Opowieść mojej mamy

Opowieść Mojej Mamy, Małgorzaty Wryk, była naprawdę świetna i warta przeczytania! Ujmująca fabuła, bogate opisy oraz realistyczne postaci sprawiły, że wczułam się w historię od samego początku. Bardzo doceniłam też sposób, w jaki autorka poruszyła ważne tematy społeczne i emocjonalne, takie jak miłość, przyjaźń, czy wyzwania, z jakimi boryka się współczesny świat. Odniosłam wrażenie, że każde zdanie i każde słowo zostało przemyślane i dobrze dobrane, aby oddać pełnię treści i emocji. Podsumowując, opowieść Twojej mamy to arcydzieło literackie, które z pewnością zainspiruje wielu czytelników i pozostawi w ich sercach niezapomniane wrażenia. Polecam ją każdemu, kto ceni sobie dobre, wartościowe książki.

„Nie jesteś winny tego, co się wtedy wydarzyło. Ale stajesz się winny, jeśli nie chcesz słuchać tego, co się stało”.

Obóz.

Marsz śmierci.

Rzeź Woli.

Ubeckie tortury.

Słowa te były wypowiadane w jej domu — szeptem lub krzykiem — odkąd pamięta. Wsiąkły w nią tak jak tusz w numerze wytatuowanym na przedramieniu matki.

„Opowieść mojej mamy” to historia rodziców autorki, Małgorzaty Wryk. Jej matka, Wanda Krawiec — Serwańska, w roku 1943 została aresztowana przez gestapo. Od tej pory, przez dwa lata, była więźniarką kilku nazistowskich obozów: poznańskiego fortu VII, obozu w Żabikowie, nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau oraz obozu pracy we Flossenburgu. Ojciec, Edward Serwański, walczył w powstaniu warszawskim, a po wojnie pracował jako badacz dziejów okupacji hitlerowskiej w Polsce.

Małgorzata Wryk w swojej książce opisuje losy swoich rodziców, jak również ich bliskich. Te krótkie zapisy tego, co pamięta z ich opowieści, poruszają do głębi. Już od pierwszych stron przenosimy się do świata ogarniętego wojną. Szczegółowe opisy okrucieństwa, jakiego doświadczyli rodzice autorki, są tak namacalne, że czytając książkę, nie sposób uronić łez.

Małgorzata Wryk, będąc głosem pierwszego pokolenia po wojnie, oddała w ręce czytelników bardzo intymną, wręcz zatrważającą, historię swojej rodziny. Ta autobiograficzna opowieść ukazuje nam, jakie piętno odcisnęła II wojna światowa na życiu zwykłych ludzi. Bardzo bolesne i przerażające świadectwo bestialstwa wobec ludzkości utkane na kanwie prawdziwych wydarzeń. Z każdej, kolejnej, przeczytanej strony wylewa się ogrom emocji. Autorka dogłębnie ukazuje nam prawdę o obozach, marszu śmierci, rzezi Woli, czy ubeckich torturach.

Małgorzata Wryk oprócz podzielenia się z czytelnikami historią swojej rodziny, oddała w nasze ręce ogrom prywatnych zdjęć, co sprawia, że możemy lepiej poznać osoby, o których czytamy. To bardzo emocjonująca lektura, utkana ze słów matki autorki oraz spisanych przez ojca jej losów, oraz losów pozostałych członków rodziny, do przeczytania, której, bardzo Was zachęcam.

Czytacie książki, które oscylują wokół wydarzeń wojennych?

Ja tak. Szczególnym uczuciem otaczam wartościowe treści, będące wspomnieniami z obozów zagłady. Takie, które są świadectwem, które powstały ku przestrodze i które jednocześnie zdumiewają czytelnika swoją pokorą.

„Opowieść mojej mamy. Ocenić rodzinną historię od zapomnienia” to biograficzna opowieść o życiu w domu w którym oboje rodziców uwikłani byli w różne totalitaryzmy. O domu w którym piętno wojny odciskało się długo po zakończeniu konfliktu zbrojnego. W którym to dwa kolejne pokolenia wzrastały strzegąc tych strzępków wspomnień i, w którym to w końcu Małgorzata Wryk – córka więźniarki kilku nazistowskich obozów i badacza dziejów okupacji hitlerowskiej, podjęła się spisania tego, co usłyszała od swoich rodziców.

Już od samego początku, wraz z przewróceniem pierwszych kart tej książki, czytelnik przeniesiony zostaje do świata oscylującego wokół wojny. Odczuwa nie tylko permanentnie dogłębny smutek, ale też żal z powodu cierpienia drugiego człowieka. II wojna światowa, a wraz z nią zwątpienie, bezduszność i bezwzględność. Tragiczne przeżycia, którymi autorka naszkicowała tę historię, ból i tęsknota. Jednak mimo boleści, mimo wyrządzonego zła nigdy tutaj nie padają złe słowa przeciwko agresorom, nigdy nie ma choćby strzępka zawiści czy nienawiści w kierunku narodu, który swoim obliczem odcisnął ślad na kartach historii. Jest za to mnóstwo emocji, mnóstwo scen odbierających wiarę w drugiego człowieka i w czyste dobro…

Ta publikacja to relacja z najmroczniejszego sprawdzianu z człowieczeństwa… Z okresu, który większość ludzi wymazałaby z pamięci, ale autorka z szacunku do swoich rodziców formułuje i uzmysławia to, co miało miejsce w przeszłości. Pisze po to, by dać świadectwo, by ocalić od zapomnienia to, co naznaczyło jej rodzinę goryczą w przeszłości…

Treści tej książki są poza kanonem oceny. Jakiejkolwiek oceny. Przeczytajcie. I pamiętajcie: „Auschwitz nie spadło nam z nieba”.