Opowieść podręcznej. Powieść graficzna

Wszystko zaczęło się niewinnie. Pod przykrywką dbania o obywateli państwo krok po kroku odbierało kobietom prawa. Myślano, że to chwilowe. Że to konieczne, by ochronić ludzi w trudnych czasach, a potem było już zbyt późno. Nagle kobieta stała się „dobrem państwowym". Nie mogła liczyć na przyzwoitą edukację, pracę czy własne pieniądze. Obarczono ją winą za wszelkie nadużycia seksualne, które mogły ją spotkać, a głowę miała trzymać nisko.

A w tym wszystkim były One. Podręczne. Naczynia, które w świecie zmagającym się z niepłodnością, wciąż miały szansę na zajście w ciążę. Które miały najmniej praw i ktore uchodziły ludzkie inkubatory.

Rzeczywistość kreowana przez Margaret Atwood jest przerażająca. Egzekucje, przemoc, hipokryzja i samobójstwa. W „Opowieści Podręcznej" pełno jest bólu wyrażonego w bezgłośnym krzyku. Powieść graficzna, jaka powstała we współpracy z Renee Nault, wszystko to pokazuje dzięki przepięknym ilustracjom. Powiedziałabym, że i tak poziom brutalności został ograniczony do koniecznego minimum, ale historia wciąż jest mocna i wciąż wywiera ogromne wrażenie. Podczas czytania miałam ochotę krzyczeć, płakać i wymiotować. Czułam chęć buntu, ale też bezradność w zetknięciu z światem, na który nie miałam wpływu. Całość osiada na duszy i dusi jeszcze długo po skończeniu lektury, ale warto się z nią zmierzyć. Bo historia ta uczy, z czym wiąże się nieme przyzwolenie, gdy pora jest walczyć o swoje prawa. Bo porusza problemy, które wcale nie są oderwane od rzeczywistości, jaką znamy.

Poza tym... Ilustracje. Już przez wzgląd na nie TRZEBA złapać ten komiks w dłonie i go podziwiać. Bo robią wielkie wrażenie. Użycie kolorów, detale i emocje, jakie obserwujemy na każdej stronie... Rewelacja.

Powieści graficzne od wydawnictwa Jaguar zdecydowanie zasługują na ogrom uwagi.

Czytaliście książkę "Opowieść podręcznej"? A może mieliście okazję oglądać serial o tym samym tytule? 🤔 Ja przyznam się bez bicia, że nie zrobiłam ani jednego, ani drugiego. Jednak gdy w moje łapki trafiła "Opowieść podręcznej. Powieść graficzna" nie wahałam się ani chwili. Z komiksami jest mi bowiem od jakiegoś czasu bardzo po drodze. 📚

Historia opowiada o losach Fredy, która jest Podręczną. Kobieta, jak każda Podręczna, nie ma żadnych praw, nie może pracować, nie może mieć pieniędzy i posiadać własnego życia. 😟 Jej jedynymi obowiązkami jest ubieranie się na czerwono oraz comiesięczne spółkowanie ze swoim właścicielem. Cel - spłodzenie z nim dziecka, urodzenie go i oddanie jemu i właścicielce. 😢 Gdy Podręczna wypełni swoje zadanie jest przekazywana do kolejnej rodziny, gdzie sytuacja się powtarza.

Przed przystąpieniem do lektury wiedziałam mniej więcej o czym ona opowiada, ale nie spodziewałam się, że wywrze na mnie tak ogromne wrażenie! 😲 Historia przedstawiona w tym komiksie jest straszna, budząca grozę, ale i obrzydzenie. Sceny odzwierciedlone na papierze są przerażające, a niekiedy nawet brutalne. Jest to wstrząsająca i dająca do myślenia opowieść. 🥺

Graficznie komiks bardzo mi się spodobał. Ilustracje w nim są klimatyczne, często mroczne, ale również pięknie nakreślone i bardzo przyciągające uwagę. ❤️ Sama historia jest przedstawiona w sposób przystępny i zrozumiały. 👍

Gorąco polecam wszystkim tym, którzy nie mieli okazji zetknąć się jeszcze z tą powieścią. Tym zaś, którzy już czytali pierwowzór lub oglądali serial, również tę powieść graficzną rekomenduję. Będzie to dla nich wspaniałe uzupełnienie. 😊

Dajcie znać, czy mieliście już styczność z "Opowieścią podręcznej". Jesli tak, to w jakiej formie ją poznaliście? 🤔

"Opowieść podręcznej" autorstwa Margaret Atwood, to opowieść o świecie, gdzie kobieta nie ma prawa zawierać przyjaźni, nie ma prawa pracować, czy się kształcić. Za to ma za zadanie, raz w miesiącu leżąc na plecach modlić się by Komendant uczynił ją brzemienną. Taka jest właśnie rola kobiet w świecie wykreowanym przez Atwood - kobieta jest po prostu maszynką do robienia dzieci.

.

Przyznam się bez bicia, książki nie czytałam, serialu też nie oglądałam, ale jak zobaczyłam że wychodzi komiks, gdzie ilustracjami zajęła się Renée Nault, to uznałam, że to będzie dobry start, który fajnie i delikatnie przygotuje mnie do tego "przerażające" oryginału. Powiem tak, myliłam się i to bardzo. Ten komiks, jest tak treściwy i tak dosadnie zobrazowany, że po skończeniu byłam po prostu wykończona psychicznie. Łudziłam się, że będzie to łagodniejsza wersja "Opowieści Podręcznej" ale tak nie było. Renée Nault, wykonała tutaj kawał świetnej roboty, gdyż jej ilustracje są bardzo hipnotyzujące i jednocześnie przerażające. Ponadto, bardzo umiejętnie i skutecznie wykorzystała kontrastujące ze sobą kolory, które niemalże do nas krzyczały - dzięki czemu cała historia nabrała tej ostrości i brutalności. Najbardziej jednak przerażające jest to, jak bardzo, ta historia jest aktualna w dzisiejszych czasach. To co się dzieje dookoła nas przechodzi ludzkie pojęcie i wydawać by się mogło, że takie rzeczy znajdziemy jedynie w książkach. A jednak...

.

Śmiało mogę powiedzieć, że jest to bardzo dobry komiks, po którym czytelnik będzie bardzo rozdarty psychicznie i emocjonalnie. Nie wiem jednak, czy jest ON wierną adaptacją powieści, bo oryginału nie czytałam, ale czułam, że ilustracje przemawiały do całej historii i wypełniały ją.

Zatem ja ten komiks bardzo polecam, ale ostrzegam szykujcie się na emocjonalny rollercoaster!

„Zakazuje się nam pozostawać sam na sam z Komendantami. Służymy celom rozrodczym, nie jesteśmy konkubinami, gejszami czy kurtyzanami. Jesteśmy macicami na dwóch nogach i niczym więcej: świętymi naczyniami, chodzącymi kielichami”

.

Freda jest jedną z podręcznych, nie może kochać, czytać, pracować, przyjaźnić się. Żyje w rzeczywistości gdzie kobiety są podporządkowane mężczyznom i muszą spełniać wszystkie ich zachcianki. W świecie nowego ładu jedynym zadaniem Fredy jest rozkładanie nóg przed Komendantem i błaganie o zajście w ciążę, bo tylko takie kobiety są uważane za „użyteczne” inaczej staną się kolejnym „zbędnym przedmiotem”. Przed czasami Republiki Gileadzkiej Freda pamięta te błogie chwile kiedy była niezależną i silną kobietą, posiadającą własną rodzinę. Niestety to może pozostać jedynie wspomnieniem…

.

To historia której nie sposób zapomnieć. Wbija się w pamięć i zostawia po sobie ślad. Freda i inne podręczne doszczętnie mną wstrząsnęły. Świat mężczyzn wykreowany przez Margaret Atwood jest okrutny, bezlitosny i… Ciężko mi o tym dobrze opowiedzieć, żadne słowa nie wyrażą tych skrajnych emocji które czułam. Gorszy jest fakt, że jeśli przyjrzymy się dzisiejszemu światu to możemy dostrzec wiele powiązań z Gileadem… Dodatkowo ilustracje Renée Nault'a są tak realistyczne, że potęgują, i tak silne, emocje. To prorocza powieść warta przeczytania!

“Nie chce być lalką powieszoną na Murze.

Nie chcę być takim aniołem bez skrzydeł.

Chcę dalej żyć, wszystko jedno jak.

Chętnie wyrzekam się swojego ciała,

niech inni go używają

Mogą ze mną zrobić, co chcą. Jestem niczym”

Freda jest Podręczną w Republice Gileadzkiej. Kobiety nie mogą tam pracować, mają zakaz czytania, nie wolno im się z nikim przyjaźnić. Freda służy w domu Komendanta oraz jego żony i według nowego prawa ma tylko jeden cel: zajść w ciążę z Komendantem, bo Podręczne mają tylko wtedy prawo do życia jeśli są płodne.

Przyznam wam się, że do tej pory nie znałam historii Podręcznych. Widziałam nawiązania do tej powieści na Strajkach Kobiet ale nie czaiłam o co chodzi. Kiedy wydawnictwo Jaguar zaproponowało mi współpracę przy recenzji komiksu “Opowieść Podręcznej” z wielką chęcią się zgodziłam.

Wcześniejsze moje przygody z komiksami były słabe, uważałam, że to forma bez emocji, które tak bardzo lubię w książkach. W “Opowieści podręcznej” emocje były, chwilami było ich aż za dużo, a ja z każdą stroną byłam coraz bardziej przerażona fabułą. To jak traktowane są Podręczne nie mieści mi się w głowie. Zdaniem Komendanta, u którego pracuje Freda “kobiety są chronione, mogą spokojnie realizować swoje biologiczne przeznaczenie”, a wszelkie inne prawa zostały im odebrane.

Kreska jest piękna, pierwszy raz nie przeszkadzało mi to, że ktoś narzuca mi to jak mam sobie wyobrażać bohaterów. Na pewno przeczytam powieść Margaret Atwood.