Ostatnia na imprezie

Do Ostatniej na imprezie należy cały świat. Wszystkie muzea, hotele, restauracje. Wielkie markety oraz luksusowe butki, prywatne apartamenty i sielskie domki ze zdjęciami na kominku, każde auto, na które tylko spojrzy. Czasami tylko musi stoczyć o coś walkę ze szczurem lub ptakiem, ale koniec końców może się nazwać królową świata. Tylko co to za królowa, która nie ma poddanych?

Kiedy wszyscy inni umierali na 6DM, nieznaną odmianę wirusa, ona jedna przeżyła. W kilka miesięcy wirus opanował cały świat i nie dał się zatrzymać, mimo że rządy miały już doświadczenie z podobnym kryzysem po pandemii covid, Nie wiadomo dlaczego ta jedna kobieta się nie zaraziła. Kiedy jeszcze telewizja działała, nie informowano o przypadku takim jak ona. A później nie było już komu powiedzieć: hej, a ja się nie zaraziłam, ciekawe dlaczego?

Bezimienna bohaterka zostaje sama i na początku traci rozum. Wolałaby umrzeć, ale boi się zabić. Zamiast tego zaczyna się niszczyć. Rusza w podróż przez Anglię w towarzystwie jednego z ocalonych przez siebie psów, szukając innych ludzi. W tym czasie musi nauczyć się radzić sobie w nowym, groźnym świecie, gdzie nie może już liczyć na niczyją pomoc. To mocno mną wstrząsnęło, bo uświadomiło mi jak wiele pojawia się problemów, kiedy proste rzeczy przestają działać. Ufamy nawigacji, internetowi, chłodnej lodówce w sklepie i domu, wentylacji. I wydaje nam się, że to rzeczy tak stałe jak słońce i gwiazdy. Czytając o podróży Ostatniej cały czas myślałam: a co ja bym teraz zrobiła? Jak bym sobie z tym poradziła? I szczerze, to nie mam pojęcia. Można sobie tylko wyobrażać siebie w sytuacji, kiedy zostaje się ostatnim człowiekiem na ziemi - nie są to miłe wyobrażenia.

Podróż Ostatniej jest przerywana scenami z przeszłości, dzięki którym lepiej poznajemy bohaterkę oraz rozumiemy jak stała się tym, kim była w momencie wybuchu nowej pandemii. To postać skomplikowana, która momentami irytuje a momentami imponuje. Wszystkiego musi się uczyć, więc nie jest nudno, każde nowe wyzwanie to kolejna historia. Przed książkę się pędzi. Chce się wiedzieć jak skończy się niebezpieczna przygoda, co kobieta znajdzie w kolejnym mieście, czy to wreszcie będzie człowiek? Historia jest zabawna, ale też potwornie smutna - i zdecydowanie mocno przerażająca. To lektura, której nie da się przeczytać bez emocji i bez refleksji nad sobą i sytuacją na świecie. Póki co wywinęliśmy się takiemu scenariuszowi. Ale co będzie następnym razem? Czy w aptekach, w których do tej pory kupowaliśmy syrop na kaszel, wyłożą dla nas tabletki z adnotacją "najpierw podać dzieciom"? Czy zamkniemy się w domach, bo na zewnątrz atakować nas będą zdziczałe zwierzęta? Czy zaczniemy zjadać naszych pupili z głodu?

Podobało mi się, że nie skupiono się na naukowym wyjaśnieniu 6DM. Nie było trudnych teorii, nie musiałam się zastanawiać, czy to fikcja czy prawda i czy czasami nie napycham sobie głowy kłamstwami, które później będą mi się myliły z prawdą. Wirus był i nikt nie potrafił go zrozumieć. Ludzie umierali. Koniec kropka. Ważne było to co potem. Autorka podzieliła się swoją wizją świata nagle opuszczonego przez ludzi. Świata, który się budzi. Otrząsa i powoli zrzuca z siebie ostatnie łańcuchy nałożone mu przez gatunek ludzki. Widać przywiązanie do detali w analizie sytuacji Ostatniej i tego postarzenia świata o kilka dni, tygodni i miesięcy bez człowieka. Aż sama zaczęłam na wiele rzeczy patrzeć i myśleć "a co by się z tym stało, jeśli przez kilka tygodni nikt by o to nie dbał"? Przerażające jest to, jak szybko świat bez człowieka się zmienia i wraca do tego, co było kiedyś.

"Ostatnią na imprezie" zdecydowanie polecam. To książka napisana lekkim i przyjemnym językiem, a jednak skłaniająca do refleksji. Skupia się nie tylko na problemach zewnętrznych ostatniego człowieka na ziemi, ale też na tym chaosie, który zapanował w jego umyśle. Wnioski, które się nasuwają po lekturze, mogą być naprawdę wstrząsające. Gorąco was zachęcam do przeczytania jej. Obudzi w was trochę lęków, ale może też zmotywuje do tego, by się czegoś nowego nauczyć - tak na wszelki wypadek.

Ostatnia na imprezie to powieść postapokaliptyczna, która wbrew pozorom niewiele odbiega od naszego świata. Tytuł to pewien element humorystyczny, gdy myślimy o końcu świata jako największej imprezie. Jaką historię przygotowała dla nas Bethany Clift w swoim debiucie, który został już doceniony za granicą? Dlaczego ludzie giną? Czy naprawdę nasza główna bohaterka została ostatnim żyjącym człowiekiem na ziemi? Jesteście gotowi na koniec świata?

„Tańcz, głupia, tańcz, swoim życiem się baw!”

Pandemia się skończyła, tak jak teraz staramy się powrócić do szarej codzienności bez obostrzeń i przymusu pracy zdalnej. Nasza główna bohaterka wiedzie normalne życie, ma pracę, dom, męża. Nagle w wiadomościach pada komunikat, którego wszyscy się bali. Powrót wirusa, ale nie tego z koroną na głowie. Nowy, szybciej mutujący, gdy organizm zostanie zakażony, człowiek ma tylko 6 dni życia, i to jeszcze w męczarniach. Pierwsza wymiera Ameryka, Europa modli się, aby ta straszna choroba nie trafiła na nasz kontynent. Wracają maski, wracają kombinezony. Wtem kolejny komunikat: uciekajcie, póki możecie, pojawiają się pierwsze przypadki zakażań wirusem 6DM Anglii. Zaczyna się wyścig z czasem, tylko ludzkość nie ma jak się bronić. Nie istnieją szczepionki ani złote rady. Do aptek zostaje wprowadzona substancja, która umożliwi szybsze i raczej bezbolesne odejście ze świata. Jedyną osobą, która obserwuje śmierć milionów ludzi, jest ona: nasza główna bohaterka.

„Było zupełnie inaczej niż w 2020. Towarzyszyło nam przeświadczenie, że to swego rodzaju koniec. Wiedzieliśmy, że gdy tym razem wszystko się zamknie, już nie zostanie ponownie otwarte.”

Ostatnia na imprezie!

Nastaje koniec świata, czy ktoś z nas potrafiłby zachować stoicki sposób? Narracja pierwszoosobowa pozwala nam odczuwać historię bardziej emocjonalnie. Ciekawym zabiegiem jest brak imienia głównej bohaterki, a naprawdę ze wszystkich sił próbowałam je znaleźć. Czyżby Bethany Clift wyciągnęła asa z rękawa i chciała pokazać: to mógłbyś być Ty, czytelniku. Przedstawiany jest nam obraz okrutny, przerażający, zwalający z nóg, naruszający wszelkie granice komfortu czytelniczego. Podczas czytania Ostatnia na imprezie nie mamy się relaksować, przytłacza nas cierpienie, tułaczka głównej bohaterki, która stara się uporać z wieloma traumami: śmierć bliskich, uzależnienie od leków, pragnienie przeżycia kolejnej doby. Początkowo może nam się wydawać, że to nic wielkiego, zostajemy we własnym domu, mamy ciepło, pełną lodówkę, może nawet piwnicę. A co byście zrobili, gdyby nie było prądu, gazu, telewizji, internetu, świeżego jedzenia? Odrażający widok zwłok w trakcie zaawansowanego rozkładu, tysiące trupów na każdym kroku. To powieść drogi, do lepszego świata, walki o własne ja, przeżycia w trudnych warunkach, gdzie jedyne, co słyszymy to echo własnego głosu. Zwierzęta budzą swoje krwiożercze instynkty, każdy chce żyć, tylko nie każdemu było to dane. Snująca się akcja potrafi uśpić naszą czujność, w pewnym momencie przestałam lubić książkę, bo nie podobał mi się ten świat. Pusty, odrażający, śmierdzący, zabójczy.

„Czy taki miał być ten nowy świat? Pełen szczurów, które rozsmakowawszy się w ludzkim mięsie, polują hordami i nie sposób przed nimi umknąć. Zastanawiałam się, czy ofiary ich ostatniej uczty były martwe, nim gryzonie przystąpiły do jedzenia.”

Mocna, bezkompromisowa.

To są chyba najlepsze dwa słowa, które opiszą Ostatnia na imprezie. Nie jest to opowieść dla ludzi o wrażliwych nerwach. Na kartach powieści każdy czytelnik raczej zada sobie pytanie, jak on by się zachował. Czy też by uciekał, szukał, a może wziąłby T600 i umarł w spokoju? Nagle rozkładające zwłoki stają się dla czytelnika normalne, a z każdą kolejną stroną wstrząsają mroczniejsze wydarzenia. Jest to powieść o upadku człowieczeństwa, o mętnych zakamarkach ludzkiej psychiki, ale także o odrodzeniu się jak feniks z popiołów. Pomimo całej brutalności, dosadności i przestrogi dla czytelnika Ostatnia na imprezie kończy się z nadzieją w sercu. Odważysz się zobaczyć koniec świata?

„Ostatnia na imprezie” to dość specyficzna książka i jestem świadoma, że po prostu nie trafi do każdego czytelnika. Sama w sumie byłam zaskoczona, jak wiele jest tu opisów i ogólnie, jak pokaźnych rozmiarów jest ten utwór. Chociaż mogłam się tego spodziewać, ponieważ jak już wskazuje nam opis na okładce, w wyniku śmiercionośnego wirusa, nasza główna bohaterka wydaje się jedyną osobą, która nie zmarła z tego powodu. Przyznaję, że się porządnie wciągnęłam w tę historię i niezwykle sprawnie ją przeczytałam.

Wydarzenia rozpoczynają się po wybuchu pandemii COVID-19 i akcja zaczyna się pod koniec 2023 roku. Tym razem wirus pojawił się po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych i nadano mu nazwę 6DM, ponieważ zarażone osoby nie żyły więcej niż sześć dni, stąd właśnie ta cyfra w nazwie. Osoby umierały w męczarniach, a lekarze i naukowcy nie byli w stanie im jakoś pomóc, a już tym bardziej nie potrafili stworzyć odpowiedniego leku. Jedyną pomocą, na jaką ich było stać, było zakończenie męki i przyspieszenie ich śmierci.

Główna bohaterka mieszkała w Londynie i tylko jej nic nie było, chociaż przebywała w towarzystwie osób, które umierały na 6DM. Dni mijały, a ona nadal czuła się całkiem dobrze, jedynie fizycznie, ponieważ była świadkiem, jak umierały jej najbliższe osoby, z niektórymi nie było jej dane się nawet pożegnać. Z czasem coraz mniej żywych osób spotykała na swojej drodze, więc postanowiła udać się do różnych miejsc, żeby mieć pewność, że tylko ona przeżyła tę katastrofę. Później odnalazła swojego psiego kompana, z którym nie chciała się rozstawać, ale uwaga, niestety trochę trzeba poczekać na psiaka. Kobieta w międzyczasie wracała do swoich wspomnień, dotyczących jej życia, relacji z bliskimi, problemów, z którymi próbowała się uporać.

Uważam, że „Ostatnia na imprezie” to bardzo udany debiut autorki. Nie myślałam, że aż tak wciągnę się w te wydarzenia, bo całość przeczytałam na dwa razy, a nie jestem wielką fanką długich opisów, a utwór ten praktycznie z nich się składa. Przez ukazane retrospekcje nie narzekałam podczas lektury na nudę, a przez to można dostrzec wewnętrzną przemianę głównej postaci, bo ona tu odgrywa istotną rolę i jest to nadrzędna kwestia tego utworu. Chociaż nie jest to osoba, którą wszyscy polubią czy zrozumieją jej wybory życiowe. Byłam zaintrygowana, do czego to wszystko zmierza i jaki będzie finał tej historii. Muszę jednak przyznać, że czytelnik nie otrzyma odpowiedzi na wszystkie zadane pytania po zakończeniu tej książki.

♥ Julia

Nieodkładalna. Szczera do bólu. Przejmująca. Jeden z tych debiutów, po którym nazwisko autorki przyciągnie mnie automatycznie do kolejnej jej książki, którą mam nadzieję, że już pisze.

Jest grudzień 2023 roku i świat, który znamy przestaje istnieć. Świat, który poznał już czym jest pandemia i lockdown spowodany znanym nam wszystkim wirusem. To, że autorka zdecydowała się na umieszczenie akcji książki w świecie, który znamy dało ogromną dawkę prawdziwych emocji wszystkim nam, którzy musieliśmy się z tym mierzyć przez ostatnie dwa lata.

Jednak to co przeżyliśmy my jest tylko zalążkiem w porównaniu do fabuły tej książki, bo pod koniec 2023 roku wybucha na świecie nowa epidemia 6DM- sześć dni maksimum. Tyle jedynie może przeżyć zarażona osoba.

Ten świat przeżywający zagładę widzimy oczami 35- letniej bezimiennej bohaterki, która pisząc pamiętnik opowiada co musiała przeżyć, gdy na świecie nie został się prawie nikt. Autorka świetnie wykreowała tę postać pokazując taką ludzką niedoskonałość w takiej chwili, bo rzadko kto z nas wiedziałby co zrobić w takiej sytuacji. Mijają miesiące, które nasza bohaterka spędza w tym okrutnym świecie radząc sobie raz lepiej raz gorzej.

Książka pełna nieszczęścia, samotności i niepewności. Nie tylko podczas epidemii, ale i odnosząca się do przeszłości bohaterki, którą myślę, że większość kobiet zrozumie, będąc jak ona na rozstaju dróg życiowych. Książka pełna trupów i braku udogodnień, które znamy. Z niebezpiecznymi sytuacjami ze zwierzętami. Szczególnie scena ze szczurami i mewami przyprawia o gęsią skórkę...

Pełnogatunkowe postapo, które polecam wszystkim wielbicielom gatunku. Ginąca nadzieja, która tli się na samym końcu. Ucięcie, które pozostawia pole do wyobraźni dla czytelnika...

Moja ocena 9/10.

ZOSTAŁA LEGENDĄ

Ta powieść już z opisu przypomina niezliczone dzieła postapo. Są tu nawet elementy z miejsca kojarzące się z „Jestem legendą”. A jednak debiutancka powieść związanej z branżą filmową Bethany Clift jest całkiem niezłym reprezentantem gatunku, w sam raz dla fanów.

Koniec roku 2023. Światem wstrząsa najbardziej zabójcza pandemia z jaką kiedykolwiek miał do czynienia. Nazwa 6DM mówi wszystko: sześć dni maksimum, tyle wynosi czas życia zarażonej osoby. A zaraża się niemal każdy…

Początek roku 2024. W Londynie przy życiu pozostał jedynie jedna kobieta. Cały jej świat uległ zmianie, a ona absolutnie nie jest przygotowana na to wszystko. Dotąd dostosowywała się do innych, teraz musi radzić sobie sama i po swojemu. Nie ma dla kogo żyć, samotność atakuje ją ze wszystkich stron, a mimo to wraz z psem rusza w podróż, żeby sprawdzić, czy naprawdę jest jedyną ocalałą. Czy wśród trupów, pustki i śmierci zdoła odnaleźć jakąkolwiek nadzieję? A może w końcu sama się nią stanie?

„Ostatnia na imprezie” to typowe postapo. Tajemnicza choroba wybijająca świat? Znamy to z klasyki gatunku, znamy też z rzeczywistości ostatnich lat. Pisywali o tym mistrzowie, Stephen King („Bastion”), Joe Hill („Strażak”), Dean Koontz („Oczy ciemności”, których detale były tak bliskie faktycznej pandemii z ostatnich lat, że można tę powieść traktować niemal jak dzieło profetyczne), Graham Masterton („Głód”) czy sięgając na zdecydowanie wyższą półkę, Cormac McCarthy i jego „Droga”. Przykładów można by mnożyć, ale zasadnicze jest pytanie, co jeszcze świeżego w temacie można powiedzieć? W ostatnich latach, może dekadach nawet, jedynie Chuck Palahniuk zdołał tego dokonać. Bethany Clift zaś wpasowuje się w schematy gatunkowe. Z jakim skutkiem?

Całkiem przyzwoitym. W ostatnich latach postapo jest chyba popularniejsze, niż kiedykolwiek wcześniej, ale zarazem ma się jakościowo dużo gorzej, niż dotąd. Czytałem wiele takich dzieł, od beznadziejnego „Metra 2033”, przez „Świat po powodzi”, po „Młody świat”. „Ostatnia na imprezie” jest o niebo lepsza od tych tytułów. W ostatnich latach jedynie Palahniuk, Hill i Cronin ze współczesnych autorów zdołali zrobić lepsze książki niż ta powieść. Zasadniczym plusem całości jest postawienie autorki nie na akcję, a na swoistą zwyczajność. To bardziej opowieść o kobiecej bohaterce, niż o świecie. I to opowieść stawiająca na klimat, nawet jeśli ten nie jest zbyt intensywnie widoczny na stronach.

Poza tym „Ostatnia na imprezie” to prosta, nieskomplikowanie napisana powieść. Powieść rozrywkowa, ale całkiem udana. Konwencji i schematów nie łamie, nowych gatunkowych gruntów nie odkrywa, niemniej fanom gatunku dostarcza porcji całkiem przyzwoitej postapokaliptycznej zabawy, gdzie znajdą wiele znajomych elementów czy scen.