Ostatnie zdjęcie

,,Ostatnie zdjęcie" z pewnością jest powieścią niecodzienną i taką, o której nie sposób szybko zapomnieć. Porusza temat choroby Alzheimera oraz kilkuletniego Franciszka, który choć wychowywany przez ojca alkoholika i matkę, która zrobiłaby dla niego wszystko, zostaje oddany do zakonnego sierocińca. Babcia pewnego dnia wyrywa go ze szponów patologii, niestety, kiedy jej stan zdrowia nie pozwala na dalsze opiekowanie się wnuczkiem musi oddać go pod opiekę sióstr. Franek spotyka tam nowego kolegę Kacpra, który razem z siostrą po tragicznej śmierci rodziców także został oddany do miejsca, gdzie może znaleźć adopcyjną rodzinę. I choć wydawać by się mogło, że to historia nasycona ludzką tragedią, to jednak Aldona Szczygieł sprawia, że ciepło robi się na sercu, kiedy dzieciaki wchodzą w kooperację z seniorami z domu pomocy.

Muszę przyznać, że jest to całkiem niepozorna książeczka, jednak bardzo miło spędziłam z nią czas. Doskonale wykreowani bohaterowie, oddane tło, uczucia, kontekst wyrwania z domu rodzinnego. Dla takich dzieci, które żyły w szczęśliwym, pełnym dostatku domu albo i patologicznym, ale z pewną stałą, jest nieporównywalne i nie do wyobrażenia sobie, kiedy sytuacja z dnia na dzień powoduje, że domem jest sierociniec. Franciszek mimo początkowej niepewności, radzi sobie całkiem dobrze. Jego kompanem do przygód jest Kacper. Nie da się jednak ukryć, że niezwykle tęskni za babcią, która z dnia na dzień zniknęła. Zosia zaś uczyniła to wbrew swojej świadomej woli, co boli tym bardziej.

Aldona Szczygieł w swojej debiutanckiej książce pokazuje, że dla każdego wyrwanie z codziennej harmonii jest szczególnie trudne, a tym bardziej dla dzieci, które nie rozumieją, dlaczego tak się dzieje. Czuję, że to dopiero wstęp do wspaniałej literackiej przygody autorki. Koniecznie zapoznajcie się z powyższym tytułem. Jestem przekonana, że nie będziecie żałować, a na koniec i łza wzruszenia zakręci się w oku.

"Oststnie zdjecie" to moja przedostatnia książka w 2023 roku, więc wieczorkiem wpadnie jescze jedna polecajka dobrej książki.

Tym razem nie jest to współpraca więc możecie być jescze bardziej pewni, że to co napiszę to nie ściema. (Choć przecież zawsze piszę to co czuję.)

Historia opowiedziana jest oczyma Franka, nastolatka którego babcia kilka lat temu pozostawiła pod opieką sióstr zakonnych w sierocińcu.

Dlaczego to zrobiła? Jaki powód jest aż tak ważny by porzucić dziecko?

Franek pamięta ten dzień, nie rozumie dlaczego jego ukochana babcia podjęła taką decyzję. Chłopiec postanawia ją odnaleźć, pragnie do niej wrócić.

Historia piękna, wzruszająca, trudna, pełna smutku a zarazem miłości.

Książka wciaga od pierwszych stron, nie jest długa, do przeczytania w jeden wieczór.

Jest to młodzieżówka jednak powinni ją czytać wszyscy niezależnie od wieku.

Nie jedna lektura szkolna powinna być nią zastąpiona. Uczy miłości, wrażliwości, pokazuje czytelnikowi, że nie każda trudna decyzja podyktowana jest brakiem miłości i złymi chęciami.

Nie będę ukrywać, że na początku miałam problem. Wiedząc co często dzieje się w sierocińcach prowadzonych przez zakonnice, oraz w domach opieki, nie mogłam wczuc się w te historię. Jednak mimo iż jest to debiutancka książka Aldony, autorka umiejętnie przeniosła mnie do świata Franka, i uwieżyłam, że nie wszędzie są źli ludzie, że są miejsca w których pracują ludzie o ogromnych sercach. Oby zawsze tylko tacy nas otaczali. 💗

zapraszam Was do poznania historii Franka z książki "Ostatnie zdjęcie", która swoją premierę miała w tym roku.

Franek to nastolatek, który wychowuje się w domu dziecka, który prowadzą siostry zakonne. Niektóre z nich są bardzo służbowe i tylko w takich sprawach zwracają się do swoich podopiecznych , zaś inne siostry są prawdziwymi Aniołami i traktują wychowanków jak rodzinę. Pewnego dnia, Franek przypomina sobie, że nie zawsze był przecież w domu dziecka .. że wychowywała go babcia, babcia u której czuł się bardzo bezpiecznie i z którą ma najlepsze wspomnienia ze swojego dzieciństwa.. postanawia ją odnaleźć, porozmawiać z nią.. Niestety nie jest to takie proste, na szczęście pomóc temu może zdjęcie... pierw tylko trzeba je znaleźć i wtedy Franek wyrusza na poszukiwania, w których pomaga mu kolega z sierocińca..

Gdy w końcu odnajduje swoją ukochaną babcię, okazuje się, że ta jest chora i niestety nie pamięta ani Franka, ani już nie posiada tych pięknych wspomnień, o których pamięta chłopiec.. Wtedy nastolatek próbuje zrobić wszystko by poprawić komfort życia kobiety, i by odzyskała pamięć.. Czy jest to w ogóle możliwe?

To krótka, choć piękna historia o sile miłości i więzach rodzinnych, czasami gdy rodzice zawodzą z różnych przyczyn, to dziadkowie stają się całym światem.. tak było w przypadku tego chłopca, który gdy trochę podrósł odwdzięczył się okazaną miłością.. wzruszająca i chwytająca za serce opowieść, poruszająca trudne tematy.. Bardzo serdecznie polecam, jeśli jeszcze nie czytaliście.. 🤗❤

Co musi przeżywać małe dziecko, którego babacia zmuszona jest oddać go do sierocińca? Mały Franek nie miał szczęśliwego dzieciństwa. Ojciec pijak i bezradna mama, która zawsze stawała w obronie swojego syna. Kiedy trafił pod opiekę swojej ukochanej babci to była dla niego najpiękniejsza chwila. Zawsze czuła, opiekuńcza, wrażliwa i najukochańsza istota na świecie, z którą mały Franio spędza wspaniałe chwile. Pewnego dnia babcia zmuszona jest oddać go do sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne. Sama natomiast trafia do domu opieki z powodu choroby.

Franek w sierocińcu spędza czas wraz z najpiękniejszymi o niej wspomnieniami. Ma szczęście, bo spotyka tu też wiele przyjaznych mu osób. Pewnego dnia postanawia ją odnaleźć. Kiedy już mu się to udaje, okazuje się, że babcia choruje na Alzheimera. Wydaje się, że odzyskuje na chwilę kontakt z rzeczywistością kiedy wspomina coś o zdjęciach. Franek postanawia je odnaleźć, bo wierzy, że wtedy babcia odzyska pamięć, i będą mogli wrócić do ich rodzinnego domu.

"Ostatnie zdjęcie" Aldony Szczygieł to książka, która porusza do granic możliwości. Uczy jak być wytrwałym w dążeniu do celu, być silnym kiedy wydaje nam się, że jesteśmy w trudnej sytuacji życiowej i nic nie jest w stanie jej naprawić. Uczy bezinteresownie kochać. Pokazuje, które wartości są ważne i wierzyć tak po prostu, że czeka nas coś dobrego.

Gorąco polecam❤️

Za książkę dziękuję bardzo serdecznie @aldonaszczygiel 🤗 Gratuluję wspaniałego przekazu wartości tak ważnych dla każdego człowieka.

Nastoletni Franek wychowuje się w sierocińcu. Kiedy odnajduje babcię, rośnie nadzieja na powrót do domu. Jednak ten plan nie może się powieść. Chłopak zaczyna więc walczyć o wspomnienia.

Nie wiem czy znacie instagramowy profil autorki. To co Aldona Szczygieł robi z aparatem, to jest bajka. Po prostu czaruje. Okazuje się, że słowem też potrafi czarować.

Od pierwszej do ostatniej strony czułam, że to nie tekst trzymam w dłoniach. Zamiast niego ściskałam sakiewkę wypełnioną po brzegi emocjami. Ja nie czytałam, ja płynęłam przez może uczuć i dotykałam każdego z nich, a one dotykały mnie. Uśmiechałam się, wzruszałam, ocierałam gorzkie łzy i te słodkie, radosne. Bałam się o Franka, podziwiałam go i bardzo, ale to bardzo byłam z niego dumna.

Wiecie, to taka książka, o której cieżko napisać. Ją trzeba poczuć. Pozwólcie sobie na to przeżycie. Warto.

Naszym głównym bohaterem jest nastoletni Franek który spędza swoje życie w sierocińcu. Gdy szczęśliwy odnajduje babcię, jego życie zmienia się o 180 °.

Jednak szczęście nie dopisuje mu długi czas, ponieważ okazuje się, że jego babcia jest chora na Alzheimera i zapomniała wszystkie wspomnienia związane z chłopcem.

Teraz głównym zadaniem chłopca będzie przywrócenia wspomnień jego najbliższej osobie.

Młodzieżówka ta nie należy do najprostszych, ale mimo iż tematyka jak i sam styl pisania autorki jest ciężki, to książkę czyta się w błyskawicznym tempie.

Historia toczyła się dosyć szybko, A sami bohaterowie byli naprawdę fajni i bardzo się z nimi zżyłam. Owszem były momenty gdzie czułam, że chce odłożyć na chwilę książkę, ale nie zdarzało się to często, a pozycja tak wciągała że nie chciało się jej przerywać.

Nie sposób przejść obok tej lektury obojętnie. Szczególnie gdy tematem książki są naprawdę sprawy trudne, wręcz dla młodych ludzi mało zrozumiałe. Zacznijmy jednak po kolei.

Autorem Ostatniego zdjęcia jest Aldona Szczygieł, kulturoznawca, pedagog, która interesuje się fotografią, lubi miejsca, które mają w sobie pewną magię. Prowadzi własnego bloga, a niniejsza pozycja jest jej debiutem literackim. Debiutem bardzo udanym.

Na kartach powieści dla młodzieży poznajemy nastoletniego Franka, który mieszka w sierocińcu, który prowadzą siostry zakonne. Młody człowiek zastanawia się, dlaczego tu trafił. Jak przez mgłę pamięta ostatnie chwile ze swoją ukochaną babcią, która była dla niego wyjątkową osobą. Kobietą, która zawsze broniła go przez ojcem-tyranem i despotą, alkoholikiem, znęcającym się nad swoją rodziną.

Nie mieliśmy wiele, ale mieliśmy siebie. Babulka była od zawsze.

Dla dziecka było to niezrozumiałe, że kochająca go osoba odprowadziła go do obcego domu, do obcych ludzi i tam go zostawiła. Teraz Franciszek próbuje sobie przypomnieć, gdzie mieszkał, kiedy babcia zabrała go od znienawidzonego ojca. Ma przebłyski pamięci, stara sobie wszystko przypomnieć i ruszyć na poszukiwania ukochanej osoby. Jednak nie jest to takie proste. Siostry, a przede wszystkim matka przełożona nie chce zdradzić adresu pani Zofii, bo tak miała ona na imię.

Czy Francesco (tak nazywała go jedna z sióstr, Polka, która wróciła do kraju z włoskiego zakonu, gdzie przebywała pewien czas), znajdzie pomoc życzliwych mu osób i odnajdzie babcię? Kto w tym mu pomoże i jak będzie wyglądało ich spotkanie?

Autorka porusza w powieści problem, jakim jest Alzheimer, który dopada starsze osoby. Możecie się domyślać, z resztą to wynika z opisu na okładce książki, że babcia Franciszka zachorowała na paskudną i nieuleczalną chorobę. Chłopiec nie może zrozumieć, dlaczego staruszka nie pamięta go. Jest zrozpaczony, targają nim różne skrajne uczucia. Musi coś zrobić, by pani Zofia przypomniała sobie, że wnuk ją bardzo kochał i to uczucie nadal trwa. Do tego będzie potrzebować starych fotografii.

Patologia w rodzinie, niezrozumiała choroba babci, czas spędzany w sierocińcu to bardzo trudne problemy, które warto poruszać, by uzmysłowić młodzieży, że świat nie jest tak prosty, zrozumiały, nie wszystko można mieć, że w wielu rodzinach panują niezrozumiałe stosunki między najbliższymi. To trudna lektura, ale piękna i poruszająca. To książka dla młodzieży, ale też dla rodziców.