Opowieści Baśniomistrza. Tajemnice Dziwnolasu

„Opowieści Baśniomistrza. Tajemnice Dziwnolasu” to moje pierwsze spotkanie z książką paragrafową i muszę przyznać, że było bardzo udane! Ba, sądzę, że pozycja ta dłuuuuugo pozostanie na 1 miejscu w (moim osobistym) rankingu książek paragrafowych, bo jest dopracowana naprawdę pod każdym względem i postawiła poprzeczkę bardzo wysoko. Na początku nie bardzo wiedziałam, czego się po niej spodziewać i musiałam dobrze się wczytać w instrukcję, a potem… przepadłam! Strukturą „Opowieści..." przypominają nieco grę planszową zawierającą elementy RPG. 14 klas, 11 map z przygodami, 50 pól i niezliczona ilość możliwych rozwiązań. Tyle można powiedzieć w skrócie o zawartości tej książki.

To wiele godzin doskonałej rozrywki dla całej rodziny bądź grupy znajomych, ale jeżeli nie macie z kim grać – nic nie szkodzi! Równie dobrze można bawić się w pojedynkę. Do wyboru mamy wiele barwnych postaci, z których każda jest inna i posiada odmienne predyspozycje i umiejętności. Jest tu też wiele baśniowych stworów, zarówno złych, jak i dobrych, które czekają na nas na każdym z 50 pól specjalnych i mają różne intencje – jedne zechcą nas zgładzić, a inne mogą przechylić szalę zwycięstwa na naszą korzyść... A wszystko zależy od wyboru, jakiego dokonamy... lub szczęścia. Dlatego uważajcie, by przez przypadek nie zostać zadeptanym przez jednorożca lub by nie sprzedać duszy diabłu 😉

Przy każdej przygodzie znajduje się kod QR, który odsyła nas do strony, na której można posłuchać ścieżki dźwiękowej przygotowanej specjalnie z myślą o niej. Wewnątrz książki, oprócz instrukcji, opisu postaci, przygód i nagród, znajdziemy także karty postaci, na których można sporządzać notatki, mapy (można skorzystać z tych dostępnych w książce lub samodzielnie wypełnić te, które zostały do niej dołączone jako luźne kartki) i karty z tabelą rzutów dla osób, które nie posiadają kości do gry. Autorzy przewidzieli dosłownie wszystko! Ponadto, gracze, którzy nie lubią pisać po książkach, nie będą musieli tego robić. Wewnątrz „Tajemnic Dziwnolasu” znajduje się także odsyłacz do strony, z której można pobrać darmowe materiały do wydrukowania.

Warto wspomnieć również przepięknej oprawie książki, grubym (i pachnącym!) papierze i niesamowitych ilustracjach, które zdobią niemal każdą stronę, i sprawiają, że gra staje się jeszcze bardziej magiczna.

W skrócie – jestem zachwycona i na pewno jeszcze nie raz sięgnę po tę pozycję, bo choć kilka rozgrywek już za mną, to wciąż zostało mi materiału długie godziny zabawy i nie mogę się doczekać, aż znajdę chwilę, żeby ponownie zanurzyć się w świat Baśniomistrza. Na koniec dodam jeszcze, że ta pozycja tak bardzo mi się podobała, że nie potrafię dostrzec w niej żadnych wad, a to zdarza się naprawdę rzadko. Czy warto zgłębić się w tajemnice Dziwnolasu? Przekonajcie się sami!

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Uwielbiam obserwować, jak wydawnictwa prześcigają się wzajemnie pod względem kreatywności, pomysłowości i zaangażowania w wydawanie książek. Odkąd dostałam papierową wersję “Tajemnic Dziwnolasu” utwierdziłam się w przekonaniu, że wydawnictwo Black Monk robi to po prostu doskonale!

“Opowieści Baśniomistrza: Tajemnice Dziwnolasu” to pięknie wydana drużynowa gra paragrafowa. Inspirowana jest baśniami europejskimi, szczególnie baśniami braci Grimm. Wybierzcie klasę waszej postaci lub sami stwórzcie bohatera, dobierzcie odpowiednią mapę, a następnie wkroczcie do owianego tajemnicami lasu i przeżyjcie jedną z jedenastu przygód, podejmując - samemu lub w towarzystwie - ważne decyzje, które będą rzutowały na przebieg waszej rozgrywki.

Tym, co urzekło mnie w niej szczególnie i wpłynęło na to, że postanowiłam objąć ją patronatem, są przygotowane przez wydawnictwo pejzaże dźwiękowe z niesamowitą narracją. Można je włączyć niczym audiobook, poznać fragment historii czytany przez Janusza Zadurę, a następnie przy dźwiękach odgłosów i muzyki zastanowić się nad kolejnymi krokami. Wow, wow, WOW! Nawet nie wiecie, jak niesamowity klimat tworzy się dzięki temu podczas gry!

Ogromne wrażenie zrobiło na mnie także wydanie: twarda oprawa, duże ilustracje, starannie przygotowane mapy oraz same paragrafy!

“Tajemnice Dziwnolasu” to gra książkowa Gra spodoba się zarówno dzieciom (7+), jak i dorosłym - zasady są bardzo proste, a jednocześnie zapewniają wspaniałą rozrywkę na wiele godzin.

Magiczny klimat, liczne przygody oraz wyjątkowe rozwiązania sprawiają, że “Tajemnice Dziwnolasu” wznoszą gry paragrafowe na zupełnie nowy poziom!

Grywacie czasem w gry paragrafowe, planszowe czy typu RPG? 🤔 Jeśli tak, to mam dla Was świetną propozycję od @blackmonkgames - "Opowieści Baśniomistrza. Tajemnice Dziwnolasu" Olivera McNeil'a. 🤩 Dla miłośników wszystkich wymienionych wyżej form jest to prawdziwa gratka, ponieważ "Opowieści..." są ich połączeniem. 🙂👍

Zacznijmy od strony wizualnej. To wydanie to istne szaleństwo! 😍 Duży format w twardej oprawie, niesamowite ilustracje autorstwa Nicka Vaimina i przepiękna okładka - całość prezentuje się naprawdę zacnie! 🤩 Żeby tego było mało, dostajemy 50 ścieżek dźwiękowych, które idealnie wprowadzają w klimat każdej z opowieści. Super sprawa! 😊👍 Otrzymujemy też dzienniki, mapki (gotowe oraz takie, które możemy stworzyć samodzielnie) oraz tabele rzutów kostkami (w razie gdyby gracze ich nie posiadali). 😃 Jak widać wydawnictwo pomyślało o wszystkim i dopracowało "Opowieści..." pod każdym względem. ☺️💪

Grę rozpoczynamy od zapoznania się z jej zasadami. 🧐 Gdy mamy to już za sobą, przystępujemy do wyboru lub wylosowania postaci, a następnie do wyboru lub wylosowania jednej z 11 dostępnych przygód. 🙂 Na tym etapie musimy też zdecydować, czy posługiwać będziemy się gotową mapą, czy stworzymy ją sami. Teraz pozostaje już tylko wyruszyć do Dziwnolasu. 🤩

Podczas gry możemy odwiedzić 50 paragrafów, a każdy z nich to inne wydarzenie. Jak potoczy się gra, zależy tylko od nas i od tego, którą z dostępnych na stronach książki opcji wybierzemy. 😃 Jeden z graczy jest tytułowym Baśniomistrzem i to do niego należy snucie opowieści, czyli czytanie paragrafów. 📖 Zamiast tego można wybrać wysłuchanie ścieżki dźwiękowej. 🎶

Do rozgrywki może zasiąść od 1 do 5 graczy (wiek 7+). Ja grałam w nią najpierw sama, a później w towarzystwie drugiej osoby i muszę przyznać, że obie wersje miały swój urok. Za każdym razem bawiłam się świetnie❗️☺️

"Opowieści Baśniomistrza. Tajemnice Dziwnolasu" to mega ciekawa, urozmaicona i dopracowana gra. 😍 Ze względu na duże zróżnicowanie i wiele opcji można w nią grać wiele razy. Gorąco polecam❗️😊

,,Opowieści Baśniomistrza: tajemnice Dziwnolasu'' są grą przeznaczoną zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych – już na samym początku dowiadujemy się, że każdy będzie bawił się równie dobrze, a sugerowany wiek najmłodszego uczestnika to 7 lat.

I tu moja uwaga: w trakcie gry możemy spotkać diabła. I jeśli nam się nie poszczęści, to ,,diabeł okręci nas wokół, odrywając ciało od kości.'' W wyniku czego ,,nie tylko stracimy życie, ale nasza dusza cierpieć będzie przez wieczność piekielne męki''. Mi samej (33 lata na karku, teraz już wszyscy wiecie) zrobiło się dość nieswojo po przeczytaniu tego zakończenia, a jak może zareagować jakiś wrażliwy siedmiolatek...

Nie znaczy to jednak, że ,,Tajemnice Dziwnolasu'' zupełnie nie nadają się dla młodszych dzieci. To znaczy tyle, że przed rozpoczęciem gry, której uczestnikiem będzie dziecko, Baśniomistrz powinien zapoznać się wcześniej z możliwymi drogami rozwoju przygody, żeby ewentualnie dostosować je do stopnia wrażliwości młodego gracza.

(W podanym wyżej przykładzie można byłoby pominąć to odrywanie ciała od kości i piekielne męki. Wystarczyłoby po prostu, gdyby nasz bohater został przez diabła pokonany ale bez wchodzenia w szczegóły...)

Jak już zasugerowałam w tytule recenzji – najnowsza publikacja od ,,Black Monka'' jest czymś mieszczącym się pomiędzy klasyczną grą paragrafową, a grą RPG. Podobnie, jak w grze RPG mamy tu ,,Mistrza Gry'' (Baśniomistrza) i tworzymy własne postacie wybierając je spośród 14 różnych klas (i przyznam, że kompletnie nie rozumiem dlaczego akurat Szkot stał się klasą postaci, tuż obok czarodzieja, Czerwonego Kapturka i złodzieja, ale niech będzie). Nadajemy im imiona, prowadzimy dla nich dziennik przygody i kolekcjonujemy ekwipunek...

Jednak świat, w którym się poruszamy nie jest otwarty – mamy bardzo określone pole manewru, a jest nim Dziwnolas i jego ścieżki. Musimy przejść z punktu A do punktu B i z powrotem, możemy kluczyć po drodze, albo iść wprost do celu, ale rozgrywka nie może trwać wiecznie. Ograniczenia przedstawiają się następująco: 72 rundy dla gry jednoosobowej, 48 rund dla gry wieloosobowej.

Podobnie jak w grze paragrafowej dokonujemy wyboru między różnymi odpowiedziami i reakcjami na sytuacje, które nas spotykają. ,,Skaczemy'' też między paragrafami, a właściwie numerami miejsc w których zatrzymała się nasza postać.

Przygód czeka nas 11, ale nie będziemy mogli ,,grać na pamięć'' wybierając bezpieczne ścieżki Dziwnolasu, bo za każdym razem będziemy poruszali się po nieco innej mapie, kierując się do niego innego punktu... Oczywiście, pewne stwory i potwory, które spotkamy po drodze prędzej czy później się powtórzą (szczególnie, jeśli postanowimy rozgrywać jedną grę po drugiej), ale nie jest to problem, zważywszy na to, że możemy zareagować inaczej, niż poprzednim razem. A i w samej grze jest sporo elementów losowych.

,,Tajemnice Dziwnolasu'' są udaną grą, jedną z tych pozycji, które mogą z dużym powodzeniem obudzić w odbiorcach chęć poznania prawdziwych gier paragrafowych i gier RPG. Mają proste zasady, oswajają graczy z istnieniem ,,dziwnych kostek'' (mam tu na myśli kość czterościenną, K4), są bardzo ładnie i przemyślanie wydane... I nie chodzi tu tylko o papier, pełnowymiarowe czarno-białe ilustracje i o to, że wydawnictwo zadbało o dodatkowe ,,wolne'' mapy, które gracze mogą pokreślić, i ,,wolne'' karty postaci. Nie, chodzi o całą multimedialną otoczkę, a wiec też o to, że mapy i karty możemy pobrać ze strony Black Monka i że jeśli mamy ochotę grać samotnie, to rolę naszego Baśniomistrza przejmie narrator, Janusz Zadura, którego głęboki, wibrujący głos jako żywo przypomniał mi czasy, gdy pierwszy raz uruchomiłam grę ,,Baldurs Gate'' i usłyszałam, że ,,przed wyruszeniem w drogę trzeba zebrać drużynę''.

Do pejzaży dźwiękowych prowadzą nas dwie drogi – możemy wpisać w przeglądarkę adres odpowiedniej strony www albo możemy za pomocą telefonu zeskanować specjalny kod QR, który od razu przeniesie nas do odpowiedniego fragmentu przygody.

Kończąc: ,,Tajemnice Dziwnolasu'' są naprawdę dobrą grą i gwarantuję Wam, że będziecie się przy nich dobrze bawić. W moim odczuciu jednak, więcej frajdy będzie miał z tej zabawy czytelnik młodszy, niż starszy.

(Ale to głównie dlatego, że ten starszy czytelnik już będzie miał za sobą pewnie sporo rozegranych sesji RPG i sporo ukończonych paragrafówek.)

W każdym razie: jako wprowadzenie do tego magicznego, pięknego i niebywale wielkiego świata gier fabularnych ,,Tajemnice Dziwnolasu'' powinny się sprawdzić bardzo dobrze. I już jestem pewna, że będę starała się je wykorzystać podczas niektórych zajęć.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]