Otchłań. Nevermore. Tom 3

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

Cała trylogia ogromnie mi się podobała! Finałowy tom zaś zdecydowanie pozamiatał i zakończenie jest wręcz idealne. Przynajmniej według mnie. Fabuła jest ciekawie poprowadzona i śledzimy wydarzenia, które mają miejsce w obecności głównej bohaterki co sprawia, że reszta owiana jest tajemnicą i nie znamy całości planu, a tym bardziej komu może zaufać, a na kogo powinna uważać. Dodaje to niepokoju i napięcia podczas czytania.

Postacie są ciekawie i oryginalnie wykreowane. Bardzo podoba mi się wątek przemiany głównej bohaterki, którą poznając w pierwszym tomie jako czilriderke, tu mamy już jako silną kobietę, która nie boi się stanąć naprzeciw demonowi by uratować swojego ukochanego.

Kolejnym ciekawym motywem jest przenikanie się świata realnego ze światem snów. Jest to ciekawie ujęty koncept i sposoby jakie stosuje bohaterka by poznać, w którym świecie jest bardzo mi się spodobały. Podobało mi się to, że nie było to aż tak oczywiste, w którym ze światów przebywa. Oczywiście wciąż mamy tu nawiązania do Poe'ego i jego twórczości, co jest świetnym pomysłem, a dodatkowo próbą wyjaśnienia pewnych zdarzeń z życia tego pisarza owianych tajemnicą.

Każdą stronę czytałam z zaciekawieniem i w pełnym skupieniu ciekawa co za chwilę się wydarzy i jak to wszystko się zakończy!

Czułam ogrom emocji podczas lektury, a to jest dla mnie bardzo istotne podczas czytania każdej książki. Ta trylogia zostanie w mojej pamięci już na zawsze.

Ogromnie Wam polecam zarówno ten tom jak i całą trylogię "Nevermore"!

Seria Nevermore Kelly Creagh wydana niedawno przez wydawnictwo Jaguar jest reedycją serii z 2016 roku. Słyszałam legendy o tym cyklu. Gdy nie spodobał mi się tom pierwszy z uporem postanowiłam czytać dalej, gdyż byłam pewna, że w końcu między nami zaskoczy i w końcu dowiem się, czemu te książki są tak dobrze oceniane. Po przeczytaniu trzeciej części o tytule “Otchłań” muszę niestety ogłosić porażkę..

Isobel jest załamana po spotkaniu z Varenem, które omal nie zakończyło się jej śmiercią. Boi się wchodzić do innego świata, lecz niejako zostaje do tego zmuszona. Jej sny są bardzo niepokojące, granica między rzeczywistością a marami się zaciera. Dodatkowo jej rzeczywistość jest zagrożona. Oba światy zaczynają stapiać się ze sobą narażając wszystkich na niebezpieczeństwo. Isobel postanawia jeszcze raz zawalczyć o Varena i uwolnić go spod wpływu Lilith. Czy jej się to uda?

Główną rzeczą która przeszkadzała mi w tej serii jest ta niewiadoma czy czytam o czymś co dzieje się naprawdę czy to znów kolejny sen. Już nie wspominając czasami o zachowaniu samej Isobel, która chwilami strasznie mnie drażniła. Za to bardzo polubiłam Gwen. Co prawda do końca została dla mnie zagadką, a to za sprawą jej babci, która wiedziała więcej niż przeciętny człowiek. Cała fabuła była omotana takim mrokiem i wielką niewiadomą. I wierzę, że młodszym czytelnikom może się to podobać. Ja poszukuje coś bardziej oczywistego i namacalnego. I na pewno to nie przez to, że już jestem stara i nie potrafię zrozumieć literatury młodzieżowej, bo nawet w tym gatunku mam swoich ulubieńców. A was zachęcam do zapoznania się z tym cyklem i wystawienia swojej oceny. Kto wie, może ta seria jest właśnie dla was.

Ostatni tom mroczej trylogii Nevermore. Nie miałam okazji czytać pierwszego nakładu i przy tym wydaniu postanowiłam zaryzykować. Nie znałam też wcześniej twórczości Poego i nie ukrywam, że nadal nie przeczytałam, żadnego jego tomika wierszy. Mam wrażenie, że to chyba nie będzie moja ulubiona pozycja. Cóż, wiem że znajdą się tu sympatycy, ale ten dział zostawię wam.

Dla Isobel linia pomiędzy życiem a śmiercią już dawno nie istnieje. Przekroczyła ją już kilkukrotnie i teraz nic już nie jest takie jak dawniej. Po spotkaniu z Varenem, które niemal przypłaciła życiem dziewczyna nie chce już wracać do świat snu. Niestety, kto raz przekroczył tą granicę, ten nie może czuć się bezpieczny, bo demony znajdą cię wcześniej czy później, a tu się posuwają do przejęcia rzeczywistości. Ciemność, którą tworzy chłopak nie zagraża już tylko jej, ale całemu światu i może go pochłonąć.

Isobel obawia się o swoje codzienne życie, zmysły, bo sama nie wie już co jest snem a co jawą, ale jej myśli nadal odlatują do Varena - szczególnie, kiedy dowie się o kolejnym ciosie i kolejnej stracie. Co gorsza, matka demonów Lilith koniecznie chce zatrzymać chłopaka dla siebie i jest gotowa na wszystko byle by tylko się jej nie wymknął.

Ostatni tom niczym sobie nie umniejsza. Mroczny klimat został utrzymany, a nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, że tego mroku jest tu więcej niż w jego poprzedniczkach. mogłoby się wydawać, że książka to czysta fantastyka, ale można w niej dostrzec o wiele więcej. Pokazuje nam jak nieodwzajemniona miłość może spowodować ból i tęsknotę, a nawet doprowadzić do szaleństwa.

więcej na VelarisLibraby

Co dziś czytacie?

Kolejna książka skończona, kolejna historia już za mną, kolejny tom odłożony i kolejna seria zakończona. Czy będę tęsknić? Jeszcze sama nie wiem, ponieważ była to tak bardzo wymagająca lektura, że chyba jeszcze ją muszę przetrawić, może pomoże mi w tym napisanie tej recenzji. A o czym mowa? O “Nevermore. Otchłań” Kelly Creagh, o książce, która kończy serię Nevermore. Wznowienie, które już było wydane nakładem wydawnictwa Jaguar, lecz tym razem dostaliśmy przepięknie błyszczące okładki, które bardziej pasują do obecnych czasów. Jednak czy treść do nich nadal pasuje? Ciężko mi to określić, ponieważ jestem fanką twórczości Edgara Allana Poe, lubię motyw “high school” w książkach, oraz mroczny, duszny klimat książki również jest bliski mojemu sercu, a spotkałam się ze stwierdzeniem, że to książka dla młodych, że to oni prędzej się odnajdą w tym klimacie. Podsumowując całą serię, przyznaję, że ten tom podobał mi się najbardziej, jego mroczny i kręcony klimat najbardziej mi przypadł do gustu, jeśli jesteście ciekawi, co myślę o poprzednich tomach, to zapraszam na profil, tam znajdziecie wszystkie recenzje.

Isobel w końcu go spotkała, w końcu była w jego pobliżu, jednak omal nie przypłaciła za to spotkanie swoim życiem. Śmierć, życie, jawa, sen, granice się zacierają, a ona sama już nie wie, gdzie jest jej miejsce. Czy powinna odpuścić? Czy powinna walczyć o ukochanego, nawet jeśli ceną za jego ocalenie będzie jej życie? Czy jej sprzymierzeniec okaże się wrogiem, a jej wróg jej sprzymierzeńcem? Upiorna Lilith trzyma swoje szpony na ukochanym Isobel, nie chce oddać go bez walki, jednak ta walka może okazać się końcem świata, któryIsobel dobrze zna i w który czuje się bezpiecznie. W końcu wszystkie pytania otrzymają odpowiedź, jednak czy Isobel w końcu będzie mogła odetchnąć?

Książka luźna, pełna humoru, czy mroczna, pełna zagadek?

Poprzedni tom uważałam za psychodeliczną odsłonę pióra autorki, jednak to ten tom trzymał mnie w największym napięciu. Przez całą książkę goniliśmy z akcją, która tylko na samym początku toczyła się dość leniwie, jak w końcu ruszyła, to z każdą przerzucaną stroną nabierała tempa, by na samym końcu książki w końcu zwolnić i pozwolić czytelnikowi na oddech. Ogólnie nie lubię takiej pędzącej akcji, jednak tutaj bardzo mi się spodobała, ponieważ cały czas miałam poczucie uciekającego czasu. Mnie ten czas nie gonił, jednak Isobel przez całą książkę się ścigała z nim, ponieważ granica między światami się zacierała. Gdyby ta granica całkiem znikła, wszystkie koszmary, na czele z Lilith opanowałyby świat, który zna Isobel.

Nie lubię przerysowanych bohaterów, słodkich panienek, które czekają na ratunek, otaczających się fałszywymi przyjaciółmi, oraz wpasowujących się w szablon “popularnych cheerleaderek”. Dlatego na początku nie przepadałam za główną bohaterką, po raz kolejny to postać z dalszego planu mnie bardziej przywiązała do historii niż postać, w której historię się wczytywałam. Jednak muszę przyznać, że przemiana, którą przeszła Isobel podobała mi się i mogę jej wybaczyć wiele.

Przyznaję, że myślałam, że to kolejna historia o szkolnej miłości, jedynie poprzetykana psychodelicznymi wstawkami prosto z twórczości Poego. Nie spodziewałam się, że znajdę w niej walkę z własnym umysłem, trudną miłość i takie mocne uczucie, prawdziwe, na życie i śmierć. Nadal jest to historia dla młodzieży, jednak mnie kupiła swoim klimatem. Jednak jedno “ale” mam, jak wspominałam, historia pędziła, niekiedy tak bardzo, że czułam się zagubiona i musiałam się cofać zdanie, dwa, niekiedy czytałam cały rozdział od początku, ponieważ dosłownie się gubiłam.

Jednak ostatecznie chcę wam tę książkę polecić, jak i całą serię, ponieważ wierzę, że znajdzie ona swoich fanów, może nie jest ona dla wszystkich czytelników, prędzej dla fanów mrocznych i dusznych klimatów. Dziękuję bardzo za książkę w ramach współpracy barterowej Wydawnictwu Jaguar.

„Nevermore Otchłąń” to tom kończący trylogię. Nie będę więc tu przytaczać streszczenia poprzednich tomów, bo mogłabym komuś zepsuć zabawę. Wydarzenia tej części mają miejsce kilka tygodni po zakończeniu poprzedniej. Co się wydarzyło musicie przeczytać sami, w każdy razie Isobel ma przekichane. Każdy ją sprawdza, każdy kontroluje, każdy się o nią martwi. A ona ciągle tęskni.

W tej części świat snu zlewa się z realnym jeszcze bardziej niż w poprzednich tomach. Właściwie czasami nie wiemy gdzie jesteśmy i co jest prawdziwe. Sama bohaterka tego nie wie. Ona jednak uparcie dąży do celu, do ocalenia Varena, a co za tym idzie, świata który zna. Jej determinacja i upór zasługują na uznanie. Ten tom jest bardzo dynamiczny, dużo się w nim dzieje. Chyba najwięcej ze wszystkich części. Nie brakuje tu zagadek, tajemniczości i niebezpieczeństw. Dzięki czemu czyta się go szybko i z zapartym tchem. Momentami jednak akcja tak pędziła, że musiałam się wracać o parę stron, bo gubiłam się w toku rozumowania Isobel lub tłumaczeniach Reynoldsa.

Cała historia skupia się główne na Isobel, jej uczuciach, myślach i dylematach. Bardzo lubię takie dogłębne poznawanie postaci. Jedyne co, to brakowało mi tu Varena. On w tej historii stał się właściwie tylko tłem, celem działań Isobel. A szkoda, bo był on bardzo ciekawą postacią i poznanie wydarzeń z jego perspektywy byłoby bardzo interesujące.

Sprawą z którą miałam największy problem, była nagła siła uczuć Isobel do Varena. W książce pokazane jest to jako głębokie, mocne i trwałe uczucie, miłość na śmierć i życie ( momentami dosłownie). A przypominam, że mamy do czynienia z nastolatkami,którzy nawet nie byli na jednej randce, właściwie to nawet o sobie nic nie wiedzieli.Nie żeby to było złe, ale jednak taki motyw bardziej pasowałby mi u bardziej dojrzałych bohaterów, którzy już wiedzą co znaczy prawdziwa miłość i się naprawdę znają.

Podsumowując, jest to bardzo ciekawa trylogia, z dobrze wykreowanym motywem snów i wartką akcją.