Ostatnia noc Aurory

"Czy naprawdę myślisz, że można wydostać się z ciemności? Że da się przezwyciężyć doświadczenia tak straszne, że wymazują całą resztę?"

Czekaliście na trzeci, finałowy tom o profilarce Aurorze? Ja czekałam z niecierpliwością i powiem wam, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona, moim zdaniem ta część jest najlepsza. Aurora zmienia się diametralnie z aroganckiej przepełnionej bliznami i wewnętrznymi demonami kobiety w pozytywną, patrzącą w przyszłość osobę, która godzi się z tym co jest jej pisane. W tej części do wyjaśnienia ma sprawę, brutalnego morderstwa i samobójstwa, które wydarzyło się na jej oczach. Te dwie sprawy są ze sobą powiązane. Czas płynie nieubłaganie, poszlak jest wiele, a jeszcze więcej niewiadomych. Aurora ponownie jednoczy stary zespół w którego skład wchodzą Bruno, który dochodzi po wydarzeniach z poprzedniej części, Tom jako jedyny jest zadowolony i nie może doczekać się jakiejkolwiek akcji, oraz Silvia, która odnajduje się w leśnictwie i nie jest zadowolona z powołania do tej sprawy. Aurora początkowo pracuje sama. Te dwie sprawy spędzają jej sen z powiek, ślady są tak zatarte, że aż niemożliwe jest ustalenie czegokolwiek. Czy ujęcie sprawcy przyjdzie im łatwo?

Autorka tak nakreśliła fabułę, że historia wciągnęła mnie już od pierwszej strony. Przedstawiła kobietę, która sporo wycierpiała oraz straciła. Musiała dojść do pewnego momentu gdzie jej życie w ciemności odzyskało barwy. Przez książkę mimo trudnego tematu przepływa się z ogromną lekkością. Napięcie jakie towarzyszy podczas czytania jest kosmiczne, nie do opisania. Śledzisz i zagłębiasz się w akcję z zapartym tchem. Zagadka i jej stopniowe rozwiązanie było bardzo interesujące. Ogromne brawa za pomysł i wykonanie. Liczne zwroty akcji, sporo poszlak i niewiadomych jest utrzymane na bardzo wysokim poziomie. Aurora krąży, szuka i nie poddaje się gdy sprawa jest już zamknięta ona wie, że to nie koniec. Idzie jak burza dalej i odnajduje to, co innym umknęło. Co? O tym sami się przekonajcie.

#ostatnitaniecaurory to książka, która z pewnością potrafi zaskoczyć i wciągnąć. Ma w sobie wiele znaków zapytania i jeszcze więcej odpowiedzi, które autorka udziela stopniowo pobudzając komórki czytającego do śledzenia tej historii z zapartym tchem. Ja próbowałam wyjaśnić sprawę wspólnie z bohaterami jednak nie udało mi się rozwikłać tej zagadki. Byłam bardzo zaskoczona tym, kto za tym wszystkim stoi. Nie tylko mężczyźni są niebezpieczni. Gorąco polecam.

Ponownie czytaliśmy książkę jednocześnie, starając się o niej nie dyskutować, żeby napisać dwie niezależne recenzje.

📚ONA - Elżbieta Podolska

Cykle powieści z jednym bohaterem są niebezpieczne. Zdarza się, że każdy kolejny tom jest gorszy, brakuje pomysłów, świeżości i mocy… Zupełnie inaczej jest w powieściach Barbary Baraldi z Aurorą w roli głównej. Każdy kolejny tom jest zupełnie inny, lepszy, zaskakujący i coraz bardziej wciągający.

Na każdy czekam z utęsknieniem, żeby sprawdzić, co nowego wydarzyło się w życiu dziewczyny, która bardzo mocno została doświadczona: śmierć rodziców, narzeczonego, postrzał… Trzeci tom i znowu czytanie w nocy z zapartym tchem, bo nie można się oderwać, bo nie zostawię bohaterki w połowie śledztwa.

Trzeci tom jest inny. Nadal morderstwa są brutalne, ale w życiu Aurora przestaje być taka dzika. Już nie odsuwa się od ludzi, zaczyna rozumieć, że fajnie mieć ich obok siebie, wspierać się i działać wspólnie. Zaczyna też dostrzegać cierpienie innych. No i opiekuje się kotką-przybłędą i o niej pamięta.

Historia nadal jest bardzo poplątana i kiedy wydaje się, że już dokładnie wiemy, kto, co i dlaczego, to nagle okazuje się, że jeszcze jest sporo do końca i niczego nie wiemy. Barbara Baraldi potrafi zaskoczyć swojego czytelnika i do samego końca trzymać go w napięciu. Sam pomysł zawiązania akcji i wciągnięcia w nią Aurory jest niesamowity. Dwie sprawy, których nic nie łączy, a jednak nigdy nie mów nigdy. Dawni wrogowie stają się przyjaciółmi, a miłość powraca.

Tylko nie myślcie, że książka straciła pazur – absolutnie nie. Są rozdziały i opisy, które mrożą krew w żyłach, porażają tym, że ktoś mógł wpaść na taki pomysł, że ludzie ludziom to robią. Ostrość zbrodni się nie zmienia, zmienia się jedynie Aurora, która dojrzewa. I to też jest siła tej książki i całego cyklu, że nie stoi w miejscu.

Nie mogę się doczekać, kiedy będzie tom czwarty. Jestem ciekawa nie tylko kolejnych zbrodniczych pomysłów autorki, ale także tego, w jakim kierunku wyśle Aurorę, czy jeszcze pozwoli jej dorastać i rozumieć świat, czy może znowu zepchnie ja w otchłań szaleństwa i mroku.

Już bym chciała czytać!!! I martwi mnie tylko to, że tom 4 jest na razie ostatni…

📚ON – Juliusz Podolski

To już trzeci w tym roku tom przygód włoskiej profilerki Aurory Scalviati, Wszystkie ukazały się pod naszym patronatem medialnym. Przede wszystkim zarezerwujcie sobie dzień, bo nie oderwiecie się od jego czytania. To trochę jak z maratonem przy oglądaniu seriali. Jeszcze jeden odcinek, no ten będzie ostatni... I właśnie okazuje się, że to był właśnie ostatni i pozostaje czekać na kolejny sezon, albo powieść. Gorzej kiedy takiej perspektywy nie ma. Barbara Baraldi ma jeszcze jeden tom przygód Aurory…

Ta część jest nieco inna. Aurora jest bardziej poukładana, jakby ogarniająca swoją chorobę. Taka jest też fabuła — spokojniejsza. Bohaterka nie ma zdecydowanych konfliktów wokół siebie, ale sprawa, którą ma do rozwiązania okazuje się niezwykle zagmatwana. Dwa oddalone od siebie miejsca, samobójstwo dziewczyny, porzucony samochód z wielką maskotką Pandy. A potem zmasakrowane zwłoki mężczyzny, który okazuje się być właścicielem tego auta. Z biegiem czasu fakty i poszlaki wskazują, że oba zdarzenia mają dużo, a nawet bardzo dużo stycznych. Wiele wątków otwartych, jak to u Baraldi, w końcu prowadzą do rozwiązania zagadki. Jednak coś nie pozwala Aurorze uznać, ze to jest prawdziwy koniec, czuje, że coś w tym wszystkim nie gra, że ten koniec nie jest ostatecznym końcem.

Poprzednie dwie części czyta się, czując atak wielu bodźców i emocji towarzyszących Aurorze. Tutaj wszystko toczy się na bardziej zwolnionych obrotach. Aurora próbuje ułożyć sobie swoje osobiste sprawy, opiekuje się kotką T.Rex. Na kolejnych kartach książki przypominają się lubiani przeze mnie ludzie z poprzednich tomów. Traktuję ich, jak starych znajomych.

Zaletą także i tego tomu jest fakt, że można go czytać jako oddzielną opowieść, bez znajomości treści poprzednich części. Baraldi, króciutko przypomina, kim jest dana postać i jak wiąże się z opowieścią o Aurorze. Przypomina nam, że przecież już ich znamy. Oczywiście lepiej sięgnąć po poprzednie części i czytać od początku, co pozwali poznać osobowość Aurory, ale także i portrety postaci.

Pojawiają się też nieśmiałe opisy jedzenia, jak przystało na kryminał włoskiej autorki. Jest np. mój ulubiony napój chinotto gazowany produkowany z soku z owoców pomarańczy mirtowej. Wyglądem przypomina colę i ma słodko-gorzki smak. I tu Aurora mija się z prawdą, mówiąc do Bruna: "- Myślę, że jesteś jedynym człowiekiem na świecie, który pije chinotto przed siedemdziesiątką". Droga Auroro mogę powiedzieć, że się mylisz. Mam na liczniku mniej i od dawna, jak tylko mogę oddaje się konsumpcji tego napoju.

I jeszcze jeden cytat na temat tego, jak wielu ludzi lubi pospiesznie komuś wlepiać negatywną ocenę w socialach stając się ”Bogiem i Carem”, absolutną wyrocznią. „Utrzymywanie dobrych relacji z klientami (osobistych – dop. Czytadełka) to dziś podstawa, w czasach, kiedy każdy [motyla nóżka] może zostawić negatywny komentarz na swoich socialach i jednym kliknięciem zniszczyć reputację ludzi, którzy uczciwie pracują. Teraz najbardziej liczą się opinie". Moja o trzeciej części Aurory jest jak najbardziej za, ale pmiętajcie jeśli będziecie mieli inną, nie piszcie, że książki nie warto czytać, bo to tylko Wasza subiektywna opinia… Miłej lektury.

Powraca Aurora, błyskotliwa, ale nieco niepokojąca inspektorka policji, która po dramatycznych wydarzeniach w przeszłości idzie przeżycie i kolejne śledztwa z bagażem swoich traum. Mnie Scalvati od samego początku cyklu zaintrygowała swoją złożonością, ponieważ to postać silna, inteligentna, ale jednocześnie walczy z własnymi demonami, a jej wewnętrzne zmagania nadają powieści głębi psychologicznej, która wyróżnia ją na tle innych powieści gatunku.

Nieprzerwanie podczas czytania powieści autorki delektuje się tym, jak konstruuje swoją fabułę, tym jak to wszystko plastycznie jest opakowane, a w dużej mierze jest to zasługa bardzo sugestywnego języka, bo to właśnie dzięki niemu czuć ten chłód i mrok, którymi powieść niemal emanuje.

Fabuła przyznaję, mnie wciągała niczym ruchome piaski, ponieważ pozą ciekawością co do rozwoju śledztwa i tajemnic, kolejnym ciekawym aspektem były problemy Aurory w kontekście współpracowników i to jak poradzi sobie z komplikacjami. Przyznaje, że pomimo zawiłości intrygi to książka jest bardzo dobrze prowadzona i nie powodowała chaosu fabularnego i to pomimo tego, że autorka bardzo zmyślnie myliła tropy i wodziła za noc, co sprawiło, że książka nie była przewidywalna.

Dla wielu tempo powieści jest momentami zbyt wolne, szczególnie w częściach poświęconych retrospekcjom i rozważaniom wewnętrznym Aurory. Może to być jednak zamierzone, by lepiej oddać psychologiczny aspekt opowieści i przyznaje, że ja to tak odbieram, bo pomimo mojego zamiłowania do dynamicznej akcji doceniam to, że konstrukcja Baraldi pomimo wolnego tempa nie nudzi i daje w zamian zgłębienie psychologiczne postaci.

Pewnie ludzi zaznajomionych z cyklem nie muszę wystosować zaproszenia do poznania kontynuacji, jednak osoby, dla których cykl ten jest nieznany zachęcam do poznania serii. Dla mnie cykl z Aurorą ma jakąś enigmatyczność, nie wpada w sztampę i zdecydowanie wyróżnia się na rynku literackim.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem LeTra

Jakiś czas temu pisałam o dwóch poprzednich tomach historii Aurory Scalviati i z wielką ciekawością czekałam na tę kontynuację, bo poprzedniczki nie dość, że udźwignęły moje oczekiwania, to jeszcze tom drugi zakończony został w taki sposób, że nie sposób było przestać myśleć i analizować o tym co się wydarzyło i gdzie podjęte decyzje zaprowadzą naszych bohaterów.

Nie chcę Wam zdradzać za wiele z fabuły, dlatego też nie będę jej streszczać, ale gwarantuję, że emocje, które wyzwoli w Was ta historia, przez długi czas nie zostaną zapomniane, a im głębiej będziecie wchodzić w tę historię, tym bardziej będziecie rozumieć postępowanie głównej bohaterki, choć początkowo wydaje się ono momentami pozbawione sensu.

W moim odczuciu ta część nie jest może aż tak brutalna jak dwie poprzednie, ale trupy nadal się pojawiają (w tym taki, którego się najmniej spodziewamy), ale odnoszę wrażenie, że Autorka w tym tomi skupiła się bardziej na głównej bohaterce, finalnie pokazując nam główną bohaterkę w zupełnie nowej odsłonie- zakochanej i w końcu szczerze szczęśliwej kobiety.

Autorka szczegółowo zadbała również o warstwę psychologiczną głównych postaci. Wchodzimy jeszcze głębiej (czy to jest jeszcze możliwe?) w umysł nie tylko Aurory, ale i Silvi, Toma i Brunona, obserwujemy, jak się miotają, ciągle walczą z demonami przeszłości i stwarzają sobie nowe, jak walczą z pragnieniami wielkiej zemsty, ale wiedzą, że nie mogą sobie na nią pozwolić, odkrywają nieznane dla siebie dotąd uczucia i nie do końca wiedzą, jak sobie z nimi radzić. Chcą oni zacząć życie po raz kolejny od nowa- szczególnie Aurora, jednak przeszłość nigdy nie daje o sobie zapomnieć i nawet na drugim końcu świata wyciąga po nią swoje łapska. Nikt tu nie jest zbędny i każdy ma tu swoją rolę do odegrania.

Książkę czyta się ekspresowo. Nadal podtrzymuję swoje zdanie, że Barbara Baraldi stworzyła nie tylko kryminał, ale wręcz genialny thriller psychologiczny, które wciągają od pierwszej do ostatniej strony, i każdy tom to totalny majstersztyk. Za każdym razem dostajemy historię pełną napięcia, skomplikowanych relacji międzyludzkich, intryg tajemnic, niezwykłych zwrotów akcji i zaskakujących momentów, które na długo zapadają w pamięć.

Uwielbiam styl pisania pani Baraldi (zresztą uwielbiam wszystkie włoskie kryminały), jest lekki, a jednocześnie głęboki i mocno działający na wyobraźnię. Dialogi są naturalne i przemyślane, a opisy miejsc i wydarzeń bardzo plastyczne, co sprawia, że czytelnik sam czuje się, jakby był uczestnikiem opisywanych wydarzeń. Fabuła jest dopracowana i składająca się w logiczną całość, nic tu nie jest przypadkowe.

Autorka doskonale balansuje między akcją a analizowaniem psychiki bohaterów, co czyni lekturę jeszcze bardziej fascynującą. "Ostatnia noc Aurory" to nie tylko świetny thriller, ale także głęboka analiza ludzkiej psychiki pokazująca jak wiele jesteśmy zdolni poświęcić, by sięgnąć po swój założony cel.

W tym miejscu warto wspomnieć, że już z początkiem listopada premierę będzie świętował tom IV, którego mam zaszczyt objąć patronatem medialnym. Premiera przewidziana jest na 05.11. 2025 i będzie nosić tytuł "Łamacz kości".

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To kolejna historia, która zaskakuje, trzyma w napięciu. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom literatury grozy i thrillerów psychologicznych. Ja jestem zachwycona i zdecydowanie czekam na tom IV.