Opowieści z trzepaka. Krótka historia jednego zdjęcia

Dzisiaj za sprawą tej książki zabieram Was, w podróż, w czasie. Usiądźcie zatem wygodnie i przenieśmy się do roku 1985...

Jest sobota, zatem niedawno wróciliśmy ze szkoły. W granatowym fartuszku, z naszytą na ramieniu tarczą. Mama już postawiła przed nami talerz zupy (rosół na jutro leniwie pyrka w garnku) i leniwe. Plus oczywiście szklankę z kompotem.

Ale, ale już ktoś krzyczy pod blokiem. To reszta dzieciaków woła na podwórko. Lecimy więc w jedno, najważniejsze miejsce zbiórek - na trzepak właśnie 😉 Po drodze mijając małego fiata, dumę taty.

Niesamowite co? Tak powspominać jak bardzo nasze dzieciństwo różniło się od czasów aktualnych. Ta książka w fantastyczny sposób przypomina te charakterystyczne elementy, które łączyły wszystkich. Z jej pomocą dorośli przeniosą się na chwilę do dziecinnych lat, a dzieci dowiedzą się, jak to było.

Całości dopełniają fotografie, ilustrując snutą historię.

To było bardzo przyjemne uczucie, na chwilę wrócić do realiów sprzed ponad 30 lat... dziękuję ❤️

"Opowieści z trzepaka. Krótka historia jednego zdjęcia" to książka napisana z myślą o młodych czytelnikach, którzy chcą dowiedzieć się, jak wyglądało dzieciństwo ich rodziców. Nie ukrywam, że dla mnie była to nostalgiczna podróż do czasów, kiedy nie było telefonów komórkowych, w sklepach furorę robiły gumy Donald, a cytrusy pojawiały się w domu tylko na święta Bożego Narodzenia. Nie znalazłam tutaj żadnych odkrywczych informacji, ale na pewno przypomniałam sobie sporo szczegółów, o których na co dzień się nie pamięta, a które przeniosły mnie do czasów dzieciństwa:)

Wczoraj popołudniu zafundowałam swoim dzieciom wyprawę do przeszłości. Żeby zabrzmiało to jeszcze bardziej kuriozalnie to wybrałyśmy się na wycieczkę śladem moich wspomnień z dzieciństwa. A, że lata ’90 XX wieku to czas kiedy swoich prywatnych zdjęć mam niewiele z pomocą przyszła książka Pauliny Tyczkowskiej „Opowieści z trzepaka”.  Zdziwionych min córek nie zapomnę chyba nigdy… Bo jak nastolatkom wytłumaczyć, ze jedyny telefon jaki wtedy istniał - wisiał na ścianie u sąsiadki i w dodatku miał ograniczenie w postaci kabla? Albo, że aby obejrzeć zrobione aparatem zdjęcie trzeba było zaczekać do momentu „wypstrykania” całego filmu i zrobienia odbitek u fotografa? Nie wspomnę już o dobranocce na którą czekało się do godz. 19.00 i o tym, że o tej porze pod trzepakiem nie było żadnego dziecka…

Powspominałam słodkości ze swojego dzieciństwa – bo jak nie pamiętać ciepłych lodów, bloku czekoladowego (który notabene niewiele miał w sobie czekolady) , czy też deseru w postaci kogla-mogla? Popatrzyłyśmy na fryzury z tamtego okresu, na modę, której elementy starsza córka chętnie przyjęłaby do swojej garderoby…

Jedyne czego mi zabrakło to muzyki, takiej słyszalnej, bo w książce znajdziecie informacje o walkmanie czy o gramofonie. Następnym razem podczas czasu spędzonego z książką muszę zadbać o wrażenia słuchowe - o przeboje lat 90…

Cudowna podróż w czasie za co z całego serca dziękuję autorce. A Wam serdecznie polecam lekturę tej książki. Może ona dla Was stanie się też inspiracją do rozmów z dziećmi o tym jak wyglądało Wasze dzieciństwo?