Opowieści Wickerlandzkie

Do przeczytania tej książki przekonał mnie opis. Jednak do końca nie wiedziałam, czego powinnam się po niej spodziewać, więc z nieco mieszanymi uczuciami zabrałam się do czytania. I wcale nie dlatego, że nie jestem fanką tego typu literatury, ale dlatego, że czytając książki o tematyce wojennej, bardzo przeżywam wydarzenie wraz z bohaterami. Tym razem jednak było inaczej. Moje obawy były przedwczesne. Przyjęłam ten fakt z ulgą, ale też z rozczarowaniem.

Alfred Grubkáin opowiada losy szesnastoletniego Augusta Reinnisa, który podczas swoich beztroskich wakacji zostaje powołany do wojska. W ciągu jednej chwili całe jego życie zmienia się diametralnie. Musi pozostawić rodzinę, młodzieńczą miłość oraz przyjaciół, aby w szeregach armii walczyć dla dobra kraju. Już podczas krótkiego szkolenia wykazuje się wyjątkowymi jak na swój wiek, zdolnościami. Dzięki temu albo przez to, trafia do doświadczonych wojaków, którzy nawet przez chwilę nie dają taryfy ulgowej. Zgodnie z zasadą, iż na wojnie, jeśli nie dasz rady, po prostu zginiesz, August stara się sprostać wyznaniom i przeżyć dla siebie, rodziny i ukochanej. Na wojnie poznaje nowych ludzi, różnego pochodzenia i wykształcenia. Jednak drastyczność wojny polega na tym, że znajomości te, rzadko kiedy, mają okazje przetrwać. Bardzo wyraźnie zobrazowany został ból i cierpienie, z jakim zmierzyć przyszło się żołnierzom. Główny bohater na każdym kroku musi mierzyć się ze stratą – rodziny, kiedy wybiera się na wojnę; osób – z którymi przyszło mu walczyć ramię w ramię, ale też ze stratą samego siebie. Kawałek po kawałku jego nastoletnia niewinność zostaje zabijana przez okrucieństwa, które jest mu dane widzieć. Z nastolatka, w krótkim czasie musi stać się mężczyzną, a wszystko, co ma wpływ na jego przemianę, zostało opisane w taki sposób, iż mogłam osobiście w niej uczestniczyć.

Jedyną wadą, jaką mogłaby wskazać, było określenia, jakiego używał autor w stosunku do Augusta. Ciągłe powtarzanie słowa „młodzieniec” przy 346 stronach, zdecydowanie mnie drażniło i uważam, że można było używać, w tym przypadku, imienia bądź nazwiska bohatera. Słowo „młodzieniec” w moich oczach umniejszało jego zasługi.

Reasumując: polecam książkę autorstwa Alfreda Grubkáina. Przejmujące losy Augusta dają wiele do myślenia. Mimo że August miał tylko 16 lat i wydawać by się mogło, że jest to literatura młodzieżowa, to książkę polecam starszym czytelnikom z uwagi na trudną tematykę wojenną.

Papierowy Bluszcz

Kawałek tkaniny pod niegoloną brodą nie czyni z młodzika mężczyzny. Dojrzałość do wkroczenia na własną drogę życia wymaga przemiany duchowej. Jest taki dzień, kiedy mężczyzna staje się przed drzwiami, musi przekroczyć ich próg i pójść nie wiadomo dokąd.

„Wtedy budzi się pewnego, tak jak teraz, i uświadamia sobie, że w sumie to niby wiedział, co robi, ale nie wiedział, kim się przez to staje”

Wtedy rodzi się świadomość, że rodzinny dom i najbliższe otoczenie są zaledwie fragmentem Ojczyzny.

„Ojczyzna to nie jakieś tam pole na mapie, skrawek materiału powiewający na wietrze czy inny, bliżej nieokreślony byt”

Choćbyśmy przekonywali innych do swojej odwagi i siły, to przecież nie jest dyshonorem przyznać się do słabości.

„- To nic złego być słabym – powiedział stojący najbliżej niego wybawca.

- Złe jest nieuznawanie swoich słabości za problem i przyjęcie ich za integralną część samego siebie.”

Kiedy August został wcielony do wojska, musiał odnaleźć się w innej, nieprzyjaznej rzeczywistości. Nikt nie pyta młodego chłopaka, czy podoba mu się musztra, poranna zaprawa, posłuszeństwo dowódcy… Nie sposób jest nie dostrzegać zła… Nagle nic nie jest już tylko dobrze znane i przewidywalne…

„Świat zatrzymał się i ruszył w zupełnie innym kierunku – kierunku obcym, mrocznym i nieprzewidywalnym”

„Opowieści wickerlandzkie” nie są jedynie zbiorem legend o krainie gdzieś i kiedyś istniejącej. Do zrozumienia zasad współżycia w szarej codzienności potrzeba wsłuchania się i zrozumienia innych ludzi. Rozmowy z ludźmi doświadczonymi uczą poszanowania wszystkich wokół, umiejętności zachowania się w każdej sytuacji, niepozwalanie sobie na błazenadę. Młody Reinnis zrozumiał, że nie można dowodzić ludźmi tylko opierając się na przekonaniu o swojej wyjątkowości. Nie można korzystać z wygodnego łoża, kiedy podwładni czuwają. Trzeba położyć się między nimi i czuwać… Nie wolno opuścić rąk… Trzeba trwać w nadziei…

„Kwiat migdałowca jest naszym symbolem nadziei. Musisz mimo tego wszystkiego uwierzyć, że gdziekolwiek nie pójdziemy, cokolwiek zobaczymy i usłyszymy, poczujemy i usłyszymy, wszystko będzie dobrze.”

„Opowieści wickerlandzkie” Alfreda Grubkáina to swoisty przewodnik o byciu mężczyzną. Świadomość właściwego postępowania jest kluczem do szacunku otaczających nas ludzi. Potęgę męskości nie określają najciaśniejsze spodnie. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła uzasadnia nawet trochę zaskakujące zbyt współczesne. Przy odrobinie cierpliwości można znaleźć autora na kartach książki. Gorąco polecam tę świetną, wartościową i bardzo mądrze napisaną książkę.