Paddington daje sobie radę

Miś Paddington jest niedźwiadkiem, który wyglądem przypomina bardziej pluszaka niż zwierze. Ponad sześćdziesiąt lat temu Michael Bond stworzył tę postać, zainspirowany maskotką, która leżała samotnie na półce jednego z londyńskich sklepów, a którą to podarował swojej żonie.

Paddington podróżował z Peru do Londynu na gapę. Przy sobie miał jedynie walizkę ze słoikiem marmolady oraz sfatygowany, stary kapelusz. Państwo Brown znaleźli go na stacji kolejowej, po której otrzymał ON imię. Po krótkiej rozmowie Henry i Mary postanowili przygarnąć go. Razem z nimi i ich dziećmi czekała na niego cała masa przygód.

Nasz tytułowy miś jest uroczym, głupiutkim i rozczulającym stworzeniem. Bez przerwy ładuje się w tarapaty, ale zawsze udaje mu się jakoś spać na cztery łapy i uniknąć problemu. Zapewne przyczyną tego stanu rzeczy jest jego niewątpliwy urok osobisty. Choć gdy Paddington chce pomagać, a wychodzi z tego wielki bałagan lub gdy przy prostych czynnościach, sprawia problemy, bez przerwy się gubi oraz niczego nie rozumie, to wszyscy wybaczają mu błędy i bardzo go kochają.

Tak naprawdę myślę, że Misia Paddingtona nie trzeba Wam przedstawiać, każdy kiedyś zetknął się z tą postacią, albo chociażby o niej słyszał. Książka, którą Wam prezentuje, jest zbiorem ciekawych opowieści z życia Państwa Brown. Czytelnik może z niej między innymi dowiedzieć się, jakie rzeczy przytrafiły się niedźwiadkowi na pikniku, co wylicytował na aukcji, jak powstała gigantyczna kluska oraz jak świętował swoje urodziny. Historyjki są krótkie, ale wciągające, zabawne i pouczające. Jeśli macie dzieci, to ta przepięknie wydana książeczka będzie dla nich odpowiednim prezentem. Prócz treści w pozycji tej znajdziemy ciekawe ilustracje autorstwa Peggy Fortnum, które ucieszą oczy małych milusińskich.

„Miś zwany Paddington”, to klasyka w nowym wydaniu. Takimi książkami warto szerzyć czytelnictwo wśród dzieci. Zachęcam do sięgnięcia po nią i jako ciekawostkę dodam jeszcze, że o tej postaci powstały dwa filmy w reżyserii Paula Kinga.

Książki o niedźwiadku Paddingtonie chyba nigdy nie przestaną mnie zadziwiać. Jest to bardzo niesforny miś, który zawsze chce być do wszystkiego przydatny. Bardzo lubi pomagać, choć z powodu swoich dużych łapek często nie wychodzi mu tak jak by chciał. W pierwszej historii, kiedy zgubił swój kapelusz nie wszyscy rozumieli dlaczego go poszukiwał, choć był ON okropnie stary i dziurawy. Jednak jemu na nim zależało, bo była to pamiątka rodzinna. Takie rzeczy są dużo cenniejsze niż nowe, choćby nawet drogo kosztowały. Mamy tutaj również skrawek historii, kiedy to ludzie nie chcą go wpuszczać do swoich sklepów ze względu na to kim jest. To wyraża naszą kulturę i zwraca uwagę, że jednak ludzie segregują nas według naszego wyglądu lub tego kim jesteśmy. Misiowi było z tego powodu przykro. Cieszę się, że o tym wspomniano, gdyż być może kiedy dziecko o tym przeczyta, to inaczej spojrzy na ludzi innej rasy czy też odmiennego wyglądu od naszego. Będzie bardziej tolerancyjne.

W drugim opowiadaniu miś wybrał się na aukcję i zrozumiał, że jednak trzeba się znać na pewnych rzeczach, by móc je licytować. Nie zawsze każde miejsce jest dobre dla każdego. Jednak kiedy udało mu się wylicytować pewną rzecz za parę groszy, był z siebie dumny. Nawet kiedy ta rzecz okazała się być drogocennym antykiem, to pokazał nam, że dla niego większą wartość będzie miało w domu. Dzięki niej więcej rzeczy sobie uporządkuje i przestanie bałaganić. Nie zależało mu na pieniądzach, które mógłby za nią dostać, tylko na praktyczności, by nie wadzić drugiemu. To bardzo mądry miś, choć często popada w jakieś tarapaty. Na szczęście nie tyle udaje mu się z nich wychodzić, ile bierze sobie te nauki do serca. Pokazuje, że zawsze z najgorszych problemów można wyjść, najważniejsze, by nie sprawić, by ponownie się pojawiały.

To nie koniec jego historii. Przytoczyłam wam tylko dwie pierwsze, by pokazać jak bardzo pouczająca jest ta bajka i jak wiele pożytku może sprawić jej czytanie. Sama chętnie polecam ją dla waszych dzieci pod choinkę:-)

Paddington to miś, który zawsze wpada w kłopoty. Kiedy robi coś po raz pierwszy (nie sposób tego uniknąć skoro niedźwiadek mieszkał do tej pory w Peru), to jego sposób uczestnictwa w danym wydarzeniu za każdym razem odbiega od „normy”. Paddington jest trochę jak małe dziecko, które uczy się funkcjonować w świecie pełnym zasad i „tego co wypada”. Trzeba jednak przyznać, że nigdy nikomu nie zrobił krzywdy. Jego „nauka” jest w pewien sposób zabawna i pokazuje, że mimo początkowych trudności, przy wsparciu przyjaciół (lub po prostu przy kolejnej próbie) nawet misiaczek da sobie radę!