Ostatnie instrukcje

Zemsta agenta.

Świetnie przyjęte "Trzy koperty" doczekały się godnej kontynuacji. Nie zawsze ciąg dalszy pewnej opowieści wychodzi na papierze dobrze, zwłaszcza jeśli autor - jak Nir Hezroni - nie ma zbyt bogatego dorobku pisarskiego, jednak w tym przypadku... udało się! :)

Agent 10483 wyskakuje niczym diabeł z pudełka i pojawia się ponownie na scenie wydarzeń. Nie unieszkodliwił go ani wypadek, ani zapadnięcie w śpiączkę... "Nadczłowiek", czy po prostu diabelnie uparty typ chcący doprowadzić do końca dzieło zemsty? Kwestia interpretacji. Sprytu, woli przetrwania i determinacji Agentowi 10483 nie sposób w każdym razie odmówić. Czego będziemy tym razem świadkami jeśli chodzi o jego kolejne posunięcia?

Cel główny od czasu "Trzech kopert" nie ulega zmianie - jest nim zemsta. Akcja książki rozgrywa się dwutorowo, poznajemy bowiem bezpośredni, bieżący przebieg wydarzeń, a z drugiej perspektywy patrząc dostajemy na tacy całą genezę łańcucha zdarzeń, który doprowadził do aktualnej sytuacji. Agent 10483 to diabelnie inteligenta bestia ;) Kwestią dyskusyjną zaś jest to, czy fakt jego zaburzeń psychicznych jest tutaj - w dziele zemsty na dotychczasowych mocodawcach - pomocny, czy wręcz przeciwnie... Z całą pewnością jest to godny przeciwnik dla Organizacji z którą walczy. I to nawet w pojedynkę.

Książka jak najbardziej do polecenia :) Hezroni serwuje czytelnikowi coś pomiędzy sensacją, a powieścią szpiegowską, do tego bardzo umiejętnie snuje kolejne wątki, nie gubi się w nich, całość prezentuje się więc na papierze naprawdę bardzo dobrze. Autorowi udaje się ponadto uniknąć powielania standardowych schematów powieści sensacyjnych, co książce wychodzi na wielki plus. A na koniec... chce się po prostu więcej :) Żal więc dopada człowieka, że to już ostatnia strona... ;)

Dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina za egzemplarz recenzencki.

[Adres usunięty]

W chwili gdy skończyłam czytać "Trzy koperty", poprzednią książkę Nira Hezroniego, wiedziałam, że muszę od razu sięgnąć po jej kontynuację i sprawdzić, czy i ta część okaże się tak dobra jak jej poprzedniczka. Akcja "Ostatnich instrukcji" dzieje się w 2016 roku, czyli 9 lat od zakończenia wydarzeń opisanych w części pierwszej. Agent 10483 powraca, chciałoby się powiedzieć z martwych, bo za takiego przez te wszystkie lata był przez Organizację uważany. Powraca i przygotowuje zemstę na ludziach, którzy go zdradzili. Zemstę o tyle straszną, że nie liczącą się ani z kosztami, ani z niewinnymi jej ofiarami. Cel namierzony - czas przystąpić do jego realizacji.

Akcja powieści tym razem przebiega dwutorowo, jednak ogranicza się tylko do jednego roku. Śledzimy bieżące wydarzenia i te, które do nich doprowadziły, czyli czas od wybudzenia się Agenta 10483 ze śpiączki, narodziny planu zemsty i stopniową jego realizację. "Trzy koperty" pozostawiły czytelnika z wieloma pytaniami bez odpowiedzi, "Ostatnie instrukcje" częściowo na te pytania odpowiadają. Poznajemy szczegóły pracy osoby, która przeprowadzała na Agencie neurologiczne transformacje i ich późniejsze konsekwencje. Mimo iż nasz bohater nadal zachowuje się jak psychopatyczny szaleniec, to jego działania nie są bynajmniej chaotyczne, lecz doskonale precyzyjne. Jak genialny szachista analizuje, przewiduje i łączy porozrzucane elementy w całość. Wszystko ma dopracowane do perfekcji, jest przygotowany na każdą ewentualność. Uczy się błyskawicznie, nadrabiając straconą dekadę życia.

Więcej jest też w tej części nowinek technologicznych i technicznych szczegółów. Agent 10483 po przebudzeniu ma do dyspozycji cały Internet z jego nieograniczonymi możliwościami. Tak jak w czasach służby w Organizacji był pod jej wyłączną opieką, zarówno technologiczną jak i finansową, tak w 2016 roku musi i radzi sobie sam. Korzysta zatem z tego co oferuje mu współczesna technologia. Doskonale się w tym świecie odnajduje i z łatwością wykorzystuje go do swoich potrzeb. Perfekcyjny plan przygotowany, czas rozpocząć przedstawienie ...

"Ostatnie instrukcje" okazały się naprawdę świetną kontynuacją "Trzech kopert". Wartka akcja i ciekawe pomysły autora na fabułę sprawiały, że czytałam książkę z wypiekami na twarzy. Oczywiście zdarzały się momenty spowolnienia i nużące mnie przydługie opisy techniczne broni, ale odbierałam je jako chwilę oddechu przed kolejną szaleńczą akcją i zbieranie siły przed wielkim finałem. A było na co czekać. Autor zaserwował nam prawdziwy, długi finałowy majstersztyk. Wszystkie wątki precyzyjnie wskoczyły na swoje miejsce w tej skomplikowanej, nasyconej adrenaliną układance. A na deser otrzymałam to co w takich powieściach lubię najbardziej, epilog z nadzieją na kontynuację.

Recenzja pochodzi z mojego bloga [Adres usunięty]