Opowieści Baśniomistrza. Księga Koszmarów: Transylwania

"Opowieści Baśniomistrza. Księga Koszmarów: Transylwania" to wyjątkowa pozycja w literaturze gier paragrafowych, która przenosi czytelników w sam środek mrożącej krew w żyłach przygody. Autor, Oliver McNeil, z powodzeniem łączy elementy klasycznych baśni z gotycką atmosferą rodem z opowieści o wampirach, tworząc niezapomniane doświadczenie dla miłośników literatury grozy i gier fabularnych.

Już od pierwszych stron, książka wciąga czytelników w świat pełen tajemnic i niebezpieczeństw. Transylwania, znana ze swoich mrocznych legend i historii o wampirach, stanowi idealne tło dla tej przerażającej opowieści. McNeil z dużą dbałością o szczegóły kreśli obraz tego niezwykłego miejsca, a jego opisy są na tyle sugestywne, że czytelnik niemalże czuje chłód zamkowych lochów i słyszy szepty przeszłości.

Książka jest drużynową grą paragrafową, co oznacza, że czytelnicy mogą wcielić się w różne postacie i wspólnie decydować o przebiegu historii. To interaktywne podejście do narracji sprawia, że każda przygoda jest niepowtarzalna, a decyzje podejmowane przez graczy mają realny wpływ na rozwój fabuły. Dzięki temu, "Opowieści Baśniomistrza" oferują nie tylko emocjonującą lekturę, ale również angażującą zabawę, która może dostarczyć wielu godzin rozrywki.

Jednakże, jak sama nazwa wskazuje, "Księga Koszmarów" nie jest pozycją dla wszystkich. McNeil nie oszczędza na opisach grozy i mroku, co sprawia, że książka jest przeznaczona dla nieco starszych odbiorców. Młodsi czytelnicy mogą czuć się przytłoczeni niektórymi fragmentami, dlatego zaleca się, aby po książkę sięgnęły osoby, które dobrze radzą sobie z tego typu tematyką.

Podsumowując, "Opowieści Baśniomistrza. Księga Koszmarów: Transylwania" to mistrzowsko napisana gra paragrafowa, która przenosi czytelników do świata pełnego grozy i tajemnic. Oliver McNeil stworzył dzieło, które z pewnością przypadnie do gustu fanom literatury grozy i gier fabularnych. Jeśli szukasz przygody, która dostarczy ci dreszczyku emocji i pozwoli na chwilę zanurzyć się w mrocznym, gotyckim świecie, ta książka będzie doskonałym wyborem.

Gry paragrafowe to dla mnie wyjątkowy rodzaj czytania. Tu powiedzenia, że „historia wciąga” ma dosłowny wydźwięk. To stajemy się jej częścią, a nasze wybory ją tworzą. Jeżeli zadbamy o odpowiedni entourage możemy przeżywać ją niemal wszystkimi zmysłami. Oliver McNeil i wydawnictwo Black Monk zapraszają nas w serii „Opowieści Baśniomistrza” do osnutej mgłą Transylwanii. Znajdziemy tu cztery scenariusza nawiązujące do klasycznych opowieści grozy, w których pojawiają się takie postacie jak wampir, wilkołak, Frankenstein i jeździec bez głowy. Czy uda ci się poskromić te bestie? A może przepadniesz w mrocznych zakątkach Transylwanii?

Na początek kilka informacji praktycznych. Ze względu na swój mroczny klimat publikacja przeznaczona jest dla graczy w wieku 14+. Można grać pojedynczo, ale też drużynowo (wydawca sugeruje od 1 do 4 graczy). Mamy do dyspozycji 4 scenariusze i 50 obszarów, na których będziemy je rozgrywać. Do wyboru są 4 gotowe postacie, ale jesteśmy zachęcani do wykreowania swojego bohatera, co pozwoli nam jeszcze bardziej zaangażować się w zabawę, dopasować postać do siebie, ale też do charakteru gry i obranej strategii. Ostatnia, ale nie najmniej ważna informacja. Jest to paragrafowe RPG, w którym poruszamy się po mapie.

Przyznam, że pierwszy raz miałam do czynienia z publikacją od wydawnictwa Black Monk i pierwszy raz miałam do czynienia z paragrafówką, w której korzystamy z mapy. Początki były trudne. Zasady są dość obszernie opisane, ale dopiero kiedy zaczęłam rozgrywkę wszystko i się rozjaśniło a przynajmniej tak mi się wydaje – chociaż kilkukrotnie wracałam do niektórych akapitów i upewniałam się, jak postąpić w danej sytuacji. Wszelkie dodatki typu mapy, dzienniki itp. uatrakcyjniają zabawę, ale też sprawiają, że mówimy raczej o grze niż książce. To nie jest coś z czym położycie się pod kołderką z latarką. To porządna księga w formacie A4 plus dodatki, na których można robić notatki i łatwiej kontrolować rozgrywkę.

Jeżeli jesteśmy przy oprawie, to wydanie robi wrażenie. Mówiłam już o twarde okładce. Dodajmy do tego gruby, porządny papier z jakiego zrobiono strony, a na nich klimatyczne ilustracje narysowane grubą kreską, mroczne ozdobniki i ozdobna czcionka. Ale to nie wszystko. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie to, jak wydawca dba o swojego czytelnika. Oczywiście wszelkie mapki itp. mamy dołączone do publikacji, ale możemy – je i inne materiały, bonusy – pobrać ze strony internetowej Black Monk. Na kartach książki znajdzie też wszechobecne kody QR. Przeniosą nas one do tzw. pejzaży dźwiękowych. Lektor odczytuje tam fragmenty tekstu, a to wzbogacone jest o mroczne dźwięki, które fantastycznie budują atmosferę. Można powiedzieć, ze ułatwiają zadanie Baśniomistrzowi, szczególnie kiedy gramy w pojedynkę.

„Księga koszmarów. Transylwania” przyciągnęła mnie miejscem akcji. Co tu dużo mówić, mam sentyment do historii o wampirach. Samo wydanie oraz przygotowane do niego dodatki robią wrażenie. Na pierwszy rzut oka rozgrywka wydała mi się skomplikowana, ale kiedy już w nią „weszłam” bardzo mi się spodobała. Zresztą wydawca w wielu miejscach sugeruje, że możemy modyfikować ją w zależności od upodobań, liczby graczy i naszych pomysłów. On daje nam bazę, „gadżety” to stworzenia własnego spektaklu, a my decydujemy jak je wykorzystamy.

"Opowieści Baśniomistrza. Księga Koszmarów - Transylwania" to kolejna już, trzecia, część serii gier paragrafowych przypominających gry RPG. Tym razem, Opowieści Baśniomistrza przenoszą graczy do mrocznej Transylwanii, w której pełno jest tajemniczych zadań i niebezpiecznych przygód.

Miałam przyjemność recenzować również drugi tom serii, "Sekrety Smokolochów". Rozgrywka przy poprzednim tomie przeniosła mnie i znajomych w świat podobny do tego, który kojarzyliśmy już z gry Dungeons & Dragons. Mimo pewnych trudności związanych z rozpoczęciem gry i zrozumieniem zasad rozgrywki, spędziliśmy czas bardzo dobrze, na późniejszych etapach gry urozmaicając ją według własnego uznania.

W trzecim tomie twórcy ponownie postarali się dostarczyć rozrywkę na cały wieczór. W tej części można znaleźć przede wszystkim cztery scenariusze o różnym poziomie trudności, a także niezwykłe, dobrze wszystkim znane z upiornych historii postaci takie jak wiedźmy, wilkołaki, czy oczywiście wampiry. Tym, co różni tę od poprzednich części jest mała ilość postaci gracza. W książce do wyboru znajdziemy jedynie cztery postacie (pisarkę, księdza, podróżnika i uczonego).

Tym, co zdecydowanie jest moim ulubionym elementem i największą zaletą tej serii, są przygotowywane przez Wydawnictwo Monk dodatkowe materiały. I tym razem, wydawnictwo przygotowało czytane przez lektora i wzbogacone o oprawę muzyczną fragmenty rozgrywki, które pomagają się wczuć w mroczny klimat Transylwanii.

Jednak mam mieszane uczucia co do samego przebiegu rozgrywki. Same opowieści związane z poszczególnymi polami na mapie są bardzo interesujące. Również i tym razem reguły gry nie były zbyt intuicyjne, dla osób mających doświadczenie z poprzednimi częściami mogą być bardziej przystępne, ale osobom sięgającym po raz pierwszy po tę serię może to zająć chwilę czasu.

Podsumowując, "Księga Koszmarów - Transylwania" to kolejny tom gwarantujący udany wieczór pełen rozrywki. Jednak, zdecydowanie jest to pozycja przeznaczona dla osób, które miały już styczność z grami RPG i grami paragrafowymi.

Za książkę dziękuję serwisowi [Adres usunięty]

Kto z nas nigdy nie marzył o podróży przez spowite mgłą Karpaty i o odwiedzeniu Transylwanii? Kto nie chciał zwiedzić Sighisoary i Targoviste? Kto nie czytał z zapartym tchem opowieści o wampirach i o straszliwym Władzie Palowniku?

Kolejna odsłona Opowieści Baśniomistrza zabiera nas właśnie do Transylwanii – tym razem będziemy mogli rozegrać cztery przygody. W pierwszej z nich zapolujemy na wampira i to w jego zamku, w drugiej zaś na wilkołaka. W trzeciej będziemy musieli powstrzymać pewnego naukowca i potworne kreatury, które stworzył (już się pewnie domyślacie o kogo chodzi), zaś w czwartej spotkamy sławnego jeźdźca bez głowy!

Do wyboru będziemy mieli tylko cztery klasy postaci – księdza, pisarkę, podróżnika i uczonego. Każdy z nich posiada inne statystyki, więc przed rozpoczęciem przygody warto się zastanowić nad tym, w jaki sposób chce się rozegrać całą historię: czy będziemy raczej cichaczem przemykać opłotkami i korzystać z naszej wiedzy, czy będziemy bardziej skłonni do konfrontacji z wrogiem?

Podobnie jak w poprzednich częściach (,,Tajemnice Dziwnolasu’’, ,,Sekrety Smokolochów’’) możemy grać drużynowo (twórcy zachęcają, żeby drużyna składała się z maksymalnie czterech osób) lub w pojedynkę.

Podobnie jak wcześniej, potrzebujemy do tego też Baśniomistrza, który odpowiada za narrację i klimat. Jeśli jednak nie mamy takiej osoby pod ręką to nic straconego: w książce znajdują się kody QR, które odsyłają nas do naprawdę niesamowitych pejzaży dźwiękowych.

,,Księga Koszmarów: Transylwania’’ ma jednak tym razem wyższą kategorię wiekową, bo sugerowany wiek najmłodszego uczestnika zabawy to 14 lat. I chociaż nie trafiłam (jeszcze?) w tej opowieści na równie drastyczne motywy, jak diabeł obdzierający moją postać ze skóry, to drzewo wisielców było bardzo nieprzyjemną lokalizacją. Taką, która mogłaby naprawdę wystraszyć co wrażliwsze dzieci. Podobnie jak zbezczeszczona i zakrwawiona kaplica. A nie o to tu przecież chodzi, prawda?

Tych z Was, którzy zastanawiają się nad kupnem tej części i nad tym, czy jest warta swojej ceny spieszę zapewnić i uspokoić – niezależnie od tego, jak bardzo niektóre wydawnictwa oszczędzają teraz na papierze Black Monk tego nie robi.

Czy polecam? Tak. I mam nadzieję, że będzie mi dane rozegrać te historie przy udziale starszych dzieciaków.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

PS. Nie mogę na sam koniec nie wspomnieć też o tym, że do książki są dołączone trzy oryginalne arkusze z kartami postaci i dwie mapy. To bardzo fajne rozwiązanie, bo pozwala nie zniszczyć książki i nie wymaga szukania najbliższego punktu ksero w okolicy.

"Opowieści Baśniomistrza. Tajemnice Dziwnolasu" już za mną, nadszedł czas na ich brata "Opowieści Baśniomistrza... Transylwania". Jak sam tytuł wskazuje, tym razem zagłębiamy się w dość mroczne i gęstsze klimaty. Gra już na samym początku informuje nas, że jest przeznaczona z tego powodu dla trochę starszych czytelników (14+). W porównaniu z Dziwnolasem tym razem mamy do wyboru tylko 4 klasy postaci (ksiądz, pisarka, podróżnik uczony), ale ich historie i cechy idealnie wkomponowują się w fabułę. Gra zawiera także tyle samo opowieści i uwierzcie mi, gdy grałam w nocy ze znajomymi, niektóre przyprawiają o zimny dreszczyk! Postać i opowieść wybrana? No to zaczynamy!

Ja i moi bliscy mieliśmy już do czynienia z poprzednią grą z serii, więc zasady nie były trudne do opanowania. Jeżeli jednak ktoś dopiero zaczyna przygodę z tym typem gry, to nie martwcie się — zasady są jasno przedstawione, poparte przykładami, więc szybko je opanujecie. Powiewem świeżości są "karty przygód", które można pobrać za darmo i wydrukować ze strony internetowej [Adres usunięty]. (tu także nie musimy zagubieni błądzić, na każdej stronie "Opowieści" znajdziemy stosowny kod QR). Znajdziemy tam również mapy, dzienniki, karty nagród oraz zasady opcjonalne, które urozmaicą nam rozgrywkę. Dodatkowo mamy możliwość odsłuchania lektora, który odczyta za nas poszczególne wydarzenia, a wszystko to oprawione zostało przepiękną oprawą muzyczną, świetnie oddającą klimat. Grając we 4 osoby, każda partia nigdy nie była taka sama — niekiedy moja postać umierała pierwsza, ktoś szybko osiągnął cel opowieści.... ale także spędziliśmy długie godziny, próbując dotrzeć w określone miejsce (bramy zamku jeszcze niezdobyte!). Zdarzało się też, że sami siebie pozbawialiśmy możliwości wygrania gry! I wiecie co? Wędrowanie przez poszczególne tereny mapy nigdy nas nie znudziły — autor wprowadza tyle możliwych ścieżek, a rzut kością zawsze jest losowy, że nigdy nie wiedzieliśmy, co nas spotka. Poprzez taki zabieg z pozoru mała liczba opowieści nie stanowi problemu.

Do "Opowieści Baśniomistrza. Transylwania" nie potrzebujemy całej paczki znajomych, w grę można zagrać samemu i wcale nie będzie łatwiej, można ją też przerwać w każdej chwili. Ta historia potrzebuje tak naprawdę tylko gracza, wszystkie elementy jak dodatkowe karty, lektor to tylko miłe urozmaicenie i dopełnienie klimatu fabuły.

To kto jest gotowy do wyruszenia do Transylwanii?

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].