie mnie nie przekonała. Weronika również nie przypadła mi do gustu, o wiele bardziej podobała mi się postać Katii - twardej, odważnej, nie bojącej się wyrazić głośno swojego sprzeciwu wobec złych decyzji ojca.

Ogromnie ucieszyło mnie natomiast ponowne spotkanie z rodzicami Luizy. Autorka odwaliła kawał dobrej roboty, kreując te postaci. Z jednej strony to tacy zwyczajni, prości ludzie, ale emanuje od nich takie ciepło i dobroć, że nie sposób ich nie lubić. Tam, gdzie się pojawiają, powieść zyskuje zupełnie inny charakter. Wnoszą do niej światło, radość i nadzieję na szczęśliwe zakończenie tej historii. Właśnie w tych fragmentach najwyraźniej przejawia się moim zdaniem talent autorki do tworzenia bohaterów wyjątkowych, a jednocześnie tak bliskich naszym sercom. Żałuję tylko, że nie było ich w tym tomie więcej.

Wątek romantyczny tym razem niestety mnie rozczarował. Bad boy'a, który zmienia się, bo dopadło go prawdziwe uczucie, mogę jeszcze dźwignąć, ale to już przerosło moje siły. Syndrom sztokholmski przeradzający się w szczerą miłość? Ot tak? Bo się dogadali, że ON nie będzie jej już do niczego zmuszać i nagle koszmar zmienia się w sielankę?! Przykro mi, ale to już nie dla mnie. Może gdyby dodać tu jakiejś głębi, rozciągnąć to trochę w czasie... Ale ukazanie tego w ten sposób zupełnie do mnie nie przemawia.

Po lekturze książki "Zapomnij, że istniałem" miałam mieszane odczucia. Zabierając się za kontynuację, liczyłam na więcej, o wiele więcej. Zwłaszcza że prolog napisany był wprost genialnie, a zakończenie mocno mnie zaintrygowało. Ale "Pamiętaj, że byłam" wypada - w moim odczuciu - słabiej niż tom pierwszy. Owszem, może stanowić lekką i nawet całkiem przyjemną lekturę, tyle że mnie ta historia po prostu nie przekonała. Jeśli poprzednia część przypadła Wam do gustu, ta również powinna się spodobać. Ja na ostatni tom już się nie zdecyduję.

Bywa, że o pewnych wydarzeniach czy ludziach z przeszłości wolimy nie pamiętać. Czasem jednak życie podejmuje taką decyzję za nas. Bohaterka "Pamiętaj, że byłam" Beaty Majewskiej cierpi na amnezję. Nie wie, jak ma na imię, kim jest, czy ma jakąś rodzinę. Ale być może tak jest dla niej lepiej. Bo czy byłaby w stanie dalej żyć, pamiętając to wszystko, co jej się przytrafiło?

Nikita Donecki dostaje od swojego ojca - mafijnego bossa - zadanie do wykonania. Ma porwać Weronikę i jej synka, by nakłonić Rafała do współpracy. Daje słowo, że nic im się nie stanie, lecz nieoczekiwanie wydarzenia przyjmują tragiczny obrót. Kobieta traci dziecko, a wskutek otrzymanych leków również pamięć. Oficjalnie uznana za zmarłą, trafia do specjalistycznej kliniki. Czy amnezja ustąpi? Jaką rolę odegra w jej życiu Nikita, gdy znów się spotkają?

Nie podeszła mi ta książka. Owszem, wątki mafijne zapewniały sporo emocji i dodawały powieści kolorytu, ale część zdarzeń i zachowań bohaterów była wręcz absurdalna. Nikity nie polubiłam wcale. Od początku czułam do tej postaci tylko niechęć, a czytając o jego postępkach, nie mogłam mu życzyć niczego dobrego. Przemiana z brutalnego, okrutnego i pozbawionego empatii typa w mężczyznę zdolnego do normalnych uczuć zwyczajnie mnie nie przekonała. Weronika również nie przypadła mi do gustu, o wiele bardziej podobała mi się postać Katii - twardej, odważnej, nie bojącej się wyrazić głośno swojego sprzeciwu wobec złych decyzji ojca.

Ogromnie ucieszyło mnie natomiast ponowne spotkanie z rodzicami Luizy. Autorka odwaliła kawał dobrej roboty, kreując te postaci. Z jednej strony to tacy zwyczajni, prości ludzie, ale emanuje od nich takie ciepło i dobroć, że nie sposób ich nie lubić. Tam, gdzie się pojawiają, powieść zyskuje zupełnie inny charakter. Wnoszą do niej światło, radość i nadzieję na szczęśliwe zakończenie tej historii. Właśnie w tych fragmentach najwyraźniej przejawia się moim zdaniem talent autorki do tworzenia bohaterów wyjątkowych, a jednocześnie tak bliskich naszym sercom. Żałuję tylko, że nie było ich w tym tomie więcej.

Wątek romantyczny tym razem niestety mnie rozczarował. Bad boy'a, który zmienia się, bo dopadło go prawdziwe uczucie, mogę jeszcze dźwignąć, ale to już przerosło moje siły. Syndrom sztokholmski przeradzający się w szczerą miłość? Ot tak? Bo się dogadali, że ON nie będzie jej już do niczego zmuszać i nagle koszmar zmienia się w sielankę?! Przykro mi, ale to już nie dla mnie. Może gdyby dodać tu jakiejś głębi, rozciągnąć to trochę w czasie... Ale ukazanie tego w ten sposób zupełnie do mnie nie przemawia.

Po lekturze książki "Zapomnij, że istniałem" miałam mieszane odczucia. Zabierając się za kontynuację, liczyłam na więcej, o wiele więcej. Zwłaszcza że prolog napisany był wprost genialnie, a zakończenie mocno mnie zaintrygowało. Ale "Pamiętaj, że byłam" wypada - w moim odczuciu - słabiej niż tom pierwszy. Owszem, może stanowić lekką i nawet całkiem przyjemną lekturę, tyle że mnie ta historia po prostu nie przekonała. Jeśli poprzednia część przypadła Wam do gustu, ta również powinna się spodobać. Ja na ostatni tom już się nie zdecyduję.

Tylko niepamięć ukoi tęsknotę za tym, co znów odebrał Ci los”

„Pamiętaj, że byłam” to drugi tom cyklu, który zapoczątkowała książka „Zapomnij, że istniałem” Tam mieliśmy okazję poznać historię Rafała i Luizy. W tej historii autorka skupiła się przede wszystkim na Weronice i Nikicie.

Dla osób, które nie czytały pierwszego tomu, uwaga spoiler!

Pamiętam, jak kończyłam czytać tom pierwszy, i jak wielkie było moje zdziwienie, gdy nagle pojawia się Weronika. Żona Rafała, która zginęła kilka lat temu w wypadku samochodowym. Zastanawiałam się wtedy, o co właściwie chodzi? Jak to możliwe?

W książce „Pamiętaj, że byłam” dostałam odpowiedzi na te pytania, ale przede wszystkim historię, która mnie wciągnęła i nie chciała wypuścić. Cofamy się w czasie do dnia felernego wypadku. Weronika wraz z synem zostają uprowadzeni, następnie według przekazanym Rafałowi informacji, oboje giną w wybuchu samochodu. Jak się jednak okazuje, prawda wyglądała zupełnie inaczej. W chwili wybuchu, Weroniki nie było w samochodzie. Zdruzgotana kobieta, dowiadując się o śmierci syna, wpada w szał. Porywacze, by ją uspokoić, podają jej narkotyki, których skutkiem będzie utrata pamięci.

Straciła wszystko, co było dla niej ważne, lecz dziś nie pamięta tego, kim jest. Wplątana w szemrane interesy rosyjskiej mafii musi się zmierzyć nie tylko z towarzyszącemu jej niepokojowi, ale też z rodzącym się w niej uczuciu do mężczyzny, który kiedyś złamał dane jej słowa i przyczynił się do tego, w jakiej sytuacji się dziś znajduję.

Gdybym miała porównywać obie książki to „Pamiętaj, że byłam” podobała mi się dużo bardziej niż, „Zapomnij, że istniałem” – choć i ta pierwsza skradła moje serce. Jednak historia Weroniki jest mimo wszystko dużo bardziej emocjonującą opowieścią. Historią, która łamie serce, ale też napełnia je nadzieją. W tej książce nie ma nic prostego. Każda z sytuacji jest złożona i przepełniona wieloma emocjami. Począwszy od utraty dziecka, amnezji i nauki jak znów zacząć żyć, po niepewność i strach o swoje życie trafiając w ręce niebezpiecznych ludzi, kończąc na odebranej nadziei na szczęście i pogodzeniem się z losem.

Bez problemu odnalazłam się w stylu, jakim posługuje się autorka. Nie każda książka, którą czytam, musi być lekka i prosta, czasami lubię bardziej zagłębić się w czytaną historię, a do tego potrzebuje większej ilości opisów i przemyśleń. Taka też jest ta opowieść, wciągająca, wzruszająca, pełna niepewności, a jednocześnie niepozwalająca się od niej oderwać.

Zdecydowanie polecam! Emocjonalny rollercoaster gwarantowany. Nie jest to łatwa przeprawa, jednak warto ją podjąć.

⭐RECENZJA⭐

Weronika w jednej chwili traci wszystko: rodzinę, pamięć, poczucie bezpieczeństwa. Po pewnym czasie staje na nogi i próbuje jakoś żyć, lecz...los ma dla niej znów inny plan. Czy Weronika sprosta temu wszystkiemu?

💙

"Tylko niepamięć ukoi tęsknotę za tym, co znów odebrał ci los."

💙

Moje pierwsze spotkanie z @augustadocher_beatamajewska uważam za bardzo udane! Pierwszy tom "Zapomnij, że istniałem" pochłonęłam migiem, drugi "Pamiętaj, że byłam" również 😃 Autorka w niebywały sposób zakończyła pierwszą książkę. Pozostawiła czytelnika z lekkim niedosytem. Na szczęście miałam drugą część i mogłam od razu po nią sięgnąć 😁

Fabuła dość ciekawa, choć nie ukrywam, że w poprzedniej części historia bardziej mi się podobała. To jednak nie zmienia faktu, że ta druga część była zła. Wręcz przeciwnie!

Zadałam sobie pytanie czy można lubić każdego bohatera w powieści? 🤔 W tej się da, ja uwielbiałam każdego. Każda postać w jakiś sposób wniosła coś do tej książki, do całej tej historii. A bijące emocje czuć było od nich z daleka.

Podobało mi się również to, że pisarka w bardzo spokojny sposób wprowadzała nas w dalsze losy naszych bohaterów, ale nie zabrakło lekkiej akcji, jej zwrotów. W niektórych sytuacjach nie spodziewałam się tego, co zastałam. Szkoda tylko, że było tak mało bohaterów z pierwszego tomu. O nich nie da się zapomnieć! Są bardzo intrygujący i ciekawi 😏

Czy coś mnie zaskoczyło w tej powieści? A i owszem! Motyw mafii w lekturze, który się pojawił. Byłam zszokowana w jaki sposób przedstawiła go pisarka. To było coś! Coś prawdziwego!

Podsumowując - wszystko było stonowane, nie było niczego za dużo, nieczego za mało. Jestem bardzo ciekawa co autorka wymyśliła w kolejnej części. Na szczęście trzeci tom pojawi się w 2021 roku, ja już czekam, a Wy? Polecam Wam zarówno pierwszy tom, jak i drugi! Nadrabiajcie szybciutko! Miłego 🖤

💙

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwojaguar

💙

Uwielbiam wydawnictwo Jaguar. Ich plan wydawniczy jest obłędny i jak tylko dostaje książkę do recenzji to nie mogę się wprost doczekać, aż zacznę czytać. Tak też było z drugim tomem serii pani Beaty Majewskiej "Pamiętaj, że byłam". Pierwszy tom skończył się w takim momencie, że lekko mnie przytkało. Musiałam wiedzieć co zdarzy się dalej.

Po niespodziewanym pojawieniu się Weroniki, żony Rafała, tym razem poznajemy właśnie jej losy. Jak to się stało, że jednak nie zginęła? Czy Kacperek również przeżył? Dowiadujemy się całej historii w jakich okolicznościach podobno ona oraz jej syn "zginęli". Niestety Weronika doznaje amnezji i nie jest w stanie przypomnieć sobie życia sprzed wypadku. Zostaje wywieziona do Rosji gdzie w ośrodku Eden próbuje poskładać swoje życie oraz nie zakochać się w synu bossa, Nikim. Gdzie to wszystko ją doprowadzi?

Nie będę owijać w bawełnę. Byłam rozczarowana gdy ten tom skupił się na Weronice. Tak bardzo chciałam wiedzieć co dalej u Luizy i Rafała. I jeszcze jak autorka wyjechała mi tu z mafią to lekko się załamałam, bo jestem mocno uczulona na ten motyw 😅 Ale po rozmowie z moją książkową siostrą, musiałam przyznać jej rację, gdyż ta mafia to jednak była prawdziwa mafia. Tu nie było cukierkowych sytuacji. Żadnych dram, marudzenia, niezdecydowania. Było konkretnie i chwilami nawet strasznie, gdy Niki brał co chciał. I jeszcze wmawiał, że to nie gwałt. Druga część książki wciągnęła mnie bardziej, bo już pojawili się moi ulubieni bohaterzy z części pierwszej. Czy powieść mi się podobała? Tak, jak najbardziej. Chociaż liczyłam na historię "z sąsiedztwa", jak to było w pierwszym tomie. Jednak to logiczne, że autorka musiała wyjaśnić skąd wzięła się Weronika. Pierwszy tom pochłonęłam i byłam zachwycona tutaj było okej, ale nie mniej czekam na finał tej historii. Cieszę się, że trzeci tom już 2021. Ciekawe jaki przystojny pan pojawi się na okładce, bo ten nie przypadł mi do gustu 😅

Zakończenie pierwszego tomu było mocne i wręcz zmuszało do sięgnięcia po kolejną część. I jak Autorka mocno zaskoczyła mnie w tamtej końcówce, tak moje zdziwienie było jeszcze większe, bo na kontynuację musiałam poczekać 200stron. Wydarzenia "na pograniczu" tomów nie są spójne, a Pani Beata cofa nas w czasie do porwania Weroniki Snarskiej - żony głównego bohatera pierwszego tomu.

Mam wrażenie, że ta część jest dojrzalsza, bardziej mroczna i gangsterska. Nie mamy sielskości wsi rodem z Rancza, a ciężką atmosferę Rosji i tamtejszej mafii. Mężczyźni to niebezpieczni, ale przystojni bandyci, krew leje się gęsto, a i nie braknie syndromu sztokholmskiego. Według mnie, ta część jest bardziej emocjonalna, bardziej smutna i spokojna. Co prawda niektóre wydarzenia są wręcz nieprawdopodobne, ale mafijne erotyki rządzą się swoimi prawami.

Nie jest to książka idealna, ale podobała mi się bardziej niż poprzednia. Takim największym, powiedzmy zgrzytem, jaki odczułam, to nierówność stylu. Wydaje mi się, że była pisana na raty, ale to może tylko moje odczucie? Całość oceniam dobrze i na pewno sięgnę do finałowy tom.

Czytałam część pierwszą"Zapomnij ,żę istniałem" i nie mogło być inaczej bym nie przeczytałą części drugiej. Zwłaszcza, że zakończenie było totalnym zaskoczeniem. Druga część jest dużo lepsza. Pierwsza była świetna ale to w drugiej akcja rozwija się tak, że nie da się od niej oderwać. Pierwsza część dotyczyła Rafała Snarskiego. Druga część to historią jego żony, tak żony :) , Weroniki.

Zakończenie części pierwszej sugerowało co innego niż otrzymaliśmy w części drugiej. Myślałam, żę będzie to rozwinięcie sceny końcowej. A tu zonk. Druga część to zupełnie inna historia. Dużo lepiej napisana. Akcja rozwija się i w pierwszej jakoś w połowie książki. Od początku czyta się ja super, przyjemnie, lekko i wciąga. Ale potem akcja diametralnie się zmienia. Przyspiesza, dochodzą niejasności, tajemnice. Część wątków z pierwszej części zostaje wyjaśnionych. Ale pojawiają się kolejne , które jak mniemam wyjaśnia się z części trzeciej.....Bo będzie część trzecia ale w przyszłym roku . Już się nie mogę doczekać.

Postać Weroniki bardziej przypadła mi do gustu niż postać Luizy. Jedna i druga są twarde, ale Weronika bardziej kobiecą . Spokojna, unikajaca wszystkich kłopotów, che jak najlepiej dla innych. Być może była inna sprzed wypadku w którym straciła syna Snarskiego. Po tym straciła pamięć . Częściowo to może zmienić jej podejście dożycia. Jedynie mankamentem jest to , żę beirnie przyjmuje to co jej oferuje życie. Nie potrafi zawalczyć o inne życie, jest jakby uzależniona od innych.

Ciekawą postacią jest Nikita. Syn szefa mafii, ale ma serce. Niby potrafi zabić bez skrupułów, a z drugiej strony potrafi okazać uczucia. Weronikę Nikitę połączy uczucie oryginalne. To nie będzie miłość tak czysta i piękna ale naznaczona cierpieniem i wyboista.

Podsumowując. Historia Nikity i Weroniki jest dużo dynamiczniejsza niż Rafała i Luizy. Bardziej zawiła, bardziej ciekawa i tajemnicza oraz nieprzewidywalna. Końcówka sprawia,że mamy niejasny obraz , że za całą historią łącząco część pierwsza i drugą od początku stałą jedna osoaba. Kto? Jedyną pewnością jest imię Bruno....Polecam .

"Pamiętaj, że byłam" to druga część cyklu "Zapomnij, że istniałem". Weronika straciła wszystko, nawet tego nie pamiętając. Dojmujące poczucie straty towarzyszy jej na każdym kroku. Zamknięta w ośrodku, nie ma kontaktu z nikim z zewnątrz.

Nikita jest dla niej zagadką. Chwilami łagodny, opiekuńczy, aby za moment stać się dominującym, wybuchowym przywódcą. Weronika nie pamięta, że to ON był katalizatorem nieodwracalnych zmian w jej życiu. On sam nie rozumie, dlaczego ta kobieta, wywołuje w nim takie uczucia. Wszystko się komplikuje, kiedy do gry wchodzą emocje, ponieważ jak wiadomo, mafia rządzi się swoimi prawami.

"Pamiętaj, że byłam" odkrywa przed Czytelnikiem fakty z przeszłości Rafała i Weroniki, które wpłynęły na wydarzenia w poprzedniej części cyklu. Napisana jest w podobnym stylu, jednak poruszana w niej tematyka jest znacznie trudniejsza, bardziej dramatyczna i emocjonalna. Autorka odkrywa przed Czytelnikiem wiele kart, jednak całkiem sporo wciąż pozostawiając zakrytych. Akcja jest dynamiczna, liczne zwroty zaskakują Czytelnika. Ta historia obejmuje duży przedział czasowy, jednak Autorka dobrze łączy wydarzenia z przeszłości i teraźniejszość, dając spójny obraz całości.

Bohaterowie są ciekawymi postaciami. Różnią się aparycją i charakterami, wspólnie tworzą ciekawą, zróżnicowaną grupę. Pojawiają się tutaj postacie z poprzedniej części, dzięki czemu, obie te książki tworzą jeszcze dokładniej wspólną całość. Książkę czyta się szybko, z rosnąca ciekawością.

PRZEDPREMIEROWA RECENZJA!

.

Hej Moliki ❣️

.

Nie wiem czy czytaliście moją opinię odnośnie pierwszego tomu tej serii, ale wtedy pisałam, że mam co do książki mieszane uczucia. Zabrakło mi wtedy trochę dynamiki akcji, relacje między bohaterami nie dostarczały mi tyle emocji ile bym oczekiwała, ale zakończenie wbiło mnie w fotel i wiedziałam, że będę musiała przeczytać drugą część.

.

I oto jest! "Pamiętaj, że byłam" to druga część serii autorstwa @augustadocher_beatamajewska ale czy ta książka bardziej przypadła mi do gustu? Zdecydowanie tak! Autorka przyspieszyła tempa w tej części, wyjaśnia tajemnice z przeszłości, które mnie nurtowały po takim zakończeniu poporzedniej części, ale przede wszystkim, ta część wywołuje we mnie zdecydowanie więcej emocji. Nie raz uśmiechałam się, martwiłam, płakałam, a także miałam ochotę rzucić książką za okno 🙈🙊 także uważam, że ta część była zdecydowanie lepsza. Nie będę przytaczać Wam fabuły, aby nic nie zdradzić, ale przede wszystkim aby nie zaspojlerować tym, którzy nie czytali pierwszej części 😄 bo tutaj jedna drobna informacja, a bardzo istotna dla tej części może powiedzieć za dużo, a lepiej abyście dowiedziali się tego sami że stron powieści 😄

Polecam serdecznie!

.

Dziękuję Wydawnictwu Jaguar za możliwość przeczytania książki przed premierą.

Zapraszam na Instagram

[Adres usunięty]

oraz stronę @Ksiazkowa_nutka na Facebooku

"To była najgorsza cisza, której może doświadczyć człowiek: ostateczna, mrożąca krew w żyłach, pachnąca śmiercią."

Nie spodziewałam się, że ta część będzie tak różna od poprzedniej i nie mówię tu o nowej parze głównych bohaterów, mam tu na myśli samą fabułę, która jest zdecydowanie bardziej dynamiczna, dramatyczna, a przede wszystkim sensacyjna. Nie będę streszczać fabuły, ponieważ byłby to ogromny spojler dla tych, którzy jeszcze nie czytali "Zapomnij, że istniałem". Historia zaczyna się przed wydarzeniami z pierwszej części, na większość pytań dostajemy satysfakcjonujące odpowiedzi, spotykamy też ponownie Rafała, Luizę oraz jej rodziców, ale tylko na chwilę, i tylko wtedy możemy spodziewać się odrobiny humoru. Poza tym dostajemy sensacyjną, pełną niespodziewanych zwrotów akcji historię, która zdecydowanie wciąga. To co mi się nie podobało to niestety główni bohaterowie. On, niby niebezpieczny mafiozo, ale sam nie wie czego chce i daję sobą manipulować. I ona podobnie, kobieta po bolesnych przejściach, próbującą odnaleźć się w nowej rzeczywistości, ale jak dla mnie pozbawiona kompletnie charakteru. I jeszczo jedna relacja miedzy nimi może budzić kontrowersje i nie każdemu przypadnie do gustu, ale to akurat mi nie przeszkadzało, bo wedlug mnie pasowało do konwencji. I muszę wspomnieć jeszcze o zakończeniu, które ponownie mnie zaintrygowało, a to znaczy, że będzie kolejna część, którą będę chciała przeczytać.