Opowieści Baśniomistrza. Sekrety Smokolochów

Podobnie jak ,,Tajemice Dziwnolasu” ,,Sekrety Smokolochów” są czymś pomiędzy grą RPG, a grą paragrafową. To, jak będzie wyglądała rozgrywka, w dużej mierze zależy od samego Baśniomistrza, czyli od osoby będącej odpowiednikiem Mistrza Gry w klasycznych erpegach. Baśniomistrz może zdecydować się na zwykłe odczytanie tekstu i poszczególnych reakcji, które mogą w danej sytuacji wybrać bohaterowie.

Baśniomistrz może w ogóle pójść na łatwiznę, odczytać kod QR albo pobrać playlistę z pejzażem muzycznym i odtwarzać ją uczestnikom w odpowiednich momentach.

Baśniomistrz może zrobić coś pomiędzy. Ale może też dodać coś od siebie – rozwinąć opis otoczenia, rozbudować role bohaterów drugoplanowych, udawać głosy poszczególnych postaci…

,,Sekrety Smokolochów” to gra, którą rozgrywamy poruszając się po konkretnej mapie – świat w którym istnieją nasi bohaterowie jest zamknięty i ograniczony. Czy to oznacza, że rozgrywka będzie nudna? Bynajmniej!

Do wyboru mamy, jak wcześniej, czternaście klas postaci i dziesięć różnych przygód. I tak samo, jak nie mogliśmy grać na pamięć w ,,Tajemnice Dziwnolasu” tak nie możemy tego robić w przypadku ,,Sekretów Smokolochów”. Bo chociaż mapa za każdym razem jest taka sama, to punkty startowe i końcowe za każdym razem znajdują się w innym miejscu, podobnie, jak poszczególne pola po których będziemy się poruszać.

Ktoś zapyta (całkiem słusznie) czy Smokolochy są w jakiś sposób powiązane z Dziwnolasem? Są. A czy oznacza to, że koniecznie trzeba najpierw zagrać w pierwszą część? Wcale nie! Smokolochy po prostu znajdują się pod rozległymi terenami Dziwnolasu, a przygody, które przeżyliśmy (bądź nie) wcześniej w żaden sposób nie łączą się z tymi, które będziemy przeżywać teraz. Chyba, że mamy na to ochotę, a Baśniomistrz się zgodzi i opracuje pomysł na to jak to ze sobą ładnie połączyć.

W przeciwieństwie też do ,,Tajemnic Dziwnolasu” ,,Sekrety Smokolochów” wydawały mi się nieco bardziej łagodne i baśniowe. Co przyznam, zdziwiło mnie, bo lochy i podziemia kojarzą mi się raczej ponuro i mało przyjaźnie. A tu niespodzianka – spotkamy na swojej drodze przeuroczego wodnego duszka, smoka z którym będziemy mogli porozmawiać, pewną bardzo przyjazną kozę i smokowców! Jedynie Cień był dość mroczny, ale wciąż nie był to poziom odrywania ciała od kości i wiecznych mąk piekielnych znany nam z pierwszej części.

Do tego na uwagę zasługuje też fakt, że Smokolochy nie są labiryntem – a gry w których eksplorujemy podziemia, jaskinie i lochy bardzo często zamieniają się właśnie w irytujące labirynty.

Jest w tej grze, oczywiście, też element losowy związany z rzutami kośćmi. Jeśli jednak nie posiadamy pod ręką kości cztero- i sześciościennych, to nic się nie dzieje, możemy skorzystać albo z dowolnej darmowej aplikacji na telefon, albo z zamieszczonej na końcu tabeli rzutów kośćmi. Możemy też w ogóle zrezygnować z tego elementu, o ile Baśniomistrz się na to zdecyduje i zgodzi.

Dodatkowo, dorosły czytelnik znajdzie w Smokolochach zupełnie nieoczekiwane i bardzo ale to bardzo wyraźne nawiązanie do filmu ,,Monty Python i Święty Graal”. To był smaczek, który bardzo mi się spodobał. Musicie bowiem wiedzieć, że jestem wielką fanką Królika z Caerbannog.

Czyt warto zabierać się za ,,Smokolochy”? Moim zdaniem tak. To rozrywka, która zapewni Wam zajęcie na co najmniej kilka godzin. I to tylko pod warunkiem, że będziecie grać sami, bo w przypadku drużyn czas poświęcony na grę będzie zdecydowanie dłuższy.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Nie chcielibyście czasami przenieść się do świata, który rządzi się całkowicie innymi zasadami niż nasz własny? Wtedy każdy z nas mógłby być, kim tylko zechce. Nie byłoby ograniczeń. Czarodziej? Nie ma problemu. Księżniczka? Jeśli tylko zechcesz. Tylko nie można zapomnieć, że wraz z nową rolą pojawiają się również nowe przygody, wyzwania, ale też obowiązki i przede wszystkim niebezpieczeństwa. Dlatego dobrze się zastanówcie, kim chcecie być. Gdy już będzie gotowi, obiecuję Wam, że znam rozwiązanie pozwalające na chwilę zapomnienia.

Skąd je znam? Odpowiedź jest dość oczywista w moim przypadku: z książek. W ostatnim czasie ponownie powróciłam do gier paragrafowych i tym razem zdecydowałam się na zapoznanie z książką paragrafową pod wyjątkowo trudnym dla mnie tytułem "Opowieści Baśniomistrza: Sekrety Smokolochów". Ta książka wydawała mi się idealnym spełnieniem moich marzeń i pewnych fantazji. Po przeczytaniu mogę Was zapewnić, że właśnie tak było.

Sama książka daje całą gamę możliwości, więc nie jest to historia na jeden czy nawet dwa razy. Dosłownie można być prawie każdym. Na początku mamy zademonstrowane różne rasy i istoty i możemy zdecydować, kim chcemy grać. Każda z postaci ma swoje własne umiejętności, ale też wady. Jednak to też nie koniec zaskakujących możliwości, ponieważ możemy grać sami, ale też z kimś innym, przeciwko sobie lub drużynowo. Czy to naprawdę nie jest cała gama różnorodnych wyborów? Choćby one powodują, że przed nami ścieżka nieprzewidywalna, ścieżka, której nie da się powtórzyć. W książce znajduje się ileś opowieści, do których są dostosowane odpowiednie mapy i zadania. Można sobie wybrać lub podążyć za losem szczęścia.

Ciekawymi i przede wszystkim potrzebnymi, ale też ubarwiającymi grę są dodatkowe karty postaci i mapy. Pokazują one jak stworzyć postać i dzięki nim nie trzeba wszystkiego pamiętać albo jakkolwiek zapisywać na kartce. Natomiast same mapy pozwalają grać i nie przekładać ciągle stron. Tym bardziej że jest też dostępny kod QR, pod którym kryje się sławetny Baśniomistrz. To on prowadzi grę i on pozwala się skupić wyłącznie na niej. Z takim dodatkiem przyznam, że jeszcze nigdy wcześniej się nie spotkałam, więc naprawdę jestem pozytywnie zdziwiona.

Nie można też zapomnieć o ilustracjach, które po prostu zachwycają od momentu, gdy tylko otworzy się książkę. Cieszyły moje oczy i sprawiały, że to na nich się skupiłam, krok po kroku przypatrując się, jak były narysowane. I co najśmieszniejsze miałam odruch pokolorowania ich, jeszcze tego nie zrobiłam, ale pewnie kredki pójdą w ruch i pozwolą mi stworzyć swoje własne wyobrażenie.

Podczas rozgrywek bawiłam się naprawdę dobrze, choć też miałam wbrew słowom autora trudności na początku. Nie do końca rozumiałam, jak się za to zabrać, o co chodzi z kostkami i tak dalej. Nie jestem znawcą żadnych gier, ale jak już poszło to poszło.

Jeśli odnajdujecie się w takiej formie i marzycie właśnie o tym, by przenieść się do tego innego świata, to myślę, że "Opowieści Baśniomistrza: Sekrety Smokolochów" są dla Was wspaniałym wyborem. Dają mnogość wyborów, pozwalają historię kreować według własnych pomysłów i nie kończy się na jednym przeczytaniu. Możliwości jest naprawdę wiele.

Opowieści Baśniomistrza: Sekrety Smokolochów to gra drużynowa dla żądnych przygód, choćby tylko tych w wyobraźni. W grę można zagrać całą ekipą ale również w pojedynkę będzie źródłem dobrej zabawy.

Rozgrywka toczy się w świecie pełnym potworów, mrocznych tajemnic i magicznych mocy. Gracze sami wybierają kim chcą być, do wyboru mają szereg postaci takich jak Czerwony Kapturek, Złodziejka czy Czarodziej. Do wyboru są również rodzaje zadań które możemy wykonać. Czy chcemy w czeluściach Smokolochów odnaleźć nekromantę który tworzy armię nieumarłych aby pokrzyżować mu szyki? A może powinniśmy odszukać władcę wampirów zmarłego przed pięcioma wiekami a obecnie zbiegłego z krypty pod kościołem św. Huberta? Lub w ciemnych korytarzach Smokolochów odszukać dzielnego, zaginionego wojownika?

Gra jest otwarta również na nowe postacie które możemy stworzyć sami nadając wartości pięciu statystykom i unikalną zdolność specjalną.

Pierwsze co mnie urzekło jeszcze przed rozpoczęciem gry to świetne ilustracje, przekartkowałam całą książkę tylko po to aby nie pominąć żadnego rysunku bo są naprawdę piękne a zarazem mroczne, dodają całej opowieści wyrazu. Okładki obu części Opowieści Baśniomistrza są bardzo podobne, co też bardzo ładnie wygląda na półce i dzięki czemu na pierwszy rzut oka widać że tworzą cykl. Do rozgrywki można użyć kodów QR z podkładem dźwiękowym dzięki czemu gracze jeszcze bardziej zanurzą się w fabułę gry, na nagraniach możemy usłyszeć odgłosy, muzykę oraz narrację.

Opowieści Baśniomistrza wkręciły mnie i moją rodzinę na kilka długich wieczorów. Dobrze byłoby gdyby rolę Baśniomistrza otrzymała osoba która potrafi wczuć się w sytuację oraz modulować głos przy dialogach różnych postaci, gwarantuje to dobrą zabawę na kilka długich godzin. Uważam, że rozgrywka byłaby świetna na długie jesienno-zimowe wieczory. Ja i moja rodzina z pewnością możemy polecić obie części dzieła Oliver’a McNeil’a Baśniomistrza najlepszego z najlepszych.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].