Opowieść z osiedla

45/52/2026

"Opowieść z osiedla" Łukasz Głowacki WasPos #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka

Szara osiedlowa rzeczywistość

Wojtek Śmieszek jest pisarzem, właśnie wprowadził się do mieszkania na jednym z słupskich osiedli. Jest w trakcie pisania swojej drugiej książki i temu w większości poświęca swój czas. Od samego początku bohater zauważa, że z nowo wynajętym mieszkaniem jest coś nie tak, jakby pod jego nieobecność, ktoś był w mieszkaniu i złośliwie grał na wyobraźni, nerwach Wojtka. A to otwarte okno, które było zamknięte, a to przesunięty przedmiot, a to zamknięty balkon, który był otwarty itp. Bohater zastanawia się czy ma zwidy, czy mieszkanie jest nawiedzone czy ktoś ma klucz do mieszkania i wchodzi tam pod jego nieobecność.

Specyficzni są także jego sąsiedzi, Ryszard, starszy człowiek, który pierwszy nawiązuje kontakt z Wojtkiem, a także dwaj dresiarze, Cinek i Marek, którzy jak dowiadujemy się na dalszych stronach książki są dilerami. Ważną postacią jest tu także Marysia, córka Ryszarda. Nasz bohater staje się także ofiarą wulgarnych i złośliwych zachowań osiedlowego gangu małolatów, którym wydaje się, że są tacy cool.

Początek książki jest dość nudny, nie dzieje się nic ciekawego, a to ciągłe opisywanie czego to nie zrobił, nie wykonał bohater doprowadza czytelnika do szaleństwa. Zdaje się jakby to były takie puste zdania, które sztucznie pompują ilość stron w książce. Zresztą styl w jakim ta książka jest napisana pozostawia wiele do życzenia i jest najsłabszym ogniwem tej powieści.

Jakaś akcja pojawia się w momencie gdy Wojtek po parapetówce znajduje pod wycieraczką kopertę, a w niej klucz. Nie wie, kto mu to zostawił, i co otwiera ten klucz. Wszystko wyjaśnia się w dalszej części książki gdy w tajemniczych okolicznościach ginie jego sąsiad Ryszard.

Wojtek po rozmowie z córką zmarłego sąsiada domyśla się, że klucz jest od jego piwnicy i postanawia tam zajrzeć. To, co tam odkryje stanie się przyczynkiem kolejnych zdarzeń w książce i wielu zaskakujących i krwawych zwrotów akcji.

"Opowieść z osiedla" jest książką, która wymaga dopracowania, zbędne opisy czynności wykonywanych przez bohatera irytują, sam styl jak wspominałam wcześniej brzmi jak opowiadanie pisane do szkoły w ramach pracy domowej, i te wątki książki... Dilerzy narkotyków, którzy handlują na lewo i prawo prochami i nikt nie ma z tym problemu, osiedlowe gangusy, które bezkarnie opluwają, przebijają opony w samochodach, dzwonią po ludziach domofonem, ćpają i piją... Rozumiem, że autor chciał ukazać szary obraz osiedlowej rzeczywistości, w każdym mieście można na pewno natrafić na takie osiedle, które przypomina to opisane w książce przez autora, ale autor przedstawia to w taki sposób, jakby te patologiczne zachowania nie były odstępstwem od normy, tak jest i tyle. Dodatkowo zachowanie głównego bohatera pozostawia wiele do życzenia, gdy dowiaduje się, że klucz pozostawiony w kopercie pod wycieraczką należał do Ryszarda, to zamiast zwrócić się nie wiem na policję, czy do córki sąsiada, to on - uwaga spojler - postanawia zajrzeć do piwnicy i gdy znajduje kasetkę z pieniędzmi, i to niemałymi, po prostu sobie je przygarnia, nie zastanawiając się nawet przez chwilę, że wygląda to jak przywłaszczenie, nie wyjaśnia sprawy, tylko po prostu przechodzi nad tym do porządku dziennego. Kolejne bulwersujące zachowania Wojtka to fakt, że gdy sąsiad wpycha mu na siłę narkotyki na spróbowanie, to nie dość, że je przyjmuje, to zamiast to gdzieś zgłosić, to chowa je szafce i udaje, że jest ok, mało tego w dalszej części książki kupuje nawet od tego sąsiada i jego kumpla narkotyki i sam ćpa i pije alkohol... Już nie wspominając do jakich czynów dochodzi w książce pod wpływem tych prochów. A w kulminacyjnym momencie książki, w samym zakończeniu, gdy następuje nagły zwrot akcji, to dla bohatera nie liczy się, to że został ranny, tylko to, żeby kasetka z pieniędzmi trafiła ponownie do niego... Działanie policji w tej książce mnie osłabiło, na ostatnich dziesięciu stronach, proszą by nie wchodzić do mieszkania z którego aresztowano podejrzanego o zabójstwo, na dodatek gdzie raniono człowieka, to nikt nie zostaje tam i nie pilnuje tego mieszkania, dając tym samym wolną drogę głównemu bohaterowi za pomocą innego sąsiada wynieść kasetkę jakby nigdy nic, przecież w czasie śledztwa wyszłoby na jaw, że podejrzany zabił by okraść, więc co nagle stało się z pieniędzmi w jego mieszkaniu, wyparowały? Zachowanie głównego bohatera jest nieetyczne i skandaliczne w moim odczuciu.

Podsumowując książka "Opowieść z osiedla" nie spodobała mi się, wręcz rozczarowała i stylem napisania i postepowaniami bohaterów. Nie polecam Wam tej lektury, chyba że lubicie denerwować się w czasie czytania.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu WasPos.