Opowieść o dwóch miastach

Opowieść o Dwóch Miastach, to powieść, której akcja rozgrywa się w Londynie oraz Paryżu przed i w trakcie rewolucji francuskiej. W swojej książce Dickens przedstawił nam przyczyny powstaniach tej rewolucji, która jak zapewne wiecie była horrorem i terrorem jednocześnie. Nie jest to oczywiście jedyny wątek powieści, gdyż nie zabrakło tutaj pięknej i wzruszającej miłości, poświęcenia, zemsty czy nawet buntu. Tak naprawdę ta książka ma w sobie wszystko więc nie za bardzo rozumiem dlaczego jest tak krytykowana. Owszem do lekkich i przyjemnych lektur to ona nie należy, nie mniej jednak uważam, że warto dać jej szansę, chociażby dla rozwoju postaci i samej akcji. Jestem zachwyca tym jak solidnie i rzetelnie ci bohaterowie zostali poprowadzeni. Ich portrety psychologiczne są głębokie i tak przemyślane, że ciężko mi teraz o ich napisać coś konkretnego. Odnośnie wspomnianej wcześniej akcji to może i rozkręca się dość długo ale to dlatego, że jest w niej ogrom elementów, które łącząc się w całość tworzą niebanalną i wciągającą akcję. A co do języka to jest napiszę tak, jest to klasyk z 1859 roku więc ten język nie jest prosty ale nie należy on również do tych ciężkich. Zatem nie ma co się zrażać na początku. Trzeba się po prostu do niego przyzwyczaić.

W wielką przyjemnością powróciłam po kilku latach do tej powieści. Już nawet zapomniałam jak bardzo wstrząsająca i głęboka jest przedstawiona w tej książce historia miłości, która przy zakończeniu łamie serce. Naprawdę dajcie tej książce szanse, nie pożałujecie tego!

Wybucha Wielka Rewolucja Francuska, a my zdajemy się patrzeć na nią z perspektyw dwóch miast - Paryża oraz Londynu.

Doktor Manette po 18 latach spędzonych w Bastylii w końcu zostaje wypuszczony na wolność. Poznaje on również swoją ukochaną córkę - Lucie. Dzięki niej odnajduje ukojenie, którego nie było mu dane doznać przez lata niewinnie pokutując. Na drodze jego pięknej córki staje dwóch mężczyzn, którzy choć sobie obcy, wyglądają niczym bliźnięta: zbiegły z Francji Karol Darnay oraz błyskotliwy adwokat Sydney Carton. Niestety nieoczekiwane koleje losu wrzucają ich prosto w wir rządnych krwi Francuzów.

Ta powieść to niezwykle przemyślany i skrupulatny konstrukt. Piękne, ponadczasowe relacje, słowa i obserwacje nieustannie zachwycają. Dickens sprytnie wplata w narrację swoje przemyślania na temat rewolucji, jak i samego człowieka.

Nie jest to prosta lektura, ale niezwykle piękna, brutalna i wartościowa - niemająca żadnych granic czasowych i historycznych.

Wielka, przełomowa, chwytająca za serce i jedyna w swoim rodzaju. Wśród powieści, które każdy czytelnik powinien poznać obowiązkowo "Opowieść o dwóch miastach" stoi na czele. To jedna z najlepszych historii jakie dane mi było przeczytać, piekielnie klimatyczna, wartościowa i odnosząca się do ponadczasowych motywów.

Charles Dickens pisze tak, że nawet opis zakupów z marketu wydałby się imponujący. Z wprawą starego bajarza snuje opowieść, która przenika do krwi, zamyka nas w klimatycznej scenerii, odcina od rzeczywistości, skupia nasze myśli na rozgrywanych wydarzeniach i ani przez moment nie pozostawia obojętnym na losy bohaterów. Autor wie po jakie słowa sięgnąć w danej sytuacji, by jego opowieść była szczera, prawdziwa i bogata w odpowiednie detale. A tym samym sprawia, że sześćset stron mimo wszystko wydaje się nie wystarczać.

Paryż i Londyn w przededniu Wielkiej Rewolucji Francuskiej wydaje się tętnić życiem. Bohaterowie mierzą się z prywatnymi dramatami, ukazują niesprawiedliwość w czystej postaci, ludzki egoizm, egocentryzm wpływający również na pokolenia co budzi niechęć w czytelniku, ale i potrzebę zmian, bo nagle rozumiemy co było przyczyną takich zachowań, co wpłynęło na negatywnych bohaterów a co zbudowało fasadę tych pozytywnych. Podczas lektury poznajemy plejadę barwnych, oryginalnych, charyzmatycznych postaci wykreowanych z całym bagażem doświadczeń oraz rewelacyjnym profilem psychologicznym i na kartach powieści śledzimy ich życie w niełatwych czasach. Dzięki różnorodności bohaterów oraz ich prywatnym celom spoglądamy na wydarzenia z tym większym zaangażowaniem, ale nawet gdybym nie polubiła ich tak bardzo to podjęte wątki i tak trzymałyby mnie przy sobie do ostatniej strony.

Miłość, która jest tutaj tłem, wprowadza piękne, ale i skrajne emocje. Budzi wiele pytań na które nie zawsze otrzymujemy jasne odpowiedzi. Odniesienia do historii dodają lekturze wiarygodności, sytuacja polityczna budzi niechęć do władz a rewolucja oraz towarzyszące jej krwawe zamieszki przywołują lęk o los ulubionych bohaterów. Wszystko w tej historii okazało się więc być na swoim miejscu a połączone stylem autora trafiło prosto do mojego serca. Nie zawsze było łatwo, miejscami Dickens nie wahał się wprowadzać naprawdę trudnych wyzwań, ale to tylko dodało wszystkiemu autentyczności.

"Opowieść o dwóch miastach" aby pokochać i zrozumieć trzeba przeczytać samemu. Odciąć się od świata, pozwolić uciec myślą do cudownie przedstawionego Paryża i Londynu. To nie jest łatwa powieść, ale jest piękna, szczera i odważna a liczba stron przestaje mieć znaczenie, gdy tylko przeczytamy pierwszą stronę. Charles Dickens porusza ważne tematy, otwarcie i szczerze mówi o tym, by odnaleźć i zrozumieć siebie, musimy najpierw zmierzyć się z naprawdę okrutnymi rzeczami. Książka zmusza do refleksji, nie pozostawia nas obojętnym, ale to tylko sprawia, że jest jedyna w swoim rodzaju i dedykowana każdemu czytelnikowi bez względu na wiek czy upodobania.

„Jeżeli chcesz zrobić coś dobrego, dlaczego nie zrobić tego dla samego dobra, a odrzucić precz swoje lubienia i przyjemności”?

Popularność powieści historycznych w Anglii osiągnęła szczyt pod koniec pierwszej połowy XIX wieku. Tematyka wszelkich zrywów i rewolucji pojawiała się w większości dzieł ówczesnych pisarzy, co spotykało się z szeroką krytyką. Rewolucja francuska oraz wszelkie zrywy ją poprzedzające, sprawiły, że Dickens zafascynowany angielskim renesansem historycznym oraz topografią i historią Paryża, a także nastrojami ówczesnego ludu, po dwukrotnym usłyszeniu w teatrze pieśni Ça ira( która była nieoficjalnym hymnem Francji) postanowił napisać swoją drugą powieść historyczną. Jego poprzednia książka o Barnabie Rudge (1840–1841) spotkała się z dość dobrym przyjęciem. Pisarzowi bardzo trudno było zdobyć materiały dotyczące rewolucji francuskiej, o pomoc poprosił swojego przyjaciela historyka, który zasypał go ogromną lawiną książek w tej tematyce. Po dokładnej analizie materiału przez Dickensa powstał tytuł Opowieść o dwóch miastach.

Łucja Manette wraz z przyjacielem przybywa do Francji, aby uwolnić swojego ojca uwięzionego w Bastylii. Mężczyzna został niesprawiedliwie osądzony i aresztowany przez szlachecką rodzinę markiza St. Évremonde'a. Doktor był świadkiem morderstwa dokonanego przez tę rodzinę na dwójce ubogich dzieci. Wiele lat więzienia i bardzo ciężkiej pracy doprowadziło do tego, że ojciec naszej bohaterki zapadła na chorobę umysłową. Nie pamięta co się stało, ani dlaczego został skazany. Pod opieką córki dochodzi do siebie w Londynie. Łucja w międzyczasie wychodzi za mąż za Karola Darnaya. Okazuje się, że nie jest to prawdziwe nazwisko mężczyzny, a on sam pochodzi z rodu St. Évremonde. Darnay po wybuchu rewolucji zostaje zmuszony, do powrotu do Francji gdzie zostaje rozpoznany i skazany na śmierć. Z więzienia ratuje go beznadziejnie zakochany w Łucji Sydney Carton, który zajmuje miejsce skazanego… Okazuje się, że obaj panowie są do siebie łudząco podobni, nikt nie odkrywa podstępu. Carton umiera na gilotynie.

Książka świetnie opisuje historię samej rewolucji francuskiej, ówczesnych rządów oraz buntu społecznego, a także bezwzględnej polityki. Sceny pełne są sadyzmu i brutalności, przedstawione z najdrobniejszymi szczegółami, zobrazowane bez kompromisów. Dickens żywo przedstawia nie tylko wydarzenia, ale sprawia również, że bohaterowie wydają się wprost wyciągnięci z tamtego okresu. Pisarz w swym dziele całkowicie usprawiedliwia wybuch zrywu i uważa, że racja jest po stronie ludu, jednocześnie nie analizując historii. Jeśli ktoś kojarzy Autora tylko z Opowieści wigilijnej, będzie tą pozycją, zachwycony. Z całą pewnością książka jest wielką perełką wśród literatury historycznej. Przyciąga szczegółami, barwnością postaci oraz subiektywnym spojrzeniem Pisarza. Jest to już kolejne wznowienie, które cieszy się wielkim uznaniem.

Obie nieme ekranizacje z roku 1911 i 1922 zyskały wielką popularność, a i najnowszy film z roku 1958 posiada wielu fanów. Sama jestem za książką, ale z wielką chęcią obejrzę film. Jako fanka powieści historycznych polecam bez dwóch zdań.

Literatura klasyczna sprawdza się zawsze wtedy, kiedy odczuwam przesyt i przebodźcowanie literaturą współczesną. I mimo, że często opowieści te mają ciężki i duszny klimat, mają dramatyczne zakończenie lub traktują o rzeczach niezwykle ważnych – odpoczywam przy nich i cieszę oko pięknym stylem i mistrzowskim piórem.

Powieści Charlesa Dickensa należą do tych, do których wraca się z rozkoszą, nawet po wielu latach. Opowieść o dwóch miastach to niezwykle wstrząsająca historia o wielkiej miłości, poruszająca wszystkie struny ludzkiej duszy, świadczące o współodczuwaniu. To niezwykły obraz uczucia, przyjaźni ponad wszystko, która kończy się równie patetycznie, co jej przebieg.

Czytelnik znajdzie tutaj wszystko to, czego można oczekiwać od literatury klasycznej. Jest szeroki, dokładnie wytyczony rys historyczny, opowiadający o życiu w osiemnastowiecznych stolicach miast: Paryżu i Londynie. Jest też opowieść o sytuacji politycznej, powoli budzącej się rewolucji, krwawych zamieszkach i przy tym o zwykłym życiu, które toczyło się mimo wszystko.

Dickens w właściwy dla siebie sposób, potrafi zmienić swoich bohaterów. Nie oszczędza ich, stawia przed nimi trudne zadania, które bardzo trudno wykonać, ale w imię miłości czy wizji lepszego życia, ludzie są w stanie zrobić okropne rzeczy i stać się najgorszą wersją siebie, byleby uchronić przed złem ukochaną osobę.

To szalenie refleksyjna powieść, której nie da się czytać bez zastanowienia. Tutaj, wszystkie szare komórki postawione są w stan gotowości. Analizują, rozkazują myśleć i wywołują w czytelniku szereg reakcji, które kończą się przeróżnie, począwszy od wzruszenia, skończywszy na najczystszej złości.

To powieść wybitna, monumentalna i zachwycająca! Gorąco polecam!